Η καταδίκη 24χρονου από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Αμμοχώστου την περασμένη Πέμπτη, 30 Απριλίου 2026 σε ποινή φυλάκισης δέκα χρόνων για επίθεση με μαχαίρι και σοβαρό τραυματισμό 18χρονου σε εστιατόριο στο Παραλίμνι, επαναφέρει το ζήτημα της απουσίας αποτελεσματικών θεραπευτικών προγραμμάτων κοινωνικής επανένταξης δραστών βίαιων εγκλημάτων, στη διάρκεια της φυλάκισης τους ή μετά από αυτήν. Κάποιοι επιστρέφουν ξανά και ξανά στη φυλακή επαναλαμβάνοντας εγκληματικές πράξεις κι αυτή είναι η περίπτωση του 24χρονου που μαχαίρωσε τον 18χρονο στις 16 Αυγούστου 2025 μόλις δύο μέρες μετά την αποφυλάκιση του(!).

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Νατάσας Χριστοφόρου, πήγε στο συγκεκριμένο εστιατόριο για να ζητήσει χρήματα από άτομο που εργαζόταν εκεί. Έφυγε, όμως, μετά που ο 18χρονος γιος του ιδιοκτήτη του εστιατορίου, του ζήτησε να εγκαταλείψει τον χώρο. Επέστρεψε σε λίγο και μαχαίρωσε τον 18χρονο μπροστά στα μάτια των θαμώνων. Το θύμα τραυματίστηκε στον νεφρό και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο.

Μισή ώρα αργότερα ο δράστης εντοπίστηκε να κυκλοφορεί με …το εσώρουχο στην περιοχή Παραλιμνίου… Συνελήφθη αρχικά για τα αυτόφωρα αδικήματα της πρόκλησης ανησυχίας και της κοινής οχληρίας, αφού όταν τον προσέγγισαν αστυνομικοί άρχισε να φωνάζει. Μετά τη σύλληψή του, διαπιστώθηκε ότι ήταν το πρόσωπο που μαχαίρωσε και  τραυμάτισε τον 18χρονο μισή ώρα προηγουμένως!

Όπως αναφέρεται στην καταδικαστική απόφαση της περασμένης Πέμπτης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη ως επιβαρυντικό παράγοντα, μεταξύ άλλων, το ποινικό μητρώο του, αφού είχε προηγούμενες καταδίκες για παρόμοια αδικήματα και είχε αποφυλακιστεί μόλις δύο ημέρες πριν το επίδικο περιστατικό.

Η επαναλαμβανόμενη διάπραξη εγκλημάτων από άτομα που καταδικάζονται και μπαινοβγαίνουν στη φυλακή, ήταν ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν σε συνέδριο Δικανικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο UCLan Cyprus στην Πύλα, στο οποίο έκανα αναφορά στα προαναφερόμενα κείμενα της στήλης. Όπως είπε χαρακτηριστικά σε ομιλία της στο συνέδριο η επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας του UCLan Cyprus, δρ Λίλια Ψαλτά –επικαλούμενη διεθνή ερευνητικά δεδομένα– πολλοί δράστες εγκλημάτων «επισκέπτονται ξανά και ξανά το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης περνώντας από μια “περιστρεφόμενη πόρτα” από τον δρόμο προς το Δικαστήριο, στο κελί και πάλι πίσω, χωρίς ποτέ να δεχθούν την υποστήριξη και την ουσιαστική ψυχική θεραπεία που χρειάζονται».

Στην υποτροπιάζουσα εγκληματική συμπεριφορά αναφέρθηκε στη διάλεξή της και η διακεκριμένη νομικός στην Ελλάδα, δρ Καλλιόπη Δημητρούλη,τονίζοντας ότι «οι κρατούμενοι χρειάζονται προγράμματα κοινωνικής επανένταξης και ενδυνάμωσης ώστε να μη βιώνουν τη φυλάκιση σαν κενό χρόνο». Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι «υπάρχουν “σημεία καμπής” όπου ο άνθρωπος σε συνθήκες εγκλεισμού μπορεί να αποφασίσει να αλλάξει το δυσλειτουργικό σύστημα αξιών του και να επανενταχθεί στην κοινωνία. Αυτό είναι πολύ δύσκολο, αλλά βοηθούν τα προγράμματα συμβουλευτικής εκπαίδευσης».