Πολλή, σοβαρή και γόνιμη συζήτηση γίνεται για την Τεχνητή Νοημοσύνη. «Τα όριά της, ποια είναι;», απορεί ένας αρθρογράφος στην εφημερίδα «Financial Times». Επιμένει ότι «κάθε ένας από εμάς πρέπει να γίνει στοχαστικός ερευνητής». Δηλαδή, να έχει και τις αμφιβολίες του.
Πραγματικά, δεν υπάρχει καλύτερη πνευματική έρευνα από το να ξεκινάς αμφισβητώντας και να προχωράς ανακαλύπτοντας εκείνα που δεν σκέφτηκες, ή δεν ήξερες καλά.
Υπάρχουν βεβαίως και οι ολωσδιόλου απορριπτικοί της AI, αρκετοί από αυτούς το τεκμηριώνουν. Πολύ «ενεργός» γύρω από το θέμα αυτό είναι εδώ και μερικά χρόνια ο Ισραηλινός συγγραφέας και διανοητής, Γιουβάλ Νόα Χαράρι, ο οποίος έχει γόνιμες αντιρρήσεις:
Το πρόβλημα –λέει– δεν είναι ο προορισμός της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης, δηλαδή το μέχρι που θα φτάσει. Το πρόβλημα –συνεχίζει– είναι ο δρόμος που θα πρέπει να διανύσουμε ως εκεί. «Η εκβιομηχάνιση οδήγησε τελικά σε καλύτερες, πιο ευημερούσες κοινωνίες, αλλά στην πορεία έγιναν τεράστια λάθη. Τον 19ο αιώνα, οι χώρες που εκβιομηχανίστηκαν πρώτες κατέκτησαν και εκμεταλλεύτηκαν ολόκληρο τον κόσμο. Θα συμβεί το ίδιο και με την Τεχνητή Νοημοσύνη;».
Φωτογραφία, γεννημένη από ΑΙ…
Μια ανάρτηση: Από τον Γιώργο Θυφρονίτη, ομότιμο καθηγητή Ανοσολογίας στο Τμήμα Βιολογικών Επιστημών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο Facebook. Αραιά και που, παίρνει θέση, ή μάλλον εκφράζει την άποψή του για σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Η γραφή του είναι λιτή. Ξεχωρίζω αυτό το μικρό κείμενο για τους πολέμους που μας ζώνουν, από βορρά και νότο:
«Γράφει ο Αμος Οζ (Ισραηλινός διανοητής): “Στον πόλεμο, ακόμη και αν έχουμε περισσότερα τανκς από τον εχθρό και καταρρίψαμε περισσότερα αεροπλάνα και κατακτήσαμε εχθρικά εδάφη και σκοτώσαμε περισσότερους απ’ όσους εκείνοι, δεν σημαίνει ότι νικήσαμε. Νικητής στον πόλεμο είναι εκείνος που πετυχαίνει τον σκοπό του και ηττημένος εκείνος που δεν τον πετυχαίνει”.
Στόχος της Ρωσίας ήταν να υποδουλώσει την Ουκρανία. Στόχος της Ουκρανίας ήταν να παραμείνει ανεξάρτητη και ευρωπαϊκή. Η Ρωσία μετά από 4 χρόνια πολέμου απέτυχε στο στόχο της, η Ουκρανία παραμένει ανεξάρτητη και περήφανη χώρα».
Κι ένα τελευταίο για τον δρόμο, όπως λένε οι αθεράπευτοι κι ωραίοι μπαρόβιοι όταν ο μπάρμαν κτυπάει το κουδούνι του, “last orders, please” και οι εθισμένοι κάνουν τουλάχιστον μισή ώρα για να πιούν τη τελευταία μπίρα.
Στην Κυριακάτικη Στήλη μου, πάλι με εξέθεσαν τα «αλλού γι’ αλλού» kυπριακά μου, αναφερόμενος συγκεκριμένα σε αυτό, που μου «συνέβη» σε μια ωραία ταβέρνα στην Παρεκκλησιά της Λεμεσού, όπου ο μερακλής ιδιοκτήτης, Μελής, είπε «έχω και στρουθούθκια σήμερα».
Δεν μίλησα. Θεώρησα δεδομένο ότι μπορεί να είναι η εποχή των στρούθων, κυπριακή ονομασία για τα σπουργίτια.
Τα τρώνε και αυτά, τα αθώα πουλάκια οι «βάρβαροι», απόρησα έκπληκτος; Αλλά και χαμηλόφωνα, μην εκτεθώ μεγαλοπρεπώς.
Λες να είναι και αυτά σαν τα αμπελοπούλια, της ίδιας οικογένειας; Που απαγορεύεται να τα τρως, είναι προστατευόμενο είδος. Σιγά! Τη μία και μοναδική φορά που με πήγαν οι φίλοι, όλοι έτρωγαν μουγγρίζοντας από ηδονή λες και κάνανε σεξ! Η εμπειρία με τσάκισε.
Ο τακτικός μου αναγνώστης και διορθωτής Γιαννάκης, με έβαλε κανονικότατα στη θέση μου. Είμαι σίγουρος ότι γελούσε καθώς το ’γραφε σε μέiλ:
«Στην επόμενη επίσκεψή σας στον ομφαλό της Γης, μη διστάσετε να παραγγείλετε “στρουθούθκια με τ’ αυκά”. Όχι, όχι …δεν εννοώ “σπουργίτια”. Απεναντίας! Για άγρια χόρτα πρόκειται, νοστιμότατα, ωφέλιμα και προπάντων …νόμιμα! Σας τα συστήνω ανεπιφύλακτα. Με εκτίμηση, Γιαννάκης Ηρακλέους».
