Μέχρι πρότινος, οι μουλάδες του καθεστώτος της Τεχεράνης κατέγραφαν ζηλευτές επιδόσεις σε ένα συγκεκριμένο «άθλημα»: την εξακόντιση απειλών κατά πάντων, ιδιαίτερα δε εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Μάλιστα, με το σενάριο της χερσαίας επέμβασης να παίζει ακόμη, η τελευταία δήλωση του είδους ήρθε από τον υπουργό Εξωτερικών του καθεστώτος, Αμπάς Αραγτσί. Ήταν μια «προτροπή» προς τους Αμερικανούς να το επιχειρήσουν. «Τους περιμένουμε», είπε.

Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια το εάν θα το δοκιμάσουν οι Αμερικανοί· αυτό, άλλωστε, είναι μια μεγάλη συζήτηση, η ώρα της οποίας δεν έχει έρθει — τουλάχιστον σε δημόσιο επίπεδο. Το ζήτημα είναι πως, μετά τον λεονταρισμό του Ιρανού ΥΠΕΞ, τα ανώτατα και ανώτερα στελέχη του καθεστώτος άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες.

Συνεπώς, το θέμα είναι μάλλον κατά πόσον, μέχρι και εάν έρθει η ώρα της χερσαίας επιχείρησης, θα υπάρχει κανείς από όλους αυτούς για να τους «υποδεχθεί».

Ο Αραγτσί εξέδωσε μια έντονη ανακοίνωση με αφορμή τη δολοφονία τριών ανώτατων αξιωματούχων από το Ισραήλ τις τελευταίες ημέρες, καταδικάζοντας τα χτυπήματα και χαρακτηρίζοντάς τα «κύμα δολοφονιών».

«Φανταστείτε έναν Ιρανό πρόεδρο να παρουσιάζει ψυχρά μια “λίστα εκτέλεσης” σε έναν ξένο πρέσβη: τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ηγετικά στελέχη του Κογκρέσου, ανώτατους στρατηγούς», έγραψε στο X. «Και στη συνέχεια να δηλώνει, χωρίς δισταγμό: “Θα τους εξοντώσουμε, έναν προς έναν”». Μίλησε δε για διεθνή υποκρισία και για «μια υπολογισμένη ηθική κατάρρευση».

Το να μιλάει, βέβαια, η Τεχεράνη για ήθος θα ήταν πέραν των ορίων του κωμικού, εάν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή. Ακόμη δε περισσότερο, το… αδιανόητο (υποθέτω) ο Ιρανός πρόεδρος να παρουσίαζε λίστα προγραφών. Αδιανόητη είναι και η παρουσίαση μόνο, βέβαια. Διότι, εάν υπάρχει — ακόμη — κάτι στο οποίο διακρίνεται το σκοτεινό καθεστώς, είναι οι δολοφονίες όσων το αμφισβητούν ή όσων δεν του αρέσουν ή και θεωρούνται απειλή.

Από τις φάτουες των μουλάδων μέχρι τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις ξεκάθαρες απειλές, αλλά και προτροπές σε δολοφονία ηγετών και όχι μόνο, το αιμοσταγές και εγκληματικό παρελθόν αυτού του παρανοϊκού μορφώματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το είναι του.

Όταν, δηλαδή, ο τέως πρόεδρος του Ιράν, Ιμπραχίμ Ραϊσί, προσδιόριζε ως «κύριο ένοχο» για την εξόντωση του Κασέμ Σουλεϊμανί τον Ντόναλντ Τραμπ και έλεγε εκείνο: «οι μουσουλμάνοι θα πάρουν την εκδίκηση του μάρτυρά μας», αυτό ήταν ή δεν ήταν προτροπή; Και οι περιπτώσεις είναι αμέτρητες.

Όσο για το «κύμα δολοφονιών», κανείς δεν ξέρει να τις κάνει καλύτερα από το καθεστώς της Τεχεράνης, το οποίο, ας σημειωθεί, παραδέχθηκε ότι «σκοτώθηκαν χιλιάδες» στις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Δεν αυτοκτόνησαν, βέβαια. Υπολογίζεται ότι, σε ένα και μόνο 48ωρο, δολοφονήθηκαν πολλές χιλιάδες άνθρωποι· κάποιοι τις ανεβάζουν στις 30.000, κάποιοι δίνουν πολύ χαμηλότερη εκτίμηση, αλλά οι χιλιάδες είναι χιλιάδες και είναι σίγουρα πολλές.

Κανείς δεν ξέρει εάν ο Αραγτσί θα έχει την τύχη των υπολοίπων. Αυτό που μπορεί, όμως, κάποιος να προβλέψει με ασφάλεια είναι πως, όσο κι αν ο πόλεμος τρομάζει, κανένας — ειδικά στον Κόλπο — δεν θέλει να φανταστεί το όποιο αύριο με αυτό το καθεστώς ή κάποια παραλλαγή του.

Γι’ αυτό και κανείς δεν διέψευσε αυτό που έγραψε το Reuters προχθές, ότι αρκετά αραβικά κράτη του Κόλπου πιέζουν πλέον την Ουάσιγκτον «να μην σταματήσει στα μισά» και να μην αφήσει το Ιράν σε μια θέση που θα του επέτρεπε να απειλήσει ξανά τις πετρελαϊκές και ναυτιλιακές αρτηρίες του Κόλπου.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα παίρνουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αργά ή γρήγορα, την πορεία τους.