Ένας άνθρωπος πέθανε, παραμονές Χριστουγέννων, μετά από εγκαύματα που υπέστη προσπαθώντας να ζεσταθεί σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι όπου βρήκε καταφύγιο με δύο άλλους. Η είδηση δεν έλεγε πολλά. Μόνο την ηλικία του: 52 χρόνων. Τέτοια γεγονότα δεν χρειάζονται πολλές περιγραφές, σε αντίθεση με το πως πέρασε τις γιορτές της η Γ και ο Χ. Στη μια περίπτωση πρέπει να δούμε όλη τη λάμψη των στιγμών. Την άλλη περίπτωση πρέπει να την προσπεράσουμε, ή αν θέλουμε (αλλά γιατί να θέλουμε;) να φανταστούμε τις συνθήκες.

Το παραμύθι με το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» κάποτε μας συγκινούσε πολύ. Αργότερα θεωρήθηκε πολύ θλιβερό, μακάβριο. Κανένας σύγχρονος γονιός δεν θα ήθελε να το διαβάσει στο παιδί του μην του δημιουργήσει τραύματα. Στην εποχή μας, προτιμάμε τα λογοπαίγνια του Τριβιζά, όμορφες εικονογραφήσεις, ιστορίες με έμμεσα διδάγματα, διδακτικές αλλά ευχάριστες. Δεν κάνει να πληγωνόμαστε από μικρή ηλικία, μας περιμένει πολλή μαυρίλα στη συνέχεια, ας παρατείνουμε όσο μπορούμε τα ροζ χρώματα στη ζωή μας.

Παραμονές Χριστουγέννων λοιπόν κλήθηκε η Πυροσβεστική να σβήσει φωτιά σε κτήριο στην Παλλουριώτισα. Οι πυροσβέστες βρήκαν σε κάποιο σημείο προς την έξοδο ένα άνθρωπο με σοβαρό εγκαύματα, ενώ περίοικοι είπαν πως βγήκαν από εκεί δύο άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι φαίνεται να διέμεναν σε εγκαταλειμμένο διαμέρισμα όπου άναψαν φωτιά για να ζεσταθούν. Ο άνθρωπος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διασωληνώθηκε και δυο μέρες μετά υπέκυψε.

Σε άλλες χώρες τους βλέπεις τους άστεγους. Κοιμούνται έξω από καταστήματα και σε κεντρικούς δρόμους όπου περνά κόσμος και ελπίζουν πως θα τους δώσουν κάτι. Στην Κύπρο οι άστεγοι είναι αόρατοι. Μπορείς να έχεις τη ψευδαίσθηση πως δεν υπάρχουν. Μέχρι που κάποιος βρίσκεται νεκρός σε κάποιο εγκαταλελειμμένο κτήριο, από πείνα, από κρύο, από ναρκωτικά, από φωτιά… Και τότε αναρωτιέσαι: «Υπάρχουν άστεγοι στην Κύπρο;» Το οξύμωρο είναι πως υπάρχουν και πολλές στέγες. Άδειες, μη κατοικημένες, οικίες, καταστήματα, πολυκατοικίες… Για κάποιο λόγο -οικονομικό, κοινωνικό, νομικό- υπάρχει πληθώρα χώρων που δεν κατοικούνται (και ας κτίζουμε κι άλλα διαρκώς). Σε κάποια από αυτά βρίσκουν καταφύγιο άνθρωποι που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν που να μείνουν. Ο συγκεκριμένος ήταν 52 χρόνων κι ήταν από την Ελλάδα. Γιατί ήρθε στην Κύπρο χωρίς να έχει διαμονή, ίσως και δουλειά, κανείς δεν μπορεί να ξέρει, όπως δεν ξέραμε μέχρι τον θάνατο του και την ύπαρξη του, την ύπαρξη ανθρώπων που ζούνε σε ακατοίκητα σπίτια κι ανάβουν ότι νάναι για να ζεσταθούν.

Μήπως να δεχτούμε πως υπάρχουν στις πόλεις μας άστεγοι και να φτιάξουμε ένα καταφύγιο, όπως συμβαίνει σε άλλες πόλεις όπου υπάρχουν άστεγοι;