Μπορεί να είναι και η πρώτη φορά, που από ότι φαίνεται θα εκλεγεί βουλευτής κάποιος ο οποίος μόλις ψηφιστεί θα παραιτηθεί για να παραμείνει στο ευρωκοινοβούλιο. Για τον Φειδία Παναγιώτου, λέω, το νεοφανές πολιτικό ον του δημόσιου βίου.
Δεν το ξεκαθαρίζει ο ίδιος, επομένως δικαιούμαστε να κάνουμε υποθέσεις. Υποθέτω, λοιπόν, ότι αν εκλεγεί βουλευτής θα παραμείνει ευρωβουλευτής με τον τριπλάσιο μισθό και τα δεκαπλάσια άλλα ωφελήματα. Κι αυτό είναι χειρότερο από την άγνοια του. Διότι εμπεριέχει και στοιχείο εξαπάτησης του εκλογικού σώματος.
Όταν το 2016 εκλέγηκε στη βουλή η Ελένη Θεοχάρους και παραιτήθηκε για να παραμείνει ευρωβουλευτής γράφαμε σε αυτή τη στήλη (31/5/16) ότι «όφειλε να ξεκαθαρίσει εξ αρχής ότι θα εγκαταλείψει την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο μόνο αν πετύχει στην Κύπρο ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση». Το ίδιο ισχύει για όσους ζητούν την ψήφο του λαού για μια συγκεκριμένη αποστολή. Ο Φειδίας όταν τον ρωτούν τι θα κάνει απαντά με μισόλογα, δεν αποφάσισα ακόμα, εξαρτάται τι ποσοστά θα πάρει το κόμμα… Κι όταν τον ρωτούν, δηλαδή αν πάρετε ψηλά ποσοστά…, λέει: εξαρτάται και τι ποσοστά θα πάρουν τα άλλα κόμματα.
Δηλαδή, το αφήνει ανοικτό για να αποφασίσει αφού πείσει τον λαό ότι αξίζει να ψηφιστεί για να εισέλθει στη βουλή και ότι είναι ικανός να γίνει ένας από τους 56 νομοθέτες μας. Κι όταν πάρει την έγκριση του λαού, μπορεί και να παραχωρήσει τον ρόλο που του ανατέθηκε σε κάποιον άλλο, τον οποίο δεν γνωρίζουν οι ψηφοφόροι που θα ψηφίσουν τον Φειδία και όχι τον αντικαταστάτη του.
Φυσικά και στην αντίθετη απόφασή του υπάρχει άλλη προβληματική διάσταση. Αν αποφασίσει να παραμείνει στην κυπριακή βουλή και να παραιτηθεί από την ευρωβουλή, πρέπει να γίνουν εκλογές για το υπόλοιπο της θητείας του στο ευρωκοινοβούλιο, καθώς δεν υπάρχει επιλαχόντας (κατέβηκε ως ανεξάρτητος). Κι αυτό υπολογίζεται να κοστίσει στους Κύπριους φορολογούμενους γύρω στα έξι εκατομμύρια ευρώ, όπως είπε πρόσφατα ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Εκλογών, Μενέλαος Βασιλείου.
Αν είναι όφελος για τη δημοκρατία μας αυτή η νέα πραγματικότητα θα το αποφασίσει ο πάντα κυρίαρχος λαός και η απόφασή του θα είναι σεβαστή από όλους. Όμως, όσοι ζητούν την ψήφο του οφείλουν πρωτίστως να τον σέβονται έμπρακτα. Να τον ενημερώνουν για το τι θα κάνουν αν εκλεγούν, αν θα χαρίσουν τη θέση τους σε κάποιον άλλο, να τον ενημερώνουν για τις θέσεις τους, τα πιστεύω τους και ιδίως για τις γνώσεις και τις ικανότητες τους. Ικανότητες για συγκεκριμένη αποστολή. Μπορεί να ψηφίσουν κάποιοι τον Φειδία γιατί τους αρέσει να βλέπουν στο κοινοβούλιο τον πασιαμά. Δικαίωμά τους. Πάντως, την Κυριακή ψηφίζουμε τους 56 νομοθέτες της επόμενης πενταετίας. Κι αυτή είναι πολύ σοβαρή αποστολή για να την παίρνουμε στο σορολόπ.
Είναι το ίδιο, όταν πολλοί ζητούσαν πριν τις εκλογές το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «κράτος μαφία» του Μακάριου Δρουσιώτη και την έρευνα για την υπόθεση Σάντη. Για να ξέρουν, λέει, οι ψηφοφόροι αν θα ψηφίσουν έναν συκοφάντη. Δεν μπορεί, όμως, η Αστυνομία ή η Αρχή, να ενεργούν εκτός των νενομισμένων διαδικασιών τους επειδή έχουμε εκλογές. Η απόφαση και η ευθύνη για το τι ψηφίζει ο καθένας είναι αποκλειστικά δική του. Είτε ψηφίζει έναν πασιαμά, είτε έναν συκοφάντη.
Ειδικά σε αυτές τις εκλογές, που έχουμε υποψήφιους όλων των επιπέδων, των ιδιοτήτων και των αποχρώσεων, ότι αποφασίζει ο καθένας επηρεάζει το πολιτικό σκηνικό για πέντε χρόνια αδιάκοπα. Δεν μπορεί κανένας να πάρει πίσω την ψήφο του μετά την εκλογή. Ούτε καν όταν έρθουν τα δύσκολα και θα χρειάζονται σοβαρές διαβουλεύσεις και αποφάσεις.
