Στη σημερινή μας στήλη, αντλούμε το «υλικό» μας από τα δυστυχήματα στους δρόμους. Με αφορμή ένα σοβαρό τροχαίο που έγινε το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στη Λεμεσό.
Όπου, σύμφωνα με τον «Φ», μια 24χρονη κοπέλα στην προσπάθεια της να στρίψει δεξιά και να εισέλθει στον χώρο στάθμευσης της Επίχωσης (τέλος του μόλου που είναι το μικρό αμφιθέατρο) ανέκοψε την πορεία της μοτοσικλέτας που οδηγούσε δυτικά ένας νεαρός από τη Συρία, Κύπριος πολίτης πλέον.
Μέχρι τώρα, Παρασκευή μεσημέρι που γράφεται η στήλη, ο 17χρονος μοτοσικλετιστής βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση με σοβαρό τραύμα στο κεφάλι, ενώ 24χρονη συνελήφθη και ανακρίνεται.
Τα τροχαία δυστυχήματα με μοτοσικλέτες στην Κύπρο αποτελούν σοβαρό πρόβλημα, με υψηλό αριθμό θυμάτων, σύμφωνα με στοιχεία από την Τροχαία. Όλο και πιο συχνά συμβαίνουν θανατηφόρα περιστατικά. Όπως στη Λάρνακα τον περασμένο Απρίλιο όπου σε ένα 24ωρο σκοτώθηκαν 4 άνθρωποι.
Μερικά στοιχεία:
- Είναι ιδιαίτερα υψηλός ο αριθμός θυμάτων που κινούνται με μοτοσικλετιστές.
- Τα θανατηφόρα ατυχήματα με μηχανές είναι από τα πλέον συχνότερα. Και, βεβαίως, οι περισσότεροι που τις οδηγούν είναι νέοι άνθρωποι. Και, δυστυχώς, αρκετοί από αυτούς δεν φορούν κράνος.
- Η βασική αιτία των τροχαίων δυστυχημάτων στην Κύπρο, είναι η μη τήρηση των ορίων ταχύτητας, όπως και η «έλλειψη προσοχής», όπως αναφέρει η Τροχαία Κύπρου. Δηλαδή, οδηγούν αφηρημένα και μιλάνε στο κινητό.
Η παραλιακή λεωφόρος της Λεμεσού έχει από μόνη της «αδελφοποιηθεί» με την παραλιακή της Βουλιαγμένης στην Αθήνα. Είναι ο παιχνιδότοπος των παλαβών. Μελλοθανάτων. Κάθε βράδυ.
Πριν χρόνια, όταν μια φίλη μου έχασε τον αδελφό της, παλικαράκι στα περίπου 20 του χρόνια, όλος ο κόσμος απλωνόταν μπροστά του σαν παράδεισος. Ώσπου, στην επόμενη στροφή, που είχε «ανάποδη» κλίση, έφυγε σαν βολίδα και «ο κόσμος του» τελείωσε.
Το ’χω ξαναγράψει, νομίζω: Στα άγουρά μου δημοσιογραφικά χρόνια στην «Ελευθεροτυπία» των Αθηνών, στο ελεύθερο ρεπορτάζ, ο αρχισυντάκτης μας (αχ, Σταύρο και κυρ-Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη, που έλεγε ο καλός μου Σαββόπουλος), μας έστελνε στον «πόλεμο».
Δηλαδή, ολονύχτια βάρδια στο ΚΑΤ (Κέντρο Αποκατάστασης Τραυματιών), στην Κηφισιά.
Ήταν άγριο, ασήκωτο το ρεπορτάζ μας εκείνο. Όποτε φέρνω στη μνήμη μου, ακόμα και τώρα, εκείνη τη βάρδια, λέω «δεν με έστελναν καλύτερα στη Γάζα»!
Κρατούσαμε σημειώσεις με την αυτοσχέδια μας «στενογραφία». Ό,τι βλέπαμε κι ακούγαμε. Πού και ποιον να ρωτήσεις, για να βγει το ρεπορτάζ; Τους γιατρούς; Τους συγγενείς;
Με τίποτα!
Ότι βλέπαμε ακόμα και νοσηλευτές να κλαίνε, όπως και γιατρούς, έχει σφηνωθεί για πάντα στη μνήμη και στην καρδιά σου.
Ναι, είχε δίκιο ο κυρ Σταύρος που μας έστελνε στον πόλεμο.
Πολλές φορές σκεφτήκαμε μήπως θα έπρεπε κατά καιρούς, πέραν από τα τεστ για να πάρουμε άδεια οδήγησης για αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, να περνάνε οι υποψήφιοι και μερικές βάρδιες στο ΚΑΤ. Για να δουν εκεί, τα …αποτελέσματα της νεανικής τρέλας. Μήπως κατεβάσουν λίγες στροφές.
Τα τροχαία δυστυχήματα με μηχανές στην Ελλάδα αποτελούν μείζον ζήτημα, με τη χώρα να κατέχει από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων μοτοσικλετιστών στην ΕΕ. Ιδού τα αδιάσειστα στοιχεία. Οι αριθμοί, που πάντα «λένε» την αλήθεια:
Περίπου 20 αναβάτες χάνουν τη ζωή τους μηνιαίως, συχνά λόγω έλλειψης κράνους, υπερβολικής ταχύτητας και επικίνδυνων ελιγμών.
Οι περισσότερες συγκρούσεις συμβαίνουν εντός αστικού ιστού, κυρίως σε διασταυρώσεις.
Στατιστικά και Αίτια (2024-2025):
- Υψηλή Θνητότητα: Το 37% των θανάτων από τροχαία στην Ελλάδα αφορά νέους αναβάτες μοτοσικλέτας.
- Έλλειψη Κράνους: Πάνω από το 50% των νεκρών μοτοσικλετιστών δεν φορούσε κράνος, με το 75% των θανάτων να οφείλεται σε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
- Τοποθεσία: Τα περισσότερα ατυχήματα (70%) συμβαίνουν σε διασταυρώσεις μέσα στις πόλεις.
- Αίτια: Χρήση αλκοόλ/ ναρκωτικών, απότομες αλλαγές λωρίδας και μειωμένη ορατότητα από οδηγούς αυτοκινήτων.
Συμπερασματικά: Παρά τις προσπάθειες, η Ελλάδα παραμένει στις πρώτες θέσεις της ΕΕ σε θανατηφόρα ατυχήματα με δίκυκλα. Είναι επιτακτική, επομένως, η ανάγκη για αυστηρότερη οδική συμπεριφορά, χρήση προστατευτικού εξοπλισμού και καλύτερη εκπαίδευση των οδηγών.
