Ο υπουργός Εσωτερικών εξήγγειλε νέα οικονομικά μέτρα για στέγαση προσφύγων (πιο πολύ πλέον μιλάμε για παιδιά προσφύγων) που έχασαν την περιουσία τους το 1974. Ας πούμε πως οι προθέσεις είναι ειλικρινείς. Τι γίνεται όμως στην πράξη; Τι γίνεται όταν οι αιτήσεις φτάνουν στην Υπηρεσία Μέριμνας και Αποκατάστασης Εκτοπισθέντων (Υ.Μ.ΑΠ.Ε); Η Υπηρεσία απορρίπτει, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με την ουσία, σωρεία αιτήσεων.

Η ουσία είναι η στέγαση ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους και είδαν το άλλο μισό του τόπου τους να αποκτά τεράστια αξία ενώ οι ίδιοι δεν έχουν ούτε ένα τετραγωνικό γης για να πουλήσουν και να επωφεληθούν από τις υπεραξίες που απόκτησαν τα ακίνητα.

Πριν λίγους μήνες έγραψα τη δική μου εμπειρία καθώς και δύο άλλες περιπτώσεις που απορρίφθηκαν ενώ πληρούσαν τα κριτήρια που καθορίζονται: Δηλαδή, ο αιτητής να μην έχει άλλη περιουσία, τα εισοδήματα του να μην ξεπερνούν το Χ ποσό, τα τετραγωνικά του σπιτιού να είναι μέχρι Χ, το ακίνητο να μην διαθέτει πισίνα και λοιπά. 

Στη δική μου περίπτωση (που αφορά τη στέγαση του γιού μου) η αίτηση απορρίφθηκε γιατί το σπίτι που αγοράστηκε διαθέτει δύο βοηθητικά δωμάτια (τα λεγόμενα πισινά). Το ακίνητο είναι διατηρητέο και ως τέτοιο θα έπρεπε, σύμφωνα με το νόμο, να αναστηλωθούν και τα πισίνα. Η Υ.Μ.ΑΠ.Ε όμως, έκρινε πως πρόκειται για δύο κατοικίες. Κι έτσι, ενώ ο αιτητής δεν έχει καμία κατοικία και πληροί όλα τα κριτήρια, απορρίφθηκε γιατί έχει –λέει- δύο κατοικίες. Η λειτουργός, μάλιστα, εξήγησε πως ως μονήρης (μιλάμε για 30χρονο) του είναι αρκετή η κυρίως κατοικία και δεν χρειάζεται τα βοηθητικά (τα οποία τον υποχρεώνει ο νόμος να αποκαταστήσει).

Σε άλλη περίπτωση, οι αιτητές (ζευγάρι παιδιά προσφύγων) αγόρασαν διαμέρισμα όταν ήταν υπό κατασκευή. Οι λειτουργοί της Υ.Μ.Α.Π.Ε αρνήθηκαν να παραλάβουν την αίτηση γιατί υπολειπόταν πιστοποιητικό από την ΑΗΚ. Τέτοιο πιστοποιητικό ήταν αδύνατο να έχουν αφού το διαμέρισμα ήταν υπό ανέγερση. Μέχρι να ολοκληρωθεί η πολυκατοικία, να γίνει σύνδεση ηλεκτρικού και να μπορέσουν να έχουν το πιστοποιητικό, η αίτηση θεωρήθηκε εκπρόθεσμη.

Σε άλλη περίπτωση, ζευγάρι με δύο παιδάκια, αγόρασαν διαμέρισμα. Θεωρητικά δικαιούνται μέχρι και 50,000 χορηγία. Δεν πήραν όμως δεκάρα. Γιατί; Λίγα χρόνια μετά την εισβολή ο παππούς του αιτητή έκτισε ένα σπίτι 120 τετραγωνικών. Με το πέρασμα των χρόνων, ο παππούς έδωσε το σπίτι στα τρία παιδιά του, 1/3 στον καθένα. Η μητέρα του αιτητή, μεταβίβασε το μερίδιο της (40 τ.μ.) στο γιο της όταν αυτός ήταν ακόμα φοιτητής. Το μερίδιο αυτό, στο οποίο συνεχίζει να κατοικεί η μητέρα και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αξιοποιηθεί από τον αιτητή, θεωρείται περιουσία που τον αποκλείει από το δικαίωμα οποιασδήποτε βοήθειας.

Και το ερώτημα είναι: Το χαρτί της ΑΗΚ, τα χαλαμάντουρα πισίνα, τα 40 τ.μ. αλλάζουν κάτι από την πραγματική κατάσταση των αιτητών; Υπάρχει πραγματική διάθεση βοήθειας και ίσης κατανομής των βαρών της εισβολής και προσφυγιάς;