Οι παλιοί υποστηρίζουν πως ψηφίζοντας νεοφανή κόμματα η βουλή θα γίνει Βαβέλ και δεν θα μπορεί να παίρνει αποφάσεις, και οι νέοι υποστηρίζουν πως ήρθε η ώρα να κάνουν επανάσταση.

Ας μην τα παραλένε όλοι. Η δημοκρατία έχει πάντα τις απαντήσεις. Όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες. Και ο λαός έχει τη σοφία να κρίνει και να ψηφίσει με σοβαρότητα. Αρκεί να μην παρασύρεται και να μην παίρνει την εκλογή στο σορολόπ. Διότι και Βαβέλ να γίνει, με την έννοια ότι θα μπουν πολλά κόμματα στη βουλή, η ουσία είναι ποιοι θα είναι οι βουλευτές. Ποιους θα επιλέξει ο λαός.

Βλέπω για παράδειγμα, κάτι εκστρατείες στα κοινωνικά δίκτυα και αναρωτιέμαι ποιους μπορεί να πείθουν. Υποψήφιοι που δεν ξέρουν πού παν τα τέσσερα τους, που τους βλέπεις να συμπεριφέρονται σε εκλογική διαδικασία ως να προσπαθούν να την εξευτελίσουν, κάνοντας καραγκιοζιλίκια για να προσελκύσουν την προσοχή. Κι αυτό από μόνο του δείχνει πως δεν κάνουν για τη βουλή. Η εκλογική διαδικασία δεν είναι καραγκιοζιλίκι, είναι η πιο δημοκρατική έκφραση της λαϊκής βούλησης. Και πρέπει να είναι σεβαστή, πρωτίστως από εκείνους που σε αυτή τη διαδικασία (που εξευτελίζουν) θέτουν εαυτόν στην κρίση του λαού. Σε μεγάλο βαθμό αυτό κάνουν πολλοί από τους υποψήφιους του Φειδία. Βιντεάκια στα οποία παριστάνουν τους πρωταγωνιστές μάπετ σόου.

Το πρόβλημα τώρα είναι ότι έγινε αυτό τόσο επιδραστικό που παρασύρει κι όλους τους άλλους. Ιδίως τους παρασύρει να χρησιμοποιούν την ακρότητα και την ασέβεια για να κερδίσουν εντυπώσεις και να τύχουν προσοχής. Και αυτό το κλίμα βγαίνει από τα κοινωνικά δίκτυα και διαχέεται παντού. Όλοι αναζητούν την ατάκα, είτε για να προβληθούν, είτε για να κάψουν αντιπάλους.

Για παράδειγμα, ενώ ο ΔΗΣΥ δείχνει σε όλη την προεκλογική να επενδύει στη σοβαρότητα (ή στη σοβαροφάνεια, δεν έχει σημασία) ξαφνικά εμφανίζεται ο Νίκος Αναστασιάδης, που δεν είναι υποψήφιος αλλά έχει το βάρος του τέως Προέδρου, να μιλά για τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη με την ατάκα: «Εγώ είμαι η εμμονή του αλλά δυστυχώς σπούδασα νομικά και όχι ψυχιατρική για να τον παρακολουθήσω από πιο κοντά». Αυτό δεν είναι λόγια ενός έμπειρου πολιτικού, είναι λόγια του Facebook. Κάνουν ντόρο αλλά είναι απαράδεκτα γιατί χύνουν νερό στον μύλο του λαϊκισμού.

Από την άλλη, το κόμμα του κ. Μιχαηλίδη, ρίχνει κι άλλο νερό στον ίδιο μύλο. «Σε μια κανονική δημοκρατία και ένα αδιάβρωτο κράτος δικαίου», απαντά, «ο κ. Αναστασιάδης ίσως βρισκόταν σήμερα στη φυλακή και δεν θα περιφερόταν ελεύθερος να επιδίδεται σε χυδαιολογίες». Από τη μια εμπλουτίζει τους επιπόλαιους που λένε ότι δεν έχουμε  κανονική δημοκρατία, αλλά διεκδικεί συμμετοχή σε αυτή τη δημοκρατία και από την άλλη αφού δεν έχουμε κράτος δικαίου, αποφασίζει το ΑΛΜΑ ή άλλο κόμμα, ποιος θα μπει φυλακή και ποιος όχι. Ο Αναστασιάδης έπρεπε να είναι φυλακή! Έτσι αποφάσισε ένα κόμμα που θέλει να μπει στη βουλή. Με τον ίδιο τρόπο που αποφασίζουν τα λαϊκά δικαστήρια του Facebook.

Τα ίδια και χειρότερα και από άλλα κόμματα και υποψήφιους, που υποτίθεται είναι σοβαροί υποψήφιοι. Και εκεί που αναμένεις ότι θα υπάρξει κάποιο αντίβαρο στα σαχλά βιντεάκια ανεπαρκών νεανίσκων που ανακάλυψαν ότι μέσω των κοινωνικών δικτύων μπορούν να πλασάρουν την αγραμματοσύνη τους ως επανάσταση ενάντια στο κατεστημένο, εισπράττεις τελικά την κανονικοποίηση της σαχλαμάρας και του λαϊκισμού.

Αυτό επικράτησε σε αυτή την προεκλογική. Ούτε προτάσεις, ούτε ικανότητες, ούτε γνώσεις. Επισκιάστηκαν τα πάντα από καραγκιοζιλίκια και σκάνδαλα κενού περιεχομένου. Και φτάσαμε παραμονές εκλογών να παρακολουθούμε επιδείνωση αντί βελτίωση.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να σώσουν την κατάσταση την Κυριακή. Μόνο αν επιλέξουν τους ικανούς από όποιο κόμμα, όχι τους σαχλούς, τουλάχιστον.