«Είμαι βαθιά προβληματισμένος από την κατάσταση που εκτυλίσσεται σήμερα σε όλη τη Μέση Ανατολή. Η καρδιά μου είναι με τους αμάχους που είναι παγιδευμένοι σε διασταυρούμενα πυρά. Ανεξάρτητα από τα σύνορα, όλοι αξίζουν να ζήσουν χωρίς την απειλή βίας γύρω τους. Σήμερα, προτρέπουμε τους ηγέτες να επιλέξουν την απαιτητική οδό του διαλόγου αντί της άσκοπης οδού της καταστροφής. Ο κόσμος παρακολουθεί και ελπίζει ότι η σοφία θα επικρατήσει έναντι των όπλων. Η ειρήνη είναι το καλύτερο φάρμακο.»
> Μια λιτή και, για μένα, πολύ δυνατή δήλωση από τον Αιθίοπα Γενικό Διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), δρα Τέντρος Αντχανόμ Γκεμπρεγέσους,που είναι ειδικός σε θέματα δημόσιας υγείας, ιδίως σε χώρες φτωχές και, όπως συμβαίνει ταυτόχρονα, σε πολεμικές συγκρούσεις.
> Το Ιράν, δεν είναι φτωχή χώρα. Δεν ξέρουμε να πέθαναν πολίτες του από ασιτία. Αντίθετα, η ζωή τους έχει σακατευθεί από έλλειψη ελευθερίας και επιβολής ενός τρόπου ζωής από τα βάθη του Μεσαίωνα.
> Οι παιδικές του μνήμες δεν έχουν χώρο για ευχάριστες στιγμές. Από πολύ μικρός είδε κόσμο να υποφέρει και να πεθαίνει μπροστά του από ελονοσία. Ο μικρός του αδερφός «έφυγε» στα 3-4 του χρόνια από ιλαρά.
> Το Ιράν δεν είναι μια χώρα που θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της, πόσο μάλλον στα «παιδιά» της, να εκδηλώσει αδυναμία. Αντλεί δύναμη κυρίως, αν όχι και μόνο, από την πίστη της σε έναν Θεό που δεν θα την αφήσει ποτέ απροστάτευτη.
> Δεν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο, που έχει μια τέτοια «ευλογία».
> Μια δυνατή πίστη, δεν επιτρέπεται να την προσβάλλει οποιοσδήποτε «τρίτος». Αρκεί να μην στρέφεται εναντίον του ως «άνωθεν εντολή».
> Εάν η φτώχεια και η πείνα έχουν σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ιδίως σε χώρες που «ταΐζουν» τις πλουσιότερες με προϊόντα της γης των φτωχών, οι πόλεμοι που αναζωπυρώθηκαν και μας περικυκλώνουν τώρα από παντού, διαλύουν τις κοινωνίες, ισχυροποιούν απολυταρχικά καθεστώτα και ηγέτες.
> Η σχέση μεταξύ των φτωχών χωρών και των πλούσιων, ισχυρών κυβερνητών τους (ελίτ/ ηγετών) χαρακτηρίζεται συχνά από την εδραίωση «εξορυκτικών θεσμών», όπου μια μικρή ομάδα αρπάζει πλούτο εις βάρος της πλειονότητας.
> Αυτή η δυναμική είναι ένας κύριος παράγοντας φτώχειας, με αποτέλεσμα αδύναμα κράτη όπου οι δημόσιες υπηρεσίες είναι ελάχιστες και οι ηγέτες χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να εξασφαλίσουν προσωπικό πλούτο αντί να επενδύσουν σε δημόσια αγαθά.
> Ο συνδυασμός χαλιναγώγησης και εξαθλίωσης των ανθρώπων, όχι αναγκαστικά με διαμορφωμένες συνθήκες που ευνοούν την φτώχεια, αλλά με στέρηση πολλών «πραγμάτων», από ελευθερία, μόρφωση, υγεία, έως και βασική και καλή διατροφή, είναι αυτός που «βγάζει» ανίκανους και διεφθαρμένους ηγέτες, και συντρίβει τους απλούς ανθρώπους: Σωματικά και πνευματικά.
Υπογραμμίσεις
Με αυτές γεμίζω τα βιβλία μου. Αυτές ξαναδιαβάζω όταν η μνήμη με δυσκολεύει. Κι αυτές διαμορφώνουν ίσως τον εαυτό μου, σε μια φάση ζωής που κανονικά το «είναι» σου έχει πλέον διαμορφωθεί. Με τίποτα δεν αποδέχομαι αυτήν τη συνθήκη! Λοιπόν, σήμερα, υπογραμμίζει αυτό, από ένα βιβλίο με τίτλο «Κρυμμένη Ψυχική Ομορφιά», γραμμένο από τον Δημήτρη Καραγιάννη, Παιδοψυχίατρο και Υπαρξιακό Συστημικό Ψυχοθεραπευτή. Εδώ, αναφέρεται σε εκείνους που έχουν αποξενωθεί από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τον γνωστό, άδειο εαυτό του Νάρκισσου:
«Ο ναρκισσισμός είναι η πανδημία της εποχής. Ένας ναρκισσισμός που ξεκινά από τη νηπιακή ηλικία, όπου το παιδί εκπαιδεύεται για να γίνει ένα υποκείμενο απόλυτα εγωκεντρικό, ελάχιστά κοινωνικοποιημένο, δομημένο αυτιστικά, που ζητάει επιτακτικά την κάλυψη των αναγκών του, δίχως να γνωρίζει την ευλογία του να λέει “παρακαλώ” και “ευχαριστώ”».
