«Δεν φοβάμαι τον θάνατο, είμαι έτοιμος όταν έρθει κι ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να μεγαλώσω τα παιδιά μου, να τους δώσω την ευκαιρία να μορφωθούν, να τα δω να κάνουν οικογένειες και να χαίρομαι σήμερα τη ζωή μου μαζί τους και με τα εγγόνια και τα δισέγγονα μου», μου είπε σε συνέντευξη στο σπίτι του στην Ορμήδεια πριν 3 χρόνια, ο 99χρονος τότε Παναγιώτης Γεράνης που πέθανε την περασμένη Τετάρτη, 8 Απριλίου 2026, στα 102 του χρόνια.

Ο παλιός φαρμακοποιός του νοσοκομείου Αμμοχώστου κάτοικος της κατεχόμενης Κάτω Δερύνειας πριν την τουρκική εισβολή, «χαιρόταν τη ζωή του» ακόμα και κλινήρης, παρά την προχωρημένη ηλικία του. Και έφυγε με αξιοπρέπεια από τη ζωή.

Ένας θάνατος με αξιοπρέπεια είναι κρίσιμο ζητούμενο και επίκεντρο της Βιοηθικής στην εποχή μας. Μου είναι αξέχαστη η εκδήλωση που είχε οργανώσει τον Νοέμβρη 2017 η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής Κύπρου και ο πρόεδρός της, καθηγητής Κωνσταντίνος Φελλάς, στο πλαίσιο της πρώτης Εβδομάδας Ευαισθητοποίησης για τη Βιοηθική, Ιατρική Δεοντολογία και Επιστημονική Ευθύνη. Στην τελευταία εκδήλωση εκείνης της εβδομάδας για τον εξανθρωπισμό του θανάτου, είχα γνωρίσει την εκπαιδευτικό Μαρούλα Θεοδοσιάδου, μητέρα δύο θυγατέρων, γιαγιά και προγιαγιά, για δεκαετίες διευθύντρια του Νηπιαγωγείου – Παιδικού Σταθμού «Μάνα» στην Παλλουριώτισσα και εξέχουσα μορφή της Προδημοτικής Εκπαίδευσης της Κύπρου. Μου είχε πει σε σύντομη συνομιλία μας εκείνη τη μέρα: «Εγώ είμαι 86 χρόνων, είμαι εξοικειωμένη με τον θάνατο, δεν τον φοβάμαι, νιώθω υπερπλήρης, έζησα όμορφη ζωή και προσπαθώ να κάνω πάντα το καλό.

Όταν πέθανε ο σύζυγος μου πριν 4 χρόνια, μου είπαν τα παιδιά μου να έρθουν τη νύχτα να μείνουν μαζί μου, να μην είμαι μόνη. Τους είπα “όχι”, γιατί δεν είχα τίποτα να φοβηθώ. Όταν είσαι ήρεμος άνθρωπος και κάνεις το καλό εκεί που μπορείς και δεν έβλαψες κανένα, γιατί να φοβηθείς; Δεν υπήρξα πλούσια, ούτε με ενδιαφέρουν τα πλούτη, αλλά έζησα με τα παιδιά μου μια ευλογημένη ζωή και τώρα έχω και δισέγγονο! Με τον άντρα μου τον Δώρο Θεοδοσιάδη ήμασταν μαζί 56 χρόνια. Έφυγε, αλλά νιώθω ότι είναι κοντά μου. Μιλούν κάποιοι για παράδεισο και κόλαση, αλλά εγώ πιστεύω ότι ο παράδεισος και η κόλαση είναι η ίδια η ζωή μας και πρέπει να χαίρεσαι κάθε λεπτό που ζεις…».

Η Μαρούλα Θεοδοσιάδου πέθανε τον Σεπτέμβρη 2025 στα 93 της χρόνια αφού έζησε μια όμορφη ζωή μέχρι τέλους, χωρίς να φοβάται κανέναν και τίποτα, νιώθοντας υπερπλήρης και προσπαθώντας να κάνει πάντα το καλό…