Αναφέρθηκα στο χθεσινό κείμενο στις απάνθρωπες τιμωρίες των οικογενειών των διαφωνούντων που συμβαίνουν διαχρονικά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, με αφορμή την περίπτωση των αθλητριών από το Ιράν που πριν λίγες μέρες ζήτησαν και πήραν άσυλο στην Αυστραλία, ενώ η κυβέρνηση των ισλαμιστών δικτατόρων έχει ήδη θέσει σε ομηρία τους γονείς και στενούς συγγενείς των νεαρών γυναικών. Ασφαλώς, η Βόρεια Κορέα, το καθεστώς της οποίας έχει ως πρότυπο τη σταλινική τρομοκρατία της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αποτελεί την πιο σκληρή «υπενθύμιση» αυτής της πραγματικότητας στον σύγχρονο κόσμο, αφού εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι είναι έγκλειστοι σκλάβοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτής της χώρας-φυλακής μαζί με τις οικογένειες τους.
Αυτό το ξέρει περισσότερο απ’ τον καθένα ο 58χρονος Βορειοκορεάτης δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής, Kang Chol-Hwan, που από το 1992 ζει και εργάζεται στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, όπου και συνέγραψε το συγκλονιστικό βιβλίο του «Τα Ενυδρεία της Πιονγιάνγκ», («The Aquariums of Pyongyang»), μια επώδυνη προσωπική μαρτυρία του δικού του εγκλεισμού. Τον συνάντησα στην πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας στις 16 Μαρτίου 2007, ενώ συμμετείχα εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Κύπρου σε διεθνή διάσκεψη για την ειρήνη και τη συμφιλίωση στην κορεατική χερσόνησο που είχαν οργανώσει στη Σεούλ οι Νοτιοκορεάτες δημοσιογράφοι.
Στο πλαίσιο της συνέντευξης που του πήρα, οKang Chol-Hwan μου είπε ότι ήταν φυλακισμένος από 9 χρονών(!) στο φοβερό στρατόπεδο συγκέντρωσης Yodok της Βόρειας Κορέας με όλα τα μέλη της οικογένειας του. Η φυλάκιση του διήρκεσε για δέκα χρόνια – από το 1977 μέχρι το 1987 που κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει πρώτα στην Κίνα και στη συνέχεια στη Νότια Κορέα. Μου ανέφερε ότι στο Yodok ήταν τότε φυλακισμένοι 35.000 άνθρωποι, κυρίως οικογένειες που είχαν μεταναστεύσει παλαιότερα στην Ιαπωνία όπως η δική του και έτσι θεωρούνται από το καθεστώς «μολυσμένες» από καπιταλιστικές ιδέες και άρα …«εχθροί του λαού».
Το 1977, το καθεστώς φυλάκισε πρώτα τον παππού του, μετά τη γιαγιά του, τον πατέρα του, τον θείο του και τον ίδιο με την 7χρονη αδελφή του. Άφησαν πίσω τη μητέρα του που την ανάγκασαν να πάρει διαζύγιο από τον πατέρα του και να παντρευτεί άλλον, «για να πετύχουν ολοκληρωτική διάλυση της οικογένειας», όπως μου το διατύπωσε. Τόνισε ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αφήνουν τους φυλακισμένους να πεθάνουν από την πείνα, το κρύο, τις ασθένειες και την κακομεταχείριση, αφού τους αναγκάζουν να δουλεύουν σε λατομεία και ορυχεία από τις 5 το πρωί μέχρι τη νύχτα, δίνοντάς τους για φαγητό μια χούφτα καλαμπόκι. «Αν εγώ επιβίωσα ως μικρό παιδί στο Yodok», μου είπε «είναι γιατί έτρωγα σκουλήκια, κατσαρίδες και κυρίως ποντικούς»…
