Υπάρχει μια βολική παρεξήγηση γύρω από τη βία κατά των γυναικών, ότι πρόκειται για μεμονωμένες τερατώδεις πράξεις κάποιων αρρωστημένων ανδρών που σοκάρουν την κοινωνία αλλά δεν την αφορούν βαθύτερα.

Η πρόσφατη έρευνα του CNN για τα διαδικτυακά φόρουμ όπου άντρες ανταλλάσσουν οδηγίες για το πώς να ναρκώνουν και να βιάζουν γυναίκες, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά υποθέσεων που ανατρέπουν αυτή την ψευδαίσθηση.

H πολύμηνη έρευνα του CNN αποκάλυψε ιστοσελίδες με ειδικά φόρουμ και κοινότητες χρηστών όπου άντρες αντάλλασσαν πληροφορίες και οδηγίες για το πώς να ναρκώσουν και να βιάσουν γυναίκες, συχνά τις συζύγους και τις συντρόφους τους, χωρίς να τους αντιληφθούν.

Το CNN περιέγραψε το φαινόμενο ως μία «online rape academy», δηλαδή έναν χώρο όπου η σεξουαλική βία οργανωνόταν και μεταδιδόταν σαν γνώση από χρήστη σε χρήστη, με την ανταλλαγή και πραγματικών βίντεο από τις «επιτυχίες» τους.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στις πλατφόρμες δημοσιεύονταν συμβουλές για ουσίες και ακριβείς δοσολογίες, μέθοδοι αποφυγής εντοπισμού, αλλά και καθοδήγηση για το πώς να ελέγχουν τα μάτια των γυναικών για να σιγουρευτούν ότι είναι αναίσθητες πριν τις βιάσουν.

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες υποθέσεις, αλλά για ένα ολόκληρο σύστημα, ένα «boy’s club» με κοινό σκοπό και ανατριχιαστική απήχηση: η επισκεψιμότητα μόνο για τον μήνα Φεβρουάριο άγγιξε τα 62 εκατομμύρια κλικ.

Η ανδρική αλληλεγγύη που προστατεύει, συγκαλύπτει και κανονικοποιεί τη βία υπήρξε ανέκαθεν η ισχυρότερη πανοπλία για την προστασία των θυτών.

Από το σεξιστικό αστείο της αντροπαρέας στο οποίο θα γελάσουν όλοι μαζί συνωμοτικά, μέχρι το forum που εξηγεί πώς θα την αναισθητοποιήσεις και θα τη βιάσεις, η δυναμική της ομάδας παρουσιάζει ένα μοτίβο που δεν θα έπρεπε να μας αφήνει, γυναίκες και άντρες, να κοιμόμαστε ήσυχα.

Το στοιχείο της «κοινότητας» είναι μια από τις παραμέτρους που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά σε ιστορίες κακοποίησης.

Από την υπόθεση της Gisèle Pelicot, την οποία νάρκωνε για χρόνια ο σύζυγός της για να τη βιάζουν δεκάδες άντρες τους οποίους έβρισκε σε μια κοινότητα στο διαδίκτυο, μέχρι την υπόθεση του Jeffrey Epstein και το δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης που έστησε για να διασκεδάζει με τους πλούσιους φίλους του. Κοινό στοιχείο είναι ότι οι δράστες μετέτρεψαν τη βία σε συλλογική εμπειρία διασκέδασης.

Κι ενώ η κοινωνία συνεχίζει να εκπαιδεύει τις γυναίκες να προσέχουν, αποφεύγει συστηματικά να αναδείξει την ευθύνη των ανδρών να αμφισβητούν την κουλτούρα που υπόγεια τους εκπαιδεύει ότι «δικαιούνται» να δοκιμάζουν τα όρια των γυναικών, να τα χλευάζουν και να τα παραβιάζουν.

Κι αυτό που συνήθως εισπράττουν οι γυναίκες, κάθε φορά που μιλούν για την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά, είναι η θιγμένη και αμυντική απάντηση ότι «δεν είναι έτσι όλοι οι άντρες».

Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ αν φταίνε «όλοι οι άντρες». Το ζήτημα είναι ότι η βία πηγάζει από μία κουλτούρα που εξακολουθεί να γεννά και να προστατεύει κακοποιητικά boy’s clubs σε όλο τον κόσμο.

Επομένως, η αντιμετώπιση δεν βρίσκεται στο πόσο περισσότερο μπορούν να προσέχουν οι γυναίκες για να μην γίνονται στόχος. Βρίσκεται στο πότε η κοινωνία θα πάψει να αποστομώνει κάθε συζήτηση για το θέμα με το «δεν είναι όλοι οι άντρες», φροντίζοντας να μην θίξει την ευαισθησία των «καλών» ανδρών, και θα εστιάσει στο γεγονός ότι όλες οι γυναίκες, «καλές» ή «κακές», ζουν καθημερινά ως υποψήφια θύματα.

Ελεύθερα, 26.04.2026