«Γεια σας, ονομάζομαι Στέλιος, είμαι στο πρόγραμμα απεξάρτησης τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια. Γεννήθηκα το 1980 και το 1985 πέθανε ο πατέρας μου… που ήταν μεγάλο πλήγμα για μένα. Σε ηλικία 13 χρονών ξεκίνησα το κάπνισμα και τη χρήση αλκοόλ. Παράλληλα, άρχισα ν’ απομακρύνομαι από την οικογένεια μου και έβρισκα φίλους και παρέες που είχαμε περίπου τις ίδιες αναζητήσεις… όταν πλησίασα τα 30, δεν μπορούσα άλλο να παλέψω τη χρήση… αλλά δόξα τω Θεώ, τα τελευταία τρία χρόνια είμαι πολύ καλύτερα, βρήκα τον εαυτό μου, μπορώ να εργαστώ και να συνεχίσω».
Έτσι ξεκίνησε την ανοικτή συζήτηση με τίτλο «Ενημέρωση γονέων – ενδυνάμωση παιδιών» ο ένας από τους τρεις απόφοιτους του προγράμματος της κλειστής θεραπευτικής κοινότητας «Αγία Σκέπη» που πραγματοποιήθηκε πριν λίγα χρόνια στο Σκαλί Αγλαντζιάς, μπροστά σε ένα ακροατήριο πολλών γονέων και στην παρουσία της κλινικής διευθύντριας της «Αγίας Σκέπης» και επιστημονικά υπεύθυνης του προγράμματος ψυχολόγου, Τίνας Παύλου. Πρόκειται για τρεις άνδρες που έκαναν για χρόνια χρήση «σκληρών» ναρκωτικών, ηρωίνης και κοκαΐνης και πάλεψαν πολύ για την απεξάρτησή τους.
Η εκδήλωση έγινε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησης τους που έχει καθιερώσει ο ΟΗΕ την 26η Ιουνίου κάθε έτους.
Είπε ο Στέλιος απαντώντας σε ερώτηση για το πώς οι γονείς τους ανακάλυψαν ότι είναι χρήστες: «Η μητέρα μου δεν είχε ιδέα από τέτοια πράγματα. Και ίχνη να άφηνα πίσω μου από τη χρήση, δεν τα αναγνώριζε αρχικά, παρ’ όλο που υπήρχαν σημάδια… στα 14-15 μου πήγαινα στο σπίτι και ήμουν μεθυσμένος… άχρηστος… δεν μπορούσα να μιλήσω… σερνόμουν. Όταν έμαθε περισσότερα πράγματα από φίλους μου που τέλειωναν το πρόγραμμα, πήγε στην “Αγία Σκέπη” και ζήτησε βοήθεια για μένα. Στη συνέχεια με τη βοήθεια της “Αγίας Σκέπης” κινητοποιήθηκα κι εγώ».
Απαντώντας σε άλλες ερωτήσεις, ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Με τη χρήση καλύπτονταν συναισθήματα που δεν μπορούσα να διαχειριστώ σαν άνθρωπος… είχα μια δυσκολία να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, δεν είχα σωστή επικοινωνία με την οικογένειά μου και απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο… αλλά μέσα από το πρόγραμμα αποκτήσαμε κάποιες δεξιότητες. Πολλές φορές στην καθημερινότητά μου, μού έρχεται η επιθυμία για χρήση. Έμαθα, όμως, και κάνω υπομονή. Έμαθα να εκφράζομαι και να λέω τα προβλήματά μου. Έμαθα ότι είναι καλύτερα να βγάζω από μέσα μου τις σκέψεις μου, αντί να τις αφήνω και να τις “τρέφω” και να μπαίνω σε έναν φαύλο κύκλο εμμονών που θα έχει κατάληξη τη χρήση».
Στα χρόνια που μεσολάβησαν ο Στέλιος ολοκλήρωσε το πρόγραμμα, σπούδασε Κοινωνική Εργασία και σήμερα είναι κοινωνικός λειτουργός στην «Αγία Σκέπη»…
