«Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός θα έχει τον δικό του υποψήφιο (σ.σ. στις προεδρικές εκλογές) μέσα από τις δικές του δημοκρατικές διαδικασίες, όπως προβλέπει το καταστατικό του κόμματος. Μάλιστα, με τη σχετική τροποποίηση που εισηγήθηκα και εγκρίθηκε από το Παγκύπριο Συνέδριο, ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ επιλέγεται πλέον απευθείας από τη βάση, από όλα τα μέλη του κόμματος. Αυτή είναι μια διαδικασία διαφανής, ανοιχτή και δεσμευτική για όλους».

Τάδε έφη Αννίτα Δημητρίου. Σε συνέντευξή της προχθές στον «Π» αναφορικά με τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 2028. Η στήλη διάβασε την τοποθέτηση της προέδρου του ΔΗΣΥ σχεδόν με… συγκίνηση. Πώς να μην βουρκώσει κάποιος όταν βλέπει βήματα προς την πραγματική δημοκρατία. Και με ένα μειδίαμα, όμως, για να ομολογούμε.

Διότι θυμηθήκαμε όσα είχε ακούσει από πολλούς συναγερμικούς η στήλη, όταν ένα χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2023, τολμούσε να υποστηρίξει πως η διαδικασία που ακολουθούσε και ο ΔΗΣΥ και άλλα κόμματα (για να είμαστε δίκαιοι) ήταν αντιδημοκρατική.

 Βγαλμένη από παλιές νοοτροπίες και παλιές εποχές όταν στην πολιτική επικρατούσαν κριτήρια… βασιλικά. Προκαθορίζοντας ότι ο πρόεδρος του κόμματος θα είναι και υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, βάσει καταστατικού, είτε ήταν ικανός είτε όχι, είτε ήταν δημοφιλής είτε όχι.

Σε ένα από τα πολλά άρθρα μας τότε, γράφαμε μεταξύ άλλων: «Υπάρχει, όμως, και ένα κεφάλαιο το οποίο αυτή την περίοδο προβάλλει με όλη τη «μεγαλοπρέπειά» του. Αποκαλύπτει μια παθογένεια των κομματικών ηγεσιών, αρκούντως προβληματική ώστε να απομακρύνει ολοένα και περισσότερο οπαδούς από τα κόμματά τους. Αφορά την ελλιπή έως και μηδενική συμμετοχική κομματική δημοκρατία των διαφόρων πολιτικών σχημάτων. Δηλαδή, την ενεργή και καίρια εμπλοκή των μελών ενός κόμματος στην κομματική ζωή και ειδικά στο ρόλο τους στη λήψη καίριων, σοβαρών και καθοριστικών αποφάσεων».

Και συνεχίζαμε: «Τρανό παράδειγμα αποτελεί η επιλογή των υποψηφίων, που έκαστο των κομμάτων θα υποστηρίξει στις προσεχείς προεδρικές εκλογές. Μια ορθόδοξη κομματική δημοκρατία επιτάσσει τον καθοριστικό ρόλο να τον έχουν τα μέλη του κόμματος. Αντ’ αυτού, εκείνο το οποίο για πολλοστή φορά παρακολουθούμε, είναι τον πρωταγωνιστικό ρόλο να τον έχουν κατ’ αποκλειστικότητα οι στενές ηγετικές ομάδες ενώ η πλατιά μάζα των μελών να χρησιμοποιείται δίκην κομπάρσου. Οι πρώτες αποφασίζουν και οι «κομπάρσοι» καλούνται να επικροτήσουν. Χωρίς να λαμβάνεται εκ των προτέρων η βούλησή τους υπέρ του όποιου υποψηφίου».

Εστιάσαμε ειδικά στον ΔΗΣΥ και στα όσα εξυφαίνοντο εσωκομματικά με την υποψηφιότητα Αβέρωφ Νεοφύτου και την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη: «Πρώτο παράδειγμα ο ΔΗΣΥ. Ο πρόεδρος του κόμματος αποφάσισε να είναι υποψήφιος. Η στενή ηγετική ομάδα επικρότησε. Κλήθηκε το Ανώτατο Συμβούλιο του κόμματος να εγκρίνει την υποψηφιότητα. Το σύνολο των 50.000 μελών του ΔΗΣΥ δεν ρωτήθηκε εκ των προτέρων ποιον υποψήφιο θα ήθελε ή αν εισηγείτο κάποιον άλλον.

Το πρόβλημα μεγιστοποιήθηκε στην Πινδάρου από την στιγμή που υπήρχε και δεύτερος υποψήφιος με κομματική ταυτότητα. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ πρότεινε μεν διαδικασία με τη συμμετοχή του συνόλου των μελών του κόμματος. Πλην, όμως, αυτή αφορούσε, σύμφωνα με την πρόταση, την εκλογή νέου προέδρου του ΔΗΣΥ, ο οποίος στη συνέχεια να είναι και ο υποψήφιος της Πινδάρου στις προεδρικές εκλογές. Πρόταση η οποία έπεσε στο κενό, αφού σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι κάποιος ενδιαφερόμενος για την προεδρία της Δημοκρατίας, πρέπει να είναι ενδιαφερόμενος (ή και κατάλληλος) και για την προεδρία ενός κόμματος».

Στα άρθρα εκείνης της εποχής, εξηγούσαμε ότι παρόμοια ή και χειρότερη νοοτροπία επικρατεί και στα άλλα κόμματα. Δεχθήκαμε, όμως, σωρεία πυρών από τους συναγερμικούς, οι οποίοι είχαν εκλάβει τη θέση της στήλης ως προσπάθεια στήριξης του «αποστάτη» -όπως τον χαρακτήριζαν- Χριστοδουλίδη και ως πολεμική κατά του Αβέρωφ.

Τόσο κοντόφθαλμοι ήσαν κάποιοι. Ή τόσο φανατισμένοι. Ώστε αδυνατούσαν να διακρίνουν την επερχόμενη καταστροφή… Η στήλη προειδοποιούσε: «Οι ηγεσίες των κομμάτων εθελοτυφλούν μπροστά σε αυτή την παθογένεια. Αρνούνται να την αλλάξουν διότι έτσι βολεύονται στα όποια παιγνίδια επιθυμούν να παίξουν.

Τα μέλη των κομμάτων, όμως, πότε επιτέλους θα αφυπνισθούν; Πότε θα αντιδράσουν σε αυτή την ελλιπέστατη συμμετοχική κομματική δημοκρατία; Θα παραμείνουν στα αραχνιασμένα κομματικά καταστατικά παλαιών δεκαετιών, που πόρρω απέχουν από τις σύγχρονες ανάγκες της πολιτικής ζωής; Πότε επιτέλους θα διεκδικήσουν ουσιαστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο ώστε να υπάρχει ελπίδα να ανακτηθεί μερικώς η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς;».

Όλα αυτά γράφονταν το 2022. Τέσσερα χρόνια μετά, η πρόεδρος του ΔΗΣΥ καυχιέται για τη δημοκρατική διαδικασία την οποία έχει ψηφίσει το κόμμα της και θα την ακολουθήσει για την επιλογή του υποψηφίου της Πινδάρου για το 2028.

Χρειάστηκε να διασπαστεί ο ΔΗΣΥ. Να υπάρξει η χειρότερη εσωστρέφεια στην ιστορία του κόμματος. Να έρθουν τα πάνω κάτω για να μπορέσουν να δουν την ορθή οδό. Ας είναι… Τα υπόλοιπα κόμματα τι κάνουν; Αναμένουν άραγε να περάσουν τη δική τους καταστροφή για να βρουν το σωστό δρόμο;