Σε γενικές γραμμές, με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα από τις δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι δυο πρώτες θέσεις έχουν κλειδώσει. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ κινούνται οριακά μεταξύ τους, με τη διαφορά τους, ανάλογα με τη δημοσκόπηση που διαβάζει κανείς, να βρίσκεται μέσα στο όριο του στατιστικού λάθους.
Η όποια απομείνασα συσπείρωση ίσως αλλάξει ελαφρώς τα δεδομένα. Όμως αυτό που θα πρέπει πραγματικά να μετρηθεί, σε απόλυτους αριθμούς, είναι οι διαρροές προς άλλα, ειδικά νεότερα κόμματα ή σχηματισμούς, αλλά κυρίως η απώλεια πραγματικών ψηφοφόρων στις τελευταίες τρεις βουλευτικές αναμετρήσεις.
Τα νούμερα δεν λένε σε καμία περίπτωση ψέματα, όπως και αν θελήσει κανείς να τα παρουσιάσει ή να τα αναλύσει. Τα δύο αυτά κόμματα μπορεί να παλεύουν στήθος με στήθος για την πρωτιά, αλλά τα ποσοστά τους είναι ιστορικά χαμηλά και ένα πραγματικό χαστούκι, καθώς πληρώνουν αμαρτίες του παρελθόντος, κάτι που δεν ξεχνά κανείς εύκολα. Η πρωτιά αυτή θα είναι πύρρειος.
Από εκεί και μετά, το συστημικό πλέον ΕΛΑΜ μοιάζει να έχει κλειδώσει τη τρίτη θέση, εκτός και αν γίνει η μεγάλη έκπληξη από κάποιο νέο σχηματισμό και ψήφο διαμαρτυρίας. Δε φαίνεται να μπορούν να το χτυπήσουν ΑΛΜΑ, ΔΗΚΟ, αλλά και Άμεση Δημοκρατία, με την τελευταία να πλασάρεται έως και τέταρτη σε κάποιες δημοσκοπήσεις, εκτός και αν αλλάξουν οι ισορροπίες την τελευταία στιγμή. Όμως το λεγόμενο κέντρο είναι κατακερματισμένο, με παραδοσιακά και μη κόμματα και σχηματισμούς να παλεύουν πλέον για την πολιτική τους επιβίωση στον πολιτικό στίβο και τους νέους σχηματισμούς να πιέζουν το σύστημα, ενώ μεγάλη σημασία θα πρέπει να δοθεί στο ποιοι περνούν το εκλογικό όριο.
Τα παραδοσιακά κόμματα της Κύπρου τις τελευταίες δεκαετίες κατάφεραν, είτε λόγω λαθών είτε συνειδητά όμως αργά αλλά σταθερά, να αποπολιτικοποιήσουν τον μέσο ψηφοφόρο. Ο οποίος πλέον, όχι απλά δεν τους πιστεύει, αλλά τις πιο πολλές φορές γελά και μαζί τους. Αυτός, όπως και άλλες ομάδες, θα επιλέξουν συνειδητά είτε να ψηφίσουν μικρότερα, κατά πολλούς ανώδυνα κόμματα, ή και να επιλέξουν σχηματισμούς που, εάν μπουν στη Βουλή, θα μετατρέψουν το όλο σε μια φαρσοκωμωδία.
ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ που δεν φαίνεται να τα καταφέρνουν, όπως και οι Οικολόγοι, ψάχνουν για οξυγόνο στο πολιτικό όριο. Το Volt δείχνει να μπαίνει. Οι διαρροές από τα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα σε μικρότερους και νεοφώτιστους σχηματισμούς δεν είναι σε καμία περίπτωση αμελητέες.
Οι δε αναποφάσιστοι ή και η κρυφή ψήφος ίσως να εγκυμονούν πολιτικές εκπλήξεις, αν και είναι γνωστό ότι πολλοί δεν απαντούν είτε καθόλου ή παραπλανούν συνειδητά στις δημοσκοπήσεις.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η αποχή, ο μεγάλος σιωπηλός παίκτης των εκλογών. Γιατί όσο μικραίνει το πραγματικό εκλογικό σώμα που αποφασίζει, τόσο πιο σχετική γίνεται η έννοια της πρωτιάς και τόσο πιο αδύναμη η πολιτική νομιμοποίηση που τη συνοδεύει.
Το πολιτικό σκηνικό που στήνεται στην Κύπρο αυτή τη στιγμή είναι από τα πιο ενδιαφέροντα, και ίσως τα πιο απρόβλεπτα, των τελευταίων δεκαετιών. Τα όποια δημοσκοπικά στοιχεία κρύβουν πολλές παγίδες. Το ρεκόρ των 753 υποψηφίων για τις 56 έδρες ζαλίζει, όπως και ο αριθμός των νέων σχηματισμών.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό υπάρχει και κάτι άλλο που δεν πρέπει να προσπερνάμε έτσι απλά. Περισσότεροι από δεκαπέντε εν ενεργεία βουλευτές, ανάμεσά τους ιστορικά στελέχη και πρώην αρχηγοί, δεν επαναδιεκδικούν έδρα. Αυτή η «μεγάλη φυγή» των βετεράνων λέει πολλά. Η επόμενη Βουλή δεν θα είναι μόνο πιο κατακερματισμένη. Θα είναι και πιο άπειρη, με πολλά νέα πρόσωπα, άρα ακόμα πιο απρόβλεπτη στις ισορροπίες της.
Τα μέχρι στιγμής δεδομένα δείχνουν ότι θα έχουμε είτε επτακομματική ή και οκτακομματική Βουλή μετά την 24η Μαΐου 2026, ό,τι και αν σημαίνει αυτό.
Την ίδια ώρα, το παιχνίδι δεν θα κριθεί μόνο στα ποσοστά, αλλά και στη δεύτερη και τρίτη κατανομή. Αν κόμματα όπως η ΕΔΕΚ, η ΔΗΠΑ ή οι Οικολόγοι μείνουν τελικά εκτός, οι ψήφοι τους δεν θα γίνουν αντίστοιχη κοινοβουλευτική δύναμη. Και εκεί μπορεί να δούμε το παράδοξο, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ να παίρνουν ιστορικά χαμηλά ποσοστά, αλλά στο τέλος να πανηγυρίζουν για τις έδρες. Δηλαδή ήττα στην κοινωνία, αλλά αριθμητική διάσωση στη Βουλή.
Και ας μην κοροϊδευόμαστε, οι βουλευτικές του 2026 είναι και ο προθάλαμος για τις Προεδρικές του 2028. Μια καθαρή πρωτιά του ΔΗΣΥ θα σπρώξει ακόμα περισσότερο την Αννίτα Δημητρίου προς το 2028 ενώ ένα ψηλό ποσοστό του ΑΛΜΑ θα ανοίξει δρόμο στον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Και αν τα κόμματα της συγκυβέρνησης βγουν αποδυναμωμένα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα μείνει για τα επόμενα δύο χρόνια πιο εκτεθειμένος, πιο μόνος και πιο εξαρτημένος από εύθραυστες ισορροπίες.
Η Κύπρος δεν πάει απλά σε εκλογές όπου το ερώτημα είναι ποιο κόμμα θα βγει πρώτο, αλλά αν η επόμενη Βουλή θα μπορεί να παράγει πολιτική μέσα σε ένα θρυμματισμένο, πιο θυμωμένο και λιγότερο προβλέψιμο εκλογικό σώμα.
Οι εκλογές, κρίνονται συχνά όχι στην πρωτιά, αλλά στις απώλειες, στα όρια και στις εκκωφαντικές σιωπές.
*Δημοσιογράφος
