Στις 23 Απριλίου 2003 ο κατοχικός ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς αποφάσισε μονομερώς -με την εξουσία που του παρείχε ο τουρκικός στρατός- να ανοίξει τα οδοφράγματα και να «επιτρέψει» τη διέλευση από και προς τα κατεχόμενα.
Σοφά σκεπτόμενος, υπολόγισε ότι μέσα σε μια 20ετία οι Ελληνοκύπριοι θα συνήθιζαν στην ιδέα των «συνόρων» και των δύο ξεχωριστών οντοτήτων στο νησί. Έπεσε έξω σε ένα πράγμα: δεν μας πήρε ούτε 20ετία.
Ο σοφός Ραούφ ανάγκασε τους Ελληνοκύπριους να επιδεικνύουν ταυτότητα για να επισκεφθούν τον τόπο τους εδραιώνοντας έτσι την ψευδο-εξουσία ενός παράνομου καθεστώτος.
Την περασμένη βδομάδα, ο τουρκοκυπριακός τύπος έδωσε αριθμητικά στοιχεία για τις διελεύσεις από και προς τα κατεχόμενα. Χωρίς να επιβεβαιώνονται από τις επίσημες αρχές, τα στοιχεία αναφέρονται σε 190 εκατομμύρια διελεύσεις μέσα σε αυτά τα 23 χρόνια, με μια σταθερή αύξηση με την πάροδο του χρόνου: από περίπου 4,5 εκατομμύρια διελεύσεις το 2003, σε σχεδόν 15 εκατομμύρια ετησίως τα τελευταία χρόνια.
Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026, σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, για πρώτη φορά οι διελεύσεις Τουρκοκυπρίων προς τις ελεύθερες περιοχές ξεπερνούν πλέον σε μηνιαία βάση των Ελληνοκυπρίων προς τα κατεχόμενα.
Η κίνηση προς τις ελεύθερες περιοχές έφτασε τις 1.404.608, έναντι 1.400.480 προς τα κατεχόμενα. Το γεγονός αποδίδεται στο υψηλό κόστος ζωής στο ψευδοκράτος. Στους αριθμούς φυσικά περιλαμβάνονται οι τουρίστες και οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι της Κύπρου καθώς επίσης εργαζόμενοι και μαθητές που έρχονται από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές καθημερινά.
Η μετατροπή των οδοφραγμάτων σε μηχανισμό κανονικοποίησης του διαχωρισμού εδραιώνεται σταδιακά ως υποκατάστατο ελεύθερης διακίνησης. Χωρίς καμία πρόθεση ενοχοποίησης των ανθρώπων που θέλουν να ξαναδούν ή να γνωρίσουν τους τόπους μας -οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν εξισώνονται με τους επισκέπτες των καζίνο και των πολυτελών θερέτρων της μαφίας- οι επισκέψεις των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα, έχουν διαμορφώσει σταδιακά ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία ψυχολογικής, αλλά και σε μεγάλο βαθμό πολιτικής, εμπέδωσης της διχοτόμησης.
Η επανάληψη της πράξης «περνώ ένα οδόφραγμα» δεν αποδομεί το «σύνορο», αλλά το ενσωματώνει στην καθημερινή συνείδηση ως φυσιολογικό.
Ως Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, το άνοιγμα οδοφραγμάτων παρουσιάστηκε ως μέρος των διευκολύνσεων που θα δημιουργούσαν συνθήκες επαφής, αλληλεπίδρασης και ενίσχυσης της εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινοτήτων της Κύπρου.
Στην πράξη αποδεικνύονται πολύ πιο επιτυχημένα ως μέτρα ομαλοποίησης της ανώμαλης συνθήκης που τείνουμε να συνηθίσουμε– της κατοχής.
Η νέα επέλαση του τουρκικού στρατού στην Πύλα έρχεται να μας το υπενθυμίσει. Το κατοχικό καθεστώς, κατεβάζοντας τανκς και στρατό επί τόπου, έχει ήδη «ανακηρύξει» την περιοχή μεταξύ Πύλας και Περγάμου σε έδαφος του ψευδοκράτους, συνεχίζοντας μία συστηματική πρακτική επέκτασης της κατοχικής παρουσίας.
Οι εικόνες με την υψωμένη τουρκική σημαία και τα τεθωρακισμένα να προελαύνουν δεν είναι άλλο ένα «επεισόδιο έντασης». Είναι τα «χαιρετίσματα» του κατοχικού στρατού που μας διαβεβαιώνει κάθε μέρα «είμαι μια χαρά, δεν πάω πουθενά».
Ελεύθερα, 19.04.2026
