Ετοιμοπόλεμοι όπως πάντα

Ο ήχος των F16 ηχεί ακόμα στα αυτιά μας. Τουλάχιστον των Λευκωσιατών. Έχουν περάσει μόνο 21 μέρες από το πέταγμα τους πάνω από τις στέγες των σπιτιών μας με σκοπό να τονωθεί το ηθικό μας και να μάθουν οι απέναντι πως έχουμε τα μέσα να αμυνθούμε σε περίπτωση που τολμήσουν ξανά.

Αυτό όμως δεν ήταν παρά ένα επετειακό εφφέ στα πλαίσια της στρατιωτικής παρέλασης. Επί πραγματικού εδάφους αυτό που διαθέτουμε είναι ληγμένα πυρομαχικά που μπορεί και να εκραγούν στα χέρια στρατιωτικών, ελικόπτερα που πέφτουν παρασέρνοντας στον θάνατο ακόμα και τον αρχηγό του στρατεύματος και ελικόπτερα που αποσυγκολλούνται στον αέρα.

Ευτυχώς είχαμε άγιο και τούτη τη φορά. Ένα εξάρτημα έπεσε από ελικόπτερο της Εθνικής Φρουράς, αλλά για καλή μας τύχη δεν έπεσε ούτε σε κατοικία, ούτε σε διερχόμενο αυτοκίνητο, ούτε σε κάποιον ανύποπτο περαστικό. Το ελικόπτερο, όπως λένε, ήταν από τα καινούρια μας αποκτήματα η δε πτήση στην οποία συνέβη το ατυχές γεγονός ήταν εκπαιδευτική. Κι όπως λέει και το υπουργείο Άμυνας «από την πτώση του φορέα δεν σημειώθηκε οποιαδήποτε υλική ζημία ή τραυματισμός». Αυτό έχει σημασία. Τα σίδερα, όπως λένε κι οι παλιοί, διορθώνονται. Σε εκπαιδευτική πτήση πριν τρία χρόνια, στην ίδια περιοχή, δεν ήταν εξάρτημα που έπεσε αλλά άνθρωπος.

Κατά τα άλλα ηθικόν ακμαιότατον. Κυρίως κάθε 1^η του Οκτώβρη που βγάζουμε στους δρόμους τον οπλισμό μας να τον θαυμάσουν οι πολίτες και να νοιώσουν ασφάλεια. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, δύσκολα μπορεί να νοιώσει κάποιος ασφαλής. Και δεν φταίνε μόνο τα ατυχήματα που συμβαίνουν κατά καιρούς στην Εθνική Φρουρά. Πόσο ασφαλής μπορεί να νοιώσει κάποιος ακούγοντας τον ήχο ενός στρατιωτικού αεροπλάνου, φιλικού ή εχθρικού; Πόσοι μπορούν να πιστέψουν πως τα ελληνικά F16 θα είναι εδώ όταν θα χρειαστούμε προστασία;

Αν μετρήσουμε τις απώλειες της Εθνικής Φρουράς, σε καιρούς ειρήνης μάλιστα, μπορεί και να τρομάξουμε. Αναπόφευκτο κακό ίσως πουν οι πιο κυνικοί. Δεν γίνεται να παίζεις με όπλα χωρίς να υπάρχει ρίσκο.

Οι δε πιο κυνικοί ίσως πουν πως κινδυνεύουμε πιο πολύ από μπαλκόνια που πέφτουν. Δεν είναι και το τέλος του κόσμου επειδή έπεσε ένα εξάρτημα από ελικόπτερο. Μπορεί επίσης να πει πως κινδυνεύουμε πιο πολύ από το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μελών του υποκόσμου. Από το πιστολίδι σε δημόσιους χώρους μέρα μεσημέρι. Και στα επιχειρήματα αυτά τι να απαντήσεις; Ένα ατύχημα ήταν λοιπόν. Το ηθικό μας πρέπει να παραμείνει ακμαίο.