Κρατώ τον ίδιο τίτλο που είχε η στήλη στις 16 Ιουνίου, τη μία εκ των δύο που «αφιέρωσα» στο «φαινόμενο Φειδίας» – η πρώτη ήταν προ εκλογών, στις 2 Ιουνίου και η δεύτερη μετά τις εκλογές – χωρίς να τοποθετώ ούτε στη μία ούτε στην άλλη στο επίκεντρο της κριτικής μου τον ίδιο τον Φειδία Παναγιώτου, αφού εστίαζα στις… παρενέργειες που είχε προκαλέσει η παρουσία του στα δρώμενα, τις οποίες έκπληκτος παρακολουθούσα.
Κι ας είχα να λέω, χρόνια τώρα, ότι τίποτα πια δεν μπορούσε να με ξαφνιάσει σ’ αυτό τον τόπο, τίποτα δεν μπορούσε… «να με στείλει αδιάβαστο» – όπως έλεγε και η φράση που αρκετοί χρησιμοποίησαν για να περιγράψουν το σαρωτικό πέρασμα του «φαινομένου» επί του «πολιτικού συστήματος» και του «κατεστημένου». Και για να το συντομεύουμε, προκειμένου να μην αναλωθούμε εκ νέου στα τετριμμένα περί «νεότητας», «διάθεσης για μάθηση», «προσπάθειας», «αθωότητας», «αφέλειας με την καλή έννοια», «είδαμε και τους άλλους» και άλλα τέτοια φληναφήματα, αποσαφηνίζω τη θέση μου: Τ’ ακούω βερεσέ. Ανοητολογίες. Που η επίκληση τους και μόνο αποτελεί ξεπεσμό. Αφήστε που πλέον, με όσα τραγελαφικά βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, γίνεται σαφές ότι τα τεκταινόμενα δεν είναι και τόσο αθώα όσο ήθελαν ορισμένοι να μας τα παρουσιάζουν. Υπό το φως, μάλιστα, όσων -κατά τ’ άλλα διασκεδαστικών- παρακολουθούμε, ενδεχομένως εκείνα που γράφαμε πριν από τέσσερις μήνες, σήμερα να μπορούν να γίνουν ευκολότερα κατανοητά. Και σίγουρα, μια υπενθύμιση δεν θα βλάψει.
Τι γράφαμε, λοιπόν, στις 16 Ιουνίου;
«Όχι, δεν είναι το θεαματικό 19% που εξασφάλισε ο Φειδίας Παναγιώτου που με σόκαρε. Αποτέλεσμα αναμφισβήτητα εντυπωσιακά πρωτόγνωρο. Όμως δεν ήταν αυτό που με εξέπληξε. Εκείνο που με σόκαρε είναι που, έχοντας τον Φειδία Παναγιώτου στο κάδρο -ένα παιδί που δεν ψήφησε ποτέ αλλά, στα 24 του, πρόλαβε να βαρεθεί τους πολιτικούς, που φώναζε “κανεί” χωρίς να έχει να καταθέσει μισή πρόταση, που δήλωνε “δεν ξέρω τίποτα” και ταυτόχρονα βέβαιος ότι θα σώσει την Κύπρο, την Ευρώπη, τον κόσμο, έναν cool τύπο που (μαγκιά του) έβγαλε ριάλια κάνοντας παιδικές πελλάρες στα σόσιαλ- βρέθηκα μπροστά σε μια συγκαταβατική κατανόηση, μπροστά σε μια δικαιολόγηση στη βάση μιας γηπεδικής λογικής συμψηφισμών, μπροστά σ’ έναν επιχειρούμενο με υπερβάλλοντα ζήλο εξωραϊσμό της πρωτοφανούς εκλαΐκευσης της πολιτικής διαδικασίας, μπροστά σε μια απλοϊκή υπερεκτίμηση των χαρακτηριστικών του νικητή, όπως και της “κριτικής αντίληψης” μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας, από ανθρώπους που εκτιμούσα τη σκέψη τους, την άποψή τους, τον τρόπο που κατέθεταν τους προβληματισμούς τους… Ναι, αυτό με σόκαρε περισσότερο. Πλην ελάχιστων, μετρημένων στα δάκτυλα του ενός χεριού, που διέσωσαν το όποιο ποσοστό σοβαρότητας παρέμεινε σ’ αυτό τον τόπο… Αυτό με σόκαρε, ναι. Το βρήκα παρασάγγας πιο απελπιστικά τραγικό από το γεγονός ότι 71.000 άνθρωποι έσπευσαν να ψηφίσουν τον YouTuber. Λυπήθηκα τη φαιά ουσία που σπαταλήθηκε για “σοβαρές αναλύσεις” του “ηχηρού μηνύματος” που “οι πολίτες” έστειλαν στο πολιτικό σύστημα, τάχα μου για να το απαξιώσουν και να του δείξουν τη δυσαρέσκειά τους, παραβλέποντας τις συνέπειες, τις επιπτώσεις, ακόμα και το τι ήταν αυτό που φώναζε το “ηχηρό μήνυμα”. Διότι, είναι ένα να επικρίνουμε το πολιτικό σύστημα, να αποδοκιμάζουμε τις συμπεριφορές των κομμάτων, να πιέζεις διαρκώς να αλλάξουν τα κακώς έχοντα και άλλο να παραβλέπουμε τι, με το σιουμάλισμά μας, τοποθετούμε απέναντι. Και το λέω εγώ που, όσοι με διαβάζουν, ξέρουν τις απόψεις μου και την ένταση της αρθογραφίας μου. Όμως, δεν γίνεται να μην μπορούμε να ενώσουμε τις τελείες, δεν γίνεται να μην βλέπουμε την κωλοσυρμαδκιά της κουφής – την ώρα, μάλιστα, που το καμουφλαρισμένο παράρτημα της “Χρυσής Αυγής”, κανονικοποιημένο πια από τους πάντες, εισήλθε αθόρυβα στο ευρωκοινοβούλιο – να μην ανησυχώ βλέποντας έστω το πιο “απλό”, ποιοι τον πατρονάρουν και ποιοι τον κουλαντρίζουν… Συνεπώς, θα περίμενα μια πιο υπεύθυνη στάση. Απ’ την άλλη, θέλετε να τα ξηλώσουμε όλα; Ξηλώστε τα. Ωστόσο, και παρόλο που δεν είμαι σίγουρος αν θα ενέτασσα το συγκεκριμένο «φαινόμενο» στο πλαίσιο της “μεταπολιτικής” που συζητιέται εδώ και καιρό και έχει κάνει σε πολλές χώρες την εμφάνισή της, αν νομίζουμε ότι θα παραχθεί πολιτική από την μεταπολιτική, είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Και, προσωπικά, τρομάζω όταν όσα (δήθεν αντισυστημικά) ακούω και βλέπω, θυμίζουν, όπως είχε πει για άλλη περίπτωση ο καθηγητής Δημόσιας Ιστορίας, Χάρης Αθανασιάδης, “επικίνδυνα την αμερικανική alt right: το φως απέναντι στο σκοτάδι, ο επιδεικτικός πατριωτισμός, η αδιαμεσολάβητη σχέση με τον λαό, η χρήση της οικογένειας με τρόπο που εκβάλλει στο βασίλειο της Αννίτας Πάνια και άλλα συναφή…”. Δηλαδή, μια “φιλοσοφία” άρτια συνδυασμένη με αποφάσεις του… “συστήματος”! Εν ολίγοις, “Καρτερούμεν μέραν νύχταν”, λέει το γνωστό τραγούδι…. Τζιαι θα συνεχίσουμεν να καρτερούμεν εις τον αιώνα τον άπαντα, κατά πως φαίνεται, μα αμήν αμήν λέγω υμίν, μην έχετε αυταπάτες, ούτε δροσιάν πρόκειται να δούμε, ούτε ποσπασιάν. Με ο τόπος, με οι άνθρωποί του».
