Ακούστηκε και στο σκανδαλιστικό βίντεο, ακουγόταν και όλη μέρα την Παρασκευή από τους κυβερνητικούς εκπροσώπους, στο τέλος ακούστηκε και από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ότι, λίγο – πολύ, είναι απολύτως λογικό και είναι μια ευρωπαϊκή πρακτική ο εταιρείες που επενδύουν στην Κύπρο να κάνουν και φιλανθρωπικές δωρεές στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης.
Όπως ενημέρωνε και ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους τους πιθανούς επενδυτές, που τελικά τον έβγαλαν στη φόρα, «μπορείς να έρθεις και να πεις “εντάξει, θέλουμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά και θα έχουμε και αυτό το ποσό χρημάτων για σκοπούς Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (CSR)”». Το απόγευμα της Παρασκευής βγήκε και ο Πρόεδρος επιθετικά και δήλωνε ότι θα συνεχίσει την προσπάθεια για προσέλκυση επενδύσεων «και, ναι, μέσα στο πλαίσιο και αυτών των επενδύσεων, αυτές οι εταιρείες που έρχονται, ναι, πρέπει να προσφέρουν και κοινωνικά μέσα στο πλαίσιο της Κοινωνικής Εταιρικής Ευθύνης».
Ακόμα κι αυτό, «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη», η οποία είναι μια στρατηγική που αποφασίστηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πριν από πολλά χρόνια, στην Κύπρο πήρε κυπριακή ερμηνεία. Την έφεραν στα μέτρα τους οι εκάστοτε κυβερνώντες και βαφτίζουν έτσι τα πάντα, που έχουν να κάνουν με διαπλοκές της εξουσίας με επιχειρήσεις. Η ευρωπαϊκή στρατηγική έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αυτό δεν έχει σχέση με εισφορές, δωρεές και φιλανθρωπίες.
Ο όρος, λέει ο επίσημος ιστότοπος της ΕΕ, «αναφέρεται σε επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την ευθύνη της συμπεριφοράς τους καθώς και των επιπτώσεών της στην κοινωνία». Η στρατηγική της ΕΕ «καλεί τις εταιρείες να καθιερώσουν διαδικασίες για την ένταξη των κοινωνικών, περιβαλλοντικών και δεοντολογικών πτυχών και των πτυχών των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των δικαιωμάτων του καταναλωτή, τόσο στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα όσο και στη βασική στρατηγική τους σε στενή συνεργασία με τα ενδιαφερόμενα μέρη».
Στον ιστότοπο του CSR Cyprus (Κυπριακό Δίκτυο για την Εταιρική Βιωσιμότητα και Υπευθυνότητα), βρίσκουμε επίσης ότι «η αρχική αντίληψη ότι κάθε εταιρική φιλανθρωπία ή εμπορική χορηγία αποτελεί πράξη εταιρικής κοινωνικής ευθύνης εκτός από ξεπερασμένη είναι και λανθασμένη». Ο όρος αναφέρεται στις ενέργειες των επιχειρήσεων που αποσκοπούν στην συμβολή αντιμετώπισης περιβαλλοντικών και κοινωνικών ζητημάτων. Οι επιχειρήσει οφείλουν να αναγνωρίζουν την ευθύνη που τους αναλογεί, απέναντι στην κοινωνία και στο περιβάλλον.
Δεν ενοχλεί καθόλου, αντίθετα πρέπει όντως να επιδιώκεται, η κοινωνική βοήθεια από επιχειρήσεις σε διάφορα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει το κράτος. Όπως οι πυρκαγιές ή και οι σπουδές άπορων νέων μας. Ούτε είναι τίποτα κακό αν οι ίδιες οι επιχειρήσεις εντάσσουν αυτές τις δράσεις τους σε ένα πρόγραμμα που βαφτίζουν εταιρική κοινωνική ευθύνη. Άλλωστε, πολλές εταιρείες έχουν εντάξει στο δυναμικό τους τμήματα που ασχολούνται ειδικά με ενέργειες που προσδίδουν κοινωνικό πρόσωπο στις επιχειρήσεις. Και καλά κάνουν αν με αυτό τον τρόπο βοηθούν ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Αλλά, φτάσαμε στο άλλο άκρο. Όταν στο επίμαχο βίντεο ο διευθυντής του γραφείου του Προέδρου Χ. Χαραλάμπους και ο πρώην υπουργός και στενός συνεργάτης του Γ. Λακκοτρύπης, υποδεικνύουν στους υποτιθέμενους επενδυτές ότι θα βοηθηθούν στην επένδυσή τους (θα πάρουν πιο γρήγορα άδειες, για παράδειγμα) αν κάνουν και εισφορά σε κάποιο ταμείο του κράτους στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, τότε είναι στρέβλωση αυτού του θεσμού. Σκόπιμη στρέβλωση. Και χρησιμοποιείται για να παραπλανήσει.
Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη ως στρατηγική της ΕΕ έχει ευρύτερη έννοια, αφορά το κοινωνικό σύνολο, δεν αφορά την εισφορά σε ένα ταμείο. Η καθοδήγηση προς πιθανούς επενδυτές για να συνεισφέρουν κάπου συγκεκριμένα δεν έχει σχέση με αυτό. «Μιλάμε με τον Πρόεδρο, μιλάμε με την Πρώτη Κυρία. Εκείνη λαμβάνει χρηματοδότηση για τα έργα της», έλεγε ο κ. Λακκοτρύπης, όπως φαίνεται στο βίντεο, δίνοντας με αυτό τον τρόπο άλλη διάσταση σε αυτό που βάφτισαν Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη.
Υ.Γ. Πολλές φορές γράψαμε σε αυτή τη στήλη για την ευκολία με την οποία πολλοί απλοί πολίτες ή και επιχειρηματίες πέφτουν θύματα διαδικτυακών απατεώνων που τους ξαφρίζουν τους λογαριασμούς. Αλλά, γιατί να μας εντυπωσιάζει όταν βλέπουμε κυβερνητικά στελέχη, νυν και πρώην, να μιλούν σε άγνωστους τους με τόση επιπολαιότητα, για ζητήματα που εκθέτουν και τους ίδιους και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Δεν μπορούν να είναι λίγο συγκρατημένοι. Ούτε καν μετά την εμπειρία του Αλ Τζαζίρα. Απίστευτο!
