Κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση του Γενικού Ελεγκτή Ανδρέα Παπακωνσταντίνου, ο οποίος αναγκάστηκε να βγει στην τηλεόραση για να εξηγήσει στον παυθέντα από το Ανώτατο Συνταγματικό, με 8-0 και με το μισό Λεξικό του Τριανταφυλλίδη σε επίθετα σχετικά με την ακαταλληλότητα για δημόσιο αξίωμα, προκάτοχό του, ότι, όχι, φυσικά και όχι, δεν δικαιούται να απαιτεί από την Ελεγκτική Υπηρεσία στοιχεία για έρευνες και ό,τι άλλο του κατεβεί, «ωσάν να ήταν σούπερ μάρκετ», κατά τον κύριο Παπακωνσταντίνου.
Μα, έχουν ήδη αρχίσει οι νηστείες για τον Δεκαπενταύγουστο;
Από την άλλη, βέβαια, ίσως είναι ακόμα χειρότερο να βρεθεί κάποιος στη θέση του τέως Γενικού Ελεγκτή. Όχι για την παύση, έτσι; Εάν μιλάμε για την Κύπρο, είναι και προσόν για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Αρκεί να θαυμάσει κανείς τι -και τι δεν!- έχει στείλει το μέρος αυτό στη Βουλή αυτή τη σεζόν.
Είναι ίσως χειρότερο διότι ο κ. Μιχαηλίδης, ο οποίος είχε βραχυκυκλώσει το Δημόσιο με το bullying που έκανε στους πάντες, όντας Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας και γενικώς Καίσαρ, Άινσταϊν και Λόρδος Ντένιγκ για την οικογένειά του -συν Σωκράτης-Χριστός για τον πατέρα του, όπως είχε γράψει-έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πια σε θέση να κάνει όλα όσα ορθότατα διεπίστωσε το Ανώτατο Συνταγματικό ότι έκανε στους πάντες, διασύροντας όποιον τολμούσε να του πει ότι ήταν εκτός των αρμοδιοτήτων του.
Ή μάλλον, και μπορεί και θα τα κάνει, επιβεβαιώνοντας καθημερινά την κρίση και τη γενναιότητα των Εφετών -το λες και κάρμα- να αμφισβητήσουν τον «μεσσία» του συγκεκριμένου χώρου. Απλώς, πέραν του να γίνει ο Αντρέας Θεμιστοκλέους της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου και να τσακώνεται νυχθημερόν, με επιστολές αντί με φωνές, με τους πάντες, το αξίωμα είναι πολύ περιοριστικό.
Συν ότι ο διάδοχός του στην Ελεγκτική Υπηρεσία έδειξε τον δρόμο και στους υπόλοιπους αξιωματούχους τις προάλλες, σε όσους βέβαια το είχαν ξεχάσει: όταν δεν το δικαιούται, τρώει πόρτα. Άλλωστε, τώρα είναι ηγέτης ενός μικρού κόμματος, το οποίο ψήφισαν 21.700 άτομα. Επί ολόκληρου του εκλογικού σώματος είναι το 3,8%, κάτι πιο κάτω από το 2,5% του πληθυσμού συνολικά.
Σε πραγματικούς αριθμούς, δεν θα γέμιζαν ούτε το ΓΣΠ. Άλλους χώρους στην περιοχή, ίσως. Το ΓΣΠ, όμως, όχι.
Ακόμα δε χειρότερη είναι η μοίρα Μιχαηλίδη, εάν αναλογιστεί κανείς πως, πέρα από τα τράβαλά του με τη Δικαιοσύνη και τις έρευνες, υπάρχει και το αναπόφευκτο: ότι με οποιουσδήποτε όρους -πολιτικούς, μαθηματικούς, φυσικής ή και άλλων επιστημών, υποθέτω- ένας Οδυσσέας και μία Ειρήνη δεν χωράνε σε ένα κόμμα. Κάποια στιγμή, ο ένας θα κλέψει κάτι από τη δόξα του άλλου και, παρά την ταπεινότητα και τη σεμνότητα που τους διακρίνει, θα μαλλιοτραβηχτούν.
Και εκεί, ο Οδυσσέας δεν έχει πιθανότητες να κερδίσει. Όχι μόνο διότι οι μετοχές του, όπως όλοι ξέρουμε, είναι σε μόνιμο sell-off, ειδικά τους τελευταίους μήνες, ούτε επειδή την Ειρήνη την ξέρω παιδιόθεν σχεδόν και οφείλω να το δηλώσω για λόγους διαφάνειας.
Απλά, θα τον φάει για ορεκτικό. Βασικό επιχείρημα αυτής της θεωρίας -μου- είναι πως η Ειρήνη έχει σπουδάσει ψυχολογία.
Σίγουρα, καθόλου δεν τη βοήθησε -πολλοί οι ψυχολόγοι στη χώρα μας και, αναμφιβόλως, δεν είναι αρκετό για τη διαχείριση είτε ενός Οδυσσέα είτε της βάσης του κόμματος. Φτάνει, όμως, και περισσεύει για να καταλάβει αμέσως προς τα πού πάνε τα πράγματα. Είναι δε πονηρή και έμπειρη. Επίσης, στην τρίτη, τέταρτη πόρτα που θα φάει το «εγώ» του Καίσαρος, θα δούμε ακραίες αντιδράσεις.
Σοφοί οι εφέτες. Φρόντισαν για την ηρεμία και την ψυχαγωγία, και τη δική μας αλλά και όσων υπέφεραν στα χέρια του για να χτίσει την πολιτική του καριέρα.
Η οποία πάει χάλια εάν σκεφτεί κανείς πως την περίμενε, απείρως καλύτερα όμως από ό,τι θα έπρεπε να πάει με βάση τα απλά δεδομένα.
Και το κάρμα! Μην ξεχνάμε το κάρμα.
