Κυβέρνησε τον τόπο του σαν μαφιόζος. Κρυμμένος πίσω από την αγγλική του Παιδεία και οχυρωμένος μέσα στην κληρονομιά ενός πατέρα, που του παρέδωσε μεγαλεία και ανασφάλεια. Συμπτώματα που, ελλείψει καλλιέργειας και ενσυναίσθησης καθήκοντος, μόνο με βία συντηρούνται.
Κανονικά, η ψυχοπάθεια τέτοιων ανθρώπων δεν έπρεπε να απασχολεί κανέναν. Όταν, όμως κρατούν τα σκήπτρα μιας εξουσίας, εκδηλώνουν δύναμη που δεν μπορούν να τιθασεύουν. Αποκτούν κύρος από τον σάπιο εαυτό τους.
Ο Άσαντ έχει βρει καταφύγιο τώρα στην αγκαλιά του Πούτιν. Μέχρις ότου χρειαστεί και αυτός μίαν ανάλογη για τον εαυτό του…
Για περίπου μια δεκαετία, ήταν η ρωσική πυριτιδαποθήκη που κρατούσε τον Άσαντ στην εξουσία. Είχε τους λόγους του, το Κρεμλίνο. Τώρα, τον περιθάλπει, λέει, για «ανθρωπιστικούς λόγους».
Όλα εδώ πληρώνονται…
Ανάρτηση της Ημέρας στο X-Twitter από τον Άγγλο, έμπειρο δημοσιογράφο, Τζον Σίμπσον, @johnsimpsonnews, από τους καλύτερους πολεμικούς τηλεοπτικούς ρεπόρτερς που πέρασαν ποτέ από το BBC και συγγραφέας, «προσπαθώντας πάντα» –όπως λέει– «να καταλάβει και να βρει λογικές εξηγήσεις και αλήθειες σ’ έναν θεότρελο κόσμο»:
«Ο Άσαντ είναι ασφαλής στη Μόσχα, επί του παρόντος, αλλά δεν έχει ασφάλεια. Όταν φύγει ο Πούτιν, όπως θα συμβεί, ο διάδοχός του θα θελήσει μπαλώσει τις σχέσεις με τη Δύση, παραδίδοντας τον Άσαντ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αυτό ακριβώς έκανε η Σερβία με τους Μιλόσεβιτς, Κάραζιτς και Μλάντιτς».
Σκέψη της Ημέρας. Ζήτησα από την, εδώ και πολλά χρόνια φίλη μου Νικαίτη Κοντούρη, να μου γράψει κάτι για ό,τι την έχει απασχολήσει (θετικά ή όχι) τον τελευταίο καιρό. Μου έγραψε και μου έστειλε αυτό, το οποίο και θα αναμεταδώσω από την εκπομπή μου «Καθρέφττης», σήμερα, στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ. Το μοιράζομαι πρώτα μαζί σας:
«“Κολυμπάω σε κρύο και θαμπό νερό.
Θρυμματισμένα εχινόδεντρα παντού
Νεκρά όστρακα σκορπισμένα ανάμεσα σε κομμάτια ξύλο
Σπασμένο σκαρί κι εγώ
Επιπλέω”.
Απόσπασμα από το ποίημα “Μικρές Ανάσες” της Αριάδνης Καλοκύρη. Ποιητική συλλογή “Σχέδιο Κήπου”, εκδόσεις ΚΙΧΛΗ, 2024.
Προχθές, μετρήθηκε η 15η γυναικοκτονία για το 2024. Στην Αθήνα αυτή τη φορά, στους Αμπελόκηπους.
Σκέφτομαι συνέχεια τα παιδιά αυτής της γυναίκας, που θέλησε κάποιον άλλον και που ο σύζυγός της την τιμώρησε κόβοντάς την σε κομμάτια.
Δεν θα ’χουν ούτε μάνα, ούτε πατέρα πια..
Σκέφτομαι τον τρόμο και τον πόνο που βίωσε η γυναίκα τις τελευταίες της στιγμές.
Σκέφτομαι τον άντρα που πέρασε με τόση ευκολία στον αφανισμό της μάνας των παιδιών του.
Μια ολόκληρη οικογένεια τσακισμένη, διαλυμένη, σπασμένο σκαρί που τα κομμάτια του θα τα καταπιεί μια θάλασσα άφατου πόνου.
Η γυναίκα, ο άντρας, τα παιδιά, η ιδιοκτησία.
Ο καθημερινός πόλεμος μέσα σε ρημαγμένα σπιτικά. Κι ο εγωισμός να διαφεντεύει τις ζωές όλων. Πότε θα μάθουμε στα αγόρια μας και τα κορίτσια μας, να σέβονται το δικαίωμα του άλλου στην επιλογή; Πότε θα μάθουν οι μανάδες στους γιους, στις κόρες και οι πατεράδες στις κόρες, στους γιους, πως η ζωή είναι μία, είναι πολύτιμη και πρέπει να την προστατεύουμε με σεβασμό;
Πώς γίνεται με τόσες διαμαρτυρίες, τόσες έρευνες, τόσα δημοσιεύματα, τόσα συνέδρια για την ισοτιμία των φύλων την έμφυλη και την οικογενειακή βία, να μακραίνει ο κατάλογος της γυναικοκτονίας κάθε μήνα;».
(*) Η Νικαίτη Κοντούρη είναι σκηνοθέτις και δραματουργός. Έχει σκηνοθετήσει μερικές από τις πιο αξιόλογες παραστάσεις στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, αλλά και έργα της σύγχρονης θεατρολογίας, στο Θέατρο Τέχνης και άλλα θέατρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
