Οι… αντισυστημικοί στη νήσο Κύπρο δεν αντέχουν μακριά από το σύστημα. Μετά από μια μακρά προεκλογική περίοδο, τις εκλογές και τη νέα σύνθεση στη Βουλή, φθάσαμε και στο διά ταύτα. Και η πρώτη δοκιμασία ήταν η εκλογή Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Και τι παρακολουθήσαμε; Βρεθήκαμε στο ίδιο έργο θεατές.
Οι ψηφοφόροι των λεγόμενων αντισυστημικών κομμάτων, πρέπει να αισθάνθηκαν όπως εκείνους που πηγαίνουν στον κινηματογράφο να παρακολουθήσουν καουμπόικο και τελικά βλέπουν ελληνική μαυρόασπρη ταινία μελό.
Η Άμεση Δημοκρατία, του κ. Φειδία Παναγιώτου, ο οποίος προτιμά να ασκεί πολιτική υψηλού επιπέδου από τις Βρυξέλλες, δεν… πρόλαβε να ζητήσει την άποψη των πολιτών μέσω της εφαρμογής ( application), για την επιλογή που θα έκανε το κόμμα. Αυτό υποσχέθηκε ότι θα πράττει για σημαντικές κι όχι μόνο αποφάσεις. Εξήγησε πως δεν είχε τα τεχνικά μέσα και γι’ αυτό εισήλθε σε παρασκηνιακές συζητήσεις και σε πάρε-δώσε. Ζήτησε χάρες και επέλεξε το πλέον κατεστημένο κόμμα του τόπου. Στήριξε την κ. Αννίτα Δημητρίου για Πρόεδρο της Βουλής, καθορίζοντας με τις τέσσερις ψήφους του κόμματος, ποιοι θα περνούσαν στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας. Το χαλαρό, το… αθώο, η λογική «δεν ξέρω θα μάθω», διέψευσε τους πάντες. Έμαθε πιο γρήγορα από ότι περιμέναμε και μπήκε στη λογική του πάρε-δώσε. Παρουσιάσθηκε χωρίς θέσεις, δεσμεύσεις, σχέδια. Ήταν ένα κόμμα του χαβαλέ που άρεσε στις ευρωεκλογές σε πολλούς και στις βουλευτικές σε λιγότερους. Αλλά άρεσε σε τόσους όσους χρειαζόταν για να μπει στη Βουλή. Και μόλις μπήκε, βρήκε το μονοπάτι προς τα ψηλά δώματα. Έκανε επιλογή, «δέσμευσε» το μεγάλο κόμμα μέσα από μια παράσταση στο Τικ Τοκ και δήλωσε με… αποφασιστικότητα πως η ενσωμάτωση του στο σύστημα έγινε πριν την πρώτη συνεδρίαση της Βουλής.
Το ΑΛΜΑ, που δεν… δέχεται μύγα στο σπαθί του, ξέχασε τι έλεγε προεκλογικά για το ΑΚΕΛ και τα όσα απαράδεκτα προσπάθησε να φορτώσει στον ηγέτη του, Στέφανο Στεφάνου. Αυτόν στήριξε για την Προεδρία της Βουλής. Αυτόν, δηλαδή, που κατηγορούσε προεκλογικά. Προφανώς το εγχειρίδιο της «διεθνούς πρακτικής» δεν αναφέρεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Το εγχειρίδιο αναφέρεται μόνο στον «αποκεφαλισμό» του Παπαδάκη, προς τον οποίον μετά το πόρισμα της Αστυνομίας για την υπόθεση «Σάντη», δεν ζήτησαν ούτε και τυπικά συγνώμη. Ακόμη και ο Πάπας, που έχει το αλάθητο, παραδέχεται λάθη. Μάλλον, όμως, δεν ήταν λάθος, σκοπίμως έγινε. Το ΑΛΜΑ, λοιπόν, των μοναδικών πολέμιων της διαφθοράς και της διαπλοκής, που κρίθηκε στις εκλογές, με το καλημέρα έδειξε τις προθέσεις του. Διάλεξε πόλο και θα πορευθεί.
Την ίδια ώρα, το ΕΛΑΜ, το οποίο κάνει προσπάθειες πλήρους «κανονικοποίησης», και παρουσίας του ως κόμματος της άλλης δεξιάς( κι όχι ακροδεξιάς που είναι), κινήθηκε ως εξής: Είχε δηλώσει εξαρχής πως δεν πρόκειται να ψηφίσει την κ. Αννίτα Δημητρίου επειδή δεν του συμπεριφέρθηκε σωστά! Μετά ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να στηρίξει ούτε Αννίτα Δημητρίου ούτε Στέφανο Στεφάνου. Στο τέλος, βέβαια, με την αποχή το ΕΛΑΜ τι κέρδισε; Εκλέγηκε η κ. Δημητρίου. Η υποψηφιότητα του Προέδρου του κόμματος κατατέθηκε για την τιμή των όπλων και η αποχή τηρήθηκε για τον ίδιο λόγο.
Τα αντίσυστημικά κόμματα, με βάση τον ορισμό τους, στέκονται απέναντι στο σύστημα. Όταν ευθυγραμμίζεται κανείς, ταυτίζεται, στηρίζει ή ανέχεται με την αποχή, τότε έχει περάσει στην όχθη των συστημικών. Κι εάν φωνάζει, διαμαρτύρεται, επιτίθεται ρητορικά, η ουσία είναι πως όλα αυτά είναι, στο τέλος, έπεα πτερόεντα.
Τα νέα κόμματα, αυτά που κατάφεραν να εισέλθουν στη Βουλή, παρουσιάσθηκαν ότι δήθεν είναι απέναντι στο σύστημα για να το αλλάξουν. Μάλλον θέλουν να το… αλώσουν διά της ενσωμάτωσης τους σε αυτό.
