> Ο Ίλον Μασκ δεν είναι κάποιος που έτυχε να βρεθεί κοντά στον Ντόναλντ Τραμπ. Το επιδίωξε. Εκθειάζοντας και «δοξάζοντάς» τον κατ’ αρχάς από το δικό του «μέσο ενημέρωσης», το X, πρώην Twitter. Ο Τραμπ επιζητά τον έπαινο και την κολακεία. Ιδίως από ανθρώπους που έχουν χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτόν. Εύποροι. Ωραιοπαθείς. Και με περίσσευμα τεστοστερόνης. Αυτό που στην αγγλοσαξωνική αργκό ονομάζουμε macho. Δηλαδή, άντρακλας με τα όλα του.
> Ο Μασκ είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο αυτήν την στιγμή. Και τώρα που επιβραβεύεται από τον Τραμπ με δικό του Υπουργείο, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα γίνει ακόμα πιο πλούσιος, αφού έχει και συμβόλαια αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με το αμερικανικό δημόσιο. Μια ελεύθερη περιγραφή εργασίας αυτού του χαρτοφυλακίου (Κυβερνητικής Αποδοτικότητας, το λένε), είναι ότι, μεταξύ άλλων, θα ελέγχει όλες τις συμβάσεις με το κράτος, …, θα ελέγχει και τις δικές του ασφαλώς.
> Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας θα μπορούσε να κυβερνήσει μια χώρα – αρκεί να έβγαζε τις δικές του δουλειές από το «κάδρο» για όσο χρόνο υπηρετεί πολιτικό αξίωμα.
> Υπάρχουν και άνθρωποι όμως, όπως ο νομπελίστας οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν, που έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο «A Country is not a Company» («Μια Χώρα δεν είναι Εταιρεία»). Αυτονόητα πράγματα. Δεν χρειάζονται καν αιτιολόγηση.
> Υπάρχει μια παλιά διαφήμιση στην Ελλάδα, που είναι διαχρονική, ακόμα παίζεται και το μήνυμά της είναι αυτό που προσπαθώ να δώσω με το σημερινό μου σημείωμα. Είναι η διαφήμιση του καφέ Παπαγάλος, που λέει πολύ απλά «έκαστος στο είδος του κι ο Λουμίδης στους καφέδες».
> Αυτό το αξίωμα πρέπει να το επαναφέρουμε στη ζωή μας, νομίζω. Να συζητάμε και να ενδιαφερόμαστε για όσα πράγματα θέλουμε. Αλλά ως εκεί. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τα κάνουμε όλα. Π.χ. Έχω έναν καλό φίλο στην Αθήνα, εξαιρετικό δημοσιογράφο, πολύ γνωστό, που κάποτε ήθελε να γίνει και εστιάτορας και μάλιστα με ενεργό συμμετοχή. Το μαγαζί δούλεψε μια χαρά τον πρώτο καιρό. Σταδιακά, άρχισε να χάνει την πελατεία του. Μέχρι που έκλεισε…
Το ίδιο θα «πάθαινε» και ένας καλός σεφ εάν αποφάσιζε, ας πούμε να γίνει πολιτικός ή και προπονητής ποδοσφαίρου…
Πρόσωπο της Ημέρας, ξεχωρίζω την καθηγήτρια Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρία Ευθυμίου, που σε podcast στην «Καθημερινή», μιλάει για την παρεξηγημένη, όπως λέει, έννοια της ελευθερίας στην Ελλάδα, για τη μειοψηφία που αντιστέκεται στη νοσηρότητα, και για το παράδειγμα της Ελβετίας. Υπογραμμίζω τη φράση της: «Ελευθερία είναι να τηρούνται οι κανόνες».
Υστερόγραφο: Ο Βλάντιμιρ Πούτιν μας υπενθυμίζει συνεχώς αυτό που βιώνουμε 50 χρόνια τώρα στην Κύπρο. Ό,τι εδάφη που έχουν κατακτηθεί, δεν επιστρέφονται. Πάντα υπάρχει μια αφορμή για να γίνει το κακό. Κάποτε είναι υπαρκτή. Κάποτε την κατασκευάζεις. Στη δική μας περίπτωση, την ξέρουμε και ακόμα πονά. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, ο Πούτιν ενεργοποίησε μονομερώς ένα σχέδιο που το δούλευε καιρό μες το μυαλό του – τάχα, δεν θέλει το ΝΑΤΟ στα σύνορά του. Δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει το «πράγμα» προς βορρά. Ο συμβιβασμός, όσο επώδυνος και άδικος κι αν είναι, μοιάζει να είναι η μόνη λύση. Το θέμα είναι το μετά. Η επόμενη μέρα. Υπάρχουν φωτισμένοι άνθρωποι που θα μπορέσουν να συμφιλιώσουν, να επουλώσουν πληγές και να υποστηρίξουν σθεναρά τη συνύπαρξη; Και να δουλέψουν για την πρόοδο των ανθρώπων, την ευημερία και την ευτυχία τους; Γιατί, άραγε, έννοιες σαν και αυτές μοιάζουν πιο δύσκολες από το να εκτοξεύσεις μια ρουκέτα, ή μια πυρηνική βόμβα;
