Λιγάκι μεγαλούτσικη για ιδιωτική επιχείρηση, αλλά ας την φανταστούμε έτσι. Θα ήταν δυνατόν ένας επιχειρηματίας να ξεκινήσει να κάνει ένα έργο, τη διαμόρφωση ενός τοπίου για παράδειγμα, με δαπάνη 8 και κάτι εκατομμυρίων και το έργο να μείνει στη μέση; Και κυρίως ούτε γάτα ούτε ζημιά;
Άλλο ένα έργο λοιπόν προστέθηκε στη λίστα των γεφυριών της Άρτας. Αυτή την φορά, ο Ποταμός Λιοπετρίου. Ο οποίος ήταν ένα όμορφο φυσικό τοπίο που δεν χρειαζόταν και πολλά πολλά. Όταν όμως σ’ αυτόν τον τόπο λέμε διαμόρφωση δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι χωρίς να ρίξουμε κάμποσο μπετόν. Να κτίσουμε υποστατικά, λες και δεν υπάρχουν ήδη αρκετά. Αυτό φυσικά δεν είναι παρά μία άποψη. Το ζήτημα τώρα είναι ότι το φυσικό αυτό τοπίο είναι για τέσσερα χρόνια ένα μεγάλο εργοτάξιο χωρίς ένδειξη πως θα ολοκληρωθεί σύντομα και πόσα θα στοιχίσει.
Πριν ακόμα λήξει το χρονοδιάγραμμα η Ελεγκτική Υπηρεσία προειδοποιούσε, από το ’22, παρακολουθώντας την πρόοδο των εργασιών, πως υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση και πρέπει να διακοπεί το συμβόλαιο με τον εργολάβο. Δεν εισακούστηκε όμως η εισήγηση της Ελεγκτικής, έληξε και το χρονοδιάγραμμα (τον Μάρτη πέρσι), δόθηκε παράταση μέχρι τον ερχόμενο Γενάρη, αλλά αφού έγινε αντιληπτό πως δεν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος εργασιών ώστε να είναι εφικτός ο Γενάρης, το υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε να διακόψει το συμβόλαιο. Και πάμε από την αρχή με άγνωστο πλέον το τελικό κόστος (χωρίς να υπολογίζεται η ζημιά που έχουν υποστεί οι ψαράδες που το χρησιμοποιούσαν ούτε οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων που ενδεχομένως να ζητήσουν αποζημιώσεις ανεβάζοντας κι άλλο το κόστος).
Κι αν ήταν η μοναδική αστοχία, να πει κάποιος «συμβαίνουν αυτά». Τα έργα του Ακάμα (που ούτε κι αυτά χρειάζονταν) έχουν μείνει στη μέση ως ανοικτές πληγές στο τοπίο. Το αρχαιολογικό μουσείο επίσης παρουσιάζει καθυστερήσεις. Η πλατεία Ελευθερίας χρειάστηκε 10 χρόνια για να ολοκληρωθεί και κανείς δεν ξέρει πόσα εν τέλει κόστισε. Το e justice κατέρρευσε, το σύστημα αποκοπής του σήματος των κινητών στις φυλακές δεν μπόρεσε να λειτουργήσει χωρίς να αποκόπτει το σήμα σε όλο τον Άγιο Αντρέα, το καλώδιο που θα σύνδεε ενεργειακά Κύπρο-Ελλάδα- Ισραήλ, έχει βυθιστεί, ο τερματικός στο Βασιλικό διεκδικεί την πρωτιά στα σκάνδαλα του κράτους κι ο δρόμος Πάφου – Πόλης Χρυσοχούς κάνει το ιστορικό σκάνδαλο της ΞΕΚΤΕ να μοιάζει πλέον σκανδαλάκι. Πόση ανικανότητα μπορεί να υπάρχει; Πόσα εκατομμύρια είναι δυνατόν να πετιούνται με αυτό τον τρόπο; Μήπως να μετατρέψουμε το κράτος σε εταιρεία και να φέρουμε κάποιον επιχειρηματία να την διοικήσει μπας και τα καταφέρουμε;
