Το σκηνικό θυμίζει πολύ το ξήλωμα της Χεζμπολάχ στον Λίβανο: από την ιδιοφυή επιχείρηση με τους βομβητές μέχρι τους αρχηγούς της τρομοκρατικής οργάνωσης, οι οποίοι έπεφταν σαν μύγες μετά την εξόντωση του «πολύ» Νασράλα, εκείνου που απειλούσε να χτυπήσει την Κύπρο και να μας στείλει τους Σύρους πρόσφυγες και «πρόσφυγες» που βρίσκονταν στον Λίβανο, εάν δεν ακολουθούσαμε τις υποδείξεις του για την εξωτερική μας πολιτική.
Υποδείξεις με τις οποίες συμφωνούσαν τόσο η Τουρκία όσο και εκείνοι που είχαν προκαλέσει την καταστροφή στο Μαρί, κρατώντας εδώ το φορτίο του «Μόντεγκορσκ», το οποίο είχε προορισμό τη Συρία και παραλήπτη τον Νασράλα και τους υπόλοιπους μουλάδες των Σιιτών. Και το έκαναν για να μην κακοκαρδίσουν τον σύντροφο Άσαντ.
Το Ισραήλ ανακοίνωσε απόψε ότι μάλλον τελείωσε πρόωρα η θητεία του Μοχάμεντ Ούντα, του νέου επικεφαλής της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς στη Γάζα.
Ο Ούντα είχε αναλάβει την ηγεσία της τρομοκρατικής οργάνωσης στη Γάζα πριν από μερικές μέρες, μετά την εξόντωση του Ιζ αντ-Ντιν αλ-Χαντάντ, ενός από τους πλέον διαβόητους τρομοκράτες της Χαμάς.
Ο Ούντα ήταν επικεφαλής του επιτελείου πληροφοριών της Χαμάς κατά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και θεωρείται ένας από τους αρχιτέκτονές της, όπως άλλωστε και ο Ιζ αντ-Ντιν αλ-Χαντάντ.
Η εξουδετέρωσή του είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει περισσότερη λύπη στη Δύση, στο κομμάτι της που ταυτίζεται έστω με τον «προοδευτικό» και μοδάτο ναζισμό των ημερών, και στις φλοτίλες του Ταγίπ και των άλλων ισλαμιστών, από ό,τι στη Γάζα, όπου η απήχηση της Χαμάς περιορίστηκε κάπως.
Εκείνο το κομμάτι, για το οποίο οι πραγματικές γενοκτονίες, οι πραγματικές σφαγές στο Ιράν απόψε και οι τελείως φασιστικού τύπου απειλές του Πούτιν, μόλις σήμερα, έχουν τόση σημασία όση και η προσωπική του υγιεινή, η οποία έχει γίνει πλέον σημείο αναφοράς και ανεκδότων παγκοσμίως.
Τούτου λεχθέντος, το Ισραήλ γνωρίζει ότι αγοράζει απλώς χρόνο. Η τελευταία μέτρηση του PCPSR, του πιο αξιόπιστου δημοσκοπικού δείκτη για τη Λωρίδα, δίνει 41% στήριξη προς τη Χαμάς ως πολιτική δύναμη, έναντι 29% για τη Φατάχ. Αν μετρηθούν μόνο όσοι δηλώνουν ότι θα συμμετείχαν σε βουλευτικές εκλογές, η Χαμάς ανεβαίνει στο 49% στη Γάζα.
Η ίδια έρευνα δείχνει επίσης ότι 51% των κατοίκων της Γάζας δηλώνουν «ικανοποιημένοι από την απόδοση της Χαμάς» και ότι 55% αντιτίθενται στον αφοπλισμό της, ακόμη και ως όρο για να μην ξαναρχίσει ο πόλεμος.
Ένα εκατομμύριο αμετανόητοι φανατικοί μπορούν, λογικά, να παράγουν στρατιές παραφρόνων, όσο δεν αφοπλίζονται με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο — χωρίς το άλλο εκατομμύριο, βεβαίως, να ευθύνεται ή να έχει άλλη επιλογή.
Όμως, για το Ισραήλ, η τακτική αυτή, πέρα από μια επικοινωνιακή επιτυχία άνευ ιδιαίτερου αντικρίσματος, κυρίως στο εσωτερικό, όπου ο κόσμος απλώς κουράστηκε, δεν παράγει τίποτα άλλο εκτός από απώλειες. Απώλειες οι οποίες, όπως ξέρουμε, δίνονται για πρώτη φορά στην Ιστορία σε έναν ενιαίο αριθμό για λόγους εντυπώσεων, με αποτέλεσμα για τον έξω κόσμο να μην έχει σκοτωθεί ούτε ένας τρομοκράτης τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Όλοι «θύματα». Και νεκρά παιδιά περισσότερα από τα παιδιά στη Γάζα συνολικά, αν και σίγουρα λιγότερα από εκείνα που σκότωσε ο σύντροφος Άσαντ ή σκοτώνει ο Πούτλερ της Μόσχας.
Τραγικό για την ανθρωπότητα και αδιανόητα ντροπιαστικό για τον δικό μας επαγγελματικό χώρο, αλλά έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα.
Εδώ, όμως, αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Η Χαμάς έχει δεχθεί τεράστια πλήγματα. Δεν έχει όμως εξαφανιστεί. Παραμένει ένοπλη, παρούσα και ικανή να εκβιάζει το μέλλον της Γάζας. Η εικόνα σήμερα είναι μια παγωμένη, επικίνδυνη ενδιάμεση κατάσταση: το Ισραήλ ελέγχει μεγάλο μέρος του θύλακα, η Χαμάς εξακολουθεί να κρατά ζώνες επιρροής, οι άμαχοι είναι εγκλωβισμένοι σε συνθήκες καταστροφής και το μεταπολεμικό σχήμα δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
Ο απεσταλμένος του λεγόμενου Board of Peace, Νικολάι Μλαντένοφ, προειδοποίησε στον ΟΗΕ ότι η σημερινή διαίρεση της Γάζας κινδυνεύει να παγιωθεί, με πάνω από δύο εκατομμύρια ανθρώπους περιορισμένους σε λιγότερο από το μισό έδαφος του θύλακα.
Το σχέδιο Τραμπ υποτίθεται ότι θα έλυνε αυτή την εξίσωση: αφοπλισμός της Χαμάς, αποκλεισμός της από τη διακυβέρνηση, σταδιακή ισραηλινή αποχώρηση και ανοικοδόμηση υπό διεθνή εποπτεία. Στα χαρτιά, είναι η μόνη σοβαρή λογική. Στην πράξη, έχει κολλήσει ακριβώς εκεί που αναμενόταν: στα όπλα της Χαμάς.
Το σχέδιο συνδέει την περαιτέρω ισραηλινή αποχώρηση με την παράδοση των όπλων της τρομοκρατικής οργάνωσης· η Χαμάς αρνείται να εξαφανιστεί ως στρατιωτική δύναμη, ενώ οι διεθνείς χρηματοδότες δεν θέλουν να πληρώσουν την ανοικοδόμηση μιας Γάζας που θα ξαναπέσει στα ίδια χέρια.
Αυτό είναι και το μεγάλο δίλημμα για την Ιερουσαλήμ. Η εξόντωση των αρχηγών είναι αναγκαία. Κόβει κεφάλια, σπάει δίκτυα, στέλνει μήνυμα ότι η 7η Οκτωβρίου δεν παραγράφεται. Δεν αρκεί όμως από μόνη της. Κάθε νέος αρχηγός της Χαμάς που σκοτώνεται αποδεικνύει την ισραηλινή διείσδυση. Κάθε νέος αρχηγός που εμφανίζεται αποδεικνύει ότι το κενό δεν έχει κλείσει ακόμη.
Το Ισραήλ μπορεί να σκοτώνει τους διαδόχους. Το ζητούμενο είναι να τελειώσει και η γραμμή διαδοχής.
Όσο η Χαμάς παραμένει οπλισμένη, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.
