Οι αστυνομικοί στο σταυροδρόμι ύψωσαν τα χέρα απαγορευτικά προς την πλευρά μας. Μας καθήλωσαν στα φώτα τροχαίας. Από μακριά ακουγόταν ο στριγκός ήχος των σειρήνων και διακρίνονταν οι γνωστοί περιστρεφόμενοι μπλε προβολείς. Τα φώτα πρασίνισαν, ύστερα κοκκίνισαν, ξαναπρασίνισαν και ξανακοκκίνισαν. Έσπρωξα τον μοχλό στην ουδέτερη θέση, ανέβασα το χειρόφρενο και …περίμενα.
Καθώς οι σειρήνες έγιναν εκκωφαντικές, εμφανίστηκαν πρώτα πολλοί μοτοσικλετιστές της Αστυνομίας με τις μηχανές τους να μουγκρίζουν καθώς διέτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα τη λεωφόρο. Ακολουθούσαν αστυνομικά αυτοκίνητα και άλλα χωρίς διακριτικά των υπηρεσιών ασφαλείας και μετά οι λιμουζίνες με τους Ευρωπαίους υψηλούς επισκέπτες. Πίσω τους, άλλα τόσα αυτοκίνητα διπλωματών, υπουργών, γραμματέων, σωματοφυλάκων. Ήξερα ότι περίπου αυτή την ώρα ο Πρόεδρος θα δεχόταν στο Προεδρικό τους άλλους τρεις Προέδρους – του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ουκρανίας. Αναμενόταν λίγο αργότερα και η τελετή έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε είχαν τεθεί σε εφαρμογή αρκετές τροχαίες διευθετήσεις και απαγορεύσεις, όπως και αποκοπές δρόμων σε μια μεγάλη περίμετρο στην περιοχή, με την προσβασιμότητα να είναι πλήρως ελεγχόμενη.
Η Αστυνομία με ανακοινώσεις της προέτρεπε από νωρίς τους οδηγούς να συμμορφώνονται με τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που θα εφαρμόζονταν, καθώς και με τις υποδείξεις των επί καθήκοντι αστυνομικών.
Μέσα σε ένα δυο λεπτά η λεωφόρος έπηξε από τα τροχοφόρα και από τον …εκνευρισμό κάποιων οδηγών που κόρναραν ανυπόμονοι και θυμωμένοι για την καθυστέρηση. Είχαν κάπου να πάνε, είχαν δουλειές να κάνουν, είχαν εργοδότες, συζύγους ή παιδιά που τους περίμεναν, είχαν χρονοδιαγράμματα που έπρεπε να τηρήσουν.
Στα πεζοδρόμια, αριστερά και δεξιά, περπατούσαν αργά, χωρίς να βιάζονται να πάνε οπουδήποτε, νεαροί Ασιάτες, οι πιο πολλοί με πρόχειρα σαντάλια και όχι με παπούτσια μέσα στο καταχείμωνο. Δεν έχουν παπούτσια, δεν έχουν αυτοκίνητο, έχουν μόνο το παντελόνι που φορούν, αλλά χαμογελούσαν και κουβέντιαζαν μεταξύ τους χαλαρά, χωρίς να …σφίγγονται και να ξεφυσούν σαν τους εποχούμενους Κυπρίους γύρω τους.
Κοίταξα τον οδηγό του αυτοκινήτου δίπλα μου. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους, ήταν …εντυπωσιακά ήρεμος, ανέκφραστος και προφανώς συνηθισμένος να υπομένει με στωική καρτερικότητα, την πάντα βιαστική, θορυβώδη και αδιάφορη γι’ αυτόν διέλευση της εξουσίας.
Πέρασαν όλα τα οχήματα της αυτοκινητοπομπής και οι αστυνομικοί μας έκαναν νεύμα να προχωρήσουμε. Καθώς έβαζα ταχύτητα και πατούσα γκάζι, γύρισε και με χαιρέτισε αφηρημένος κουνώντας το κεφάλι. Έμοιαζε να σκέφτεται τη δική του αθέατη ζωή, τις δικές του απαρατήρητες διαδρομές, όπου κανένας ποτέ δεν του έκανε τόπο, όπου κανένας ποτέ δεν του άνοιξε τον δρόμο να περάσει.
