Ψύχραιμα αντέδρασαν οι μεσολαβητές, πρωτίστως δε η Τουρκία, στην κίνηση του ιρανικού καθεστώτος να θέσει δύο όρους — ή έστω να προβάλει δύο απαιτήσεις — για τη συνάντηση με τις ΗΠΑ την Παρασκευή, με στόχο την εξεύρεση τρόπων εκτόνωσης της κρίσης και την αποτροπή ενός πολέμου.
Ο πρώτος όρος ήταν η μεταφορά του χώρου: από την Κωνσταντινούπολη (κάπου) στο Ομάν. Γιατί όμως το Ιράν δεν ήθελε την Τουρκία; Ο λόγος δεν ήταν η διαχρονική λυκοφιλία των δύο χωρών ούτε η εκατέρωθεν έλλειψη εμπιστοσύνης — γεγονός κι αυτό, παρά τα φωτογραφικά ενσταντανέ του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν με τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αραγκτσί.
Ο λόγος ήταν ότι το Ομάν παρέχει ένα «ασφαλές» περιβάλλον. «Ασφαλές» υπό την έννοια ότι λειτουργεί με αυστηρό τρόπο, κρατώντας όσα διαμείβονται μυστικά. Γιατί το χρειάζεται αυτό η Τεχεράνη; Προκειμένου να μπορεί να ελέγχει την ατζέντα αλλά και να διαπραγματεύεται την ώρα που, έξω, θα συνεχίζονται οι λεονταρισμοί. Και τα δύο έχουν να κάνουν περισσότερο με τους εσωτερικούς κινδύνους για το καθεστώς, το οποίο δεν θέλει να δώσει την εικόνα ότι σύρθηκε στον διάλογο και διαπραγματεύεται υπό απειλή, για λόγους γοήτρου και ισχύος.
Σημαντικό είναι πως η προσπάθεια αυτή τη φορά δεν αφορά μόνο τους αντιτιθέμενους αλλά και τους σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές του, καθώς για δεκαετίες το βασικό αφήγημα ήταν η «κακή» Δύση, ο «μεγάλος διάβολος» — οι ΗΠΑ δηλαδή — και ο «μικρός διάβολος» (πάντα κατά τη φρασεολογία του καθεστώτος των μουλάδων), που είναι φυσικά το Ισραήλ.
Το Ιράν, λέει το αφήγημα, είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που «τολμά» να έχει ως βασικό σύνθημα το «Θάνατος στην Αμερική». Εάν, λοιπόν, φανεί ότι όλα αυτά ήταν ανοησίες και ότι βρίσκεται στη γωνία και δεν έχει άλλη επιλογή απέναντι στις ΗΠΑ, τότε αυτό σίγουρα θα πλήξει το γόητρο των μουλάδων. Αναμενόμενα απορεί κανείς εάν οποιοσδήποτε άνθρωπος με κοινή λογική δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Μόνο που τα πλήθη των φανατικών υποστηρικτών του καθεστώτος, τα οποία, μεταξύ πολλών άλλων, πιστεύουν ότι ο Χαμενεΐ είναι ο εκπρόσωπος του Θεού στη γη επειδή ο «12ος Προφήτης» αποφάσισε να γίνει αόρατος και κρύβεται, σχέση με τη λογική δεν έχουν ιδιαίτερη, όπως και να το δει κανείς.
Στο πλαίσιο της εικόνας που θέλει να δώσει στο εσωτερικό εντάσσεται και ο δεύτερος όρος: αυτός του περιορισμού της ατζέντας μόνο στο ζήτημα των πυρηνικών και της εκ των πραγμάτων αφαίρεσης από την ατζέντα των άλλων δύο θεμάτων — των βαλλιστικών πυραύλων και της στήριξης τρομοκρατικών οργανώσεων, είτε μιλάμε για τη Χεζμπολάχ, είτε για τη Χαμάς και τις υπόλοιπες παλαιστινιακές, είτε για τους Χούθι, είτε για άλλους.
Πρόκειται για έναν ελιγμό πρώτου επιπέδου, από μια χώρα που έχει παράδοση στη διπλωματία. Όλα, όμως, παραπέμπουν στα πιο πάνω. Το καθεστώς του Ιράν είτε προσπαθεί να διαπραγματευτεί και δεν θέλει να το αφήσει ως εικόνα που θα το βλάψει εσωτερικά, είτε διαβλέπει πως, αν δεν περάσουν οι απαιτήσεις του — και πάλι με το βλέμμα στο εσωτερικό και σε όσους, καθόλου λίγους, το στηρίζουν — θα φύγει πυροβολώντας, εάν οι συνομιλίες ναυαγήσουν.
Το αφήγημα θα είναι πως «εμείς σταθήκαμε απέναντι στον Μεγάλο Διάβολο και τον αντιμετωπίσαμε, του είπαμε όχι· τώρα ας ενωθούμε να τον αντιμετωπίσουμε».
Το χάος που μπορεί να προκαλέσει το Ιράν δεν είναι ασήμαντο. Ωστόσο, βέβαιο είναι ότι η Μέση Ανατολή δεν θα μπορέσει ποτέ να προχωρήσει όσο υπάρχει αυτό το καθεστώς, με τις παρανοϊκές αντιλήψεις και τις βάρβαρες πρακτικές του.
