Λυτρώστε με, ρε παιδιά!

Πείτε μου ότι η δήλωση του Προέδρου Χριστοδουλίδη ότι και η Κύπρος μπορεί να διοργανώσει αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου, είναι fake news.

Ή, τουλάχιστον, πλάκα..

Αν έκανε χιούμορ, ήταν κατάμαυρο.

Πόσα στάδια έχει η Κύπρος, Πρόεδρε; Τι υποδομές έχουν;

Που θα φιλοξενηθεί τόσος κόσμος; Στα υπάρχοντα ξενοδοχεία μας;

Όπως και με τα στάδια, τι θα τα κάνετε και τα πλεονάζοντα ξενοδοχεία όταν τελειώσουν οι αγώνες;

Έχετε αναθέσει σε κάποια εταιρεία ένα σοβαρό case study;

Κοστολογημένο ως και το νερό που θα προσφέρετε δωρεάν στους ποδοσφαιριστές  στα 2 Διαλλείματα Ενυδάτωσης σε κάθε Αγώνα;

Το αφήνω εδώ το καλαμπούρι. Κάνει ζέστη, και πάω να πέσω στα κρύα νερά της Λίμνης της Βουλιαγμένης.

Ά! Υστερόγραφο: Πως πάει το Κυπριακό, Πρόεδρε; Προχωράμε; Έχουμε, μήπως, μια τρέχουσα επιτροπή, που να ασχολείται με το ενδεχόμενο μιας νέας προσπάθειας για λύση;

Άκρα του τάφου σιωπή, στο κάμπο βασιλεύει, έγραψε ο Σολωμός στο μνημειώδες του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι».

Ο Μαχάτμα Γκάντι, Πρόεδρε, δεν περίμενε χρόνια για να ωριμάσουν τάχα τα πράγματα μεταξύ Ινδών και Πακιστανών; Με ένα σεντόνι, και πέδιλα που έφτιαξε ο ίδιος, περπάτησε όλη τη χώρα. Εμπνέοντας τον κόσμο, όπου κι αν ζούσε.

Του έλεγαν «μην πας από κει Μπάμπου, οι ισλαμιστές θα σε φάνε ζωντανό. Είναι άγριοι».

Γέλαγε όταν του έλεγαν τέτοια. «Τι να φάνε από μένα, ρε παιδιά. Βλέπετε να έχω τίποτα κρέας επάνω μου, έστω για μεζέ; Μόνο κόκκαλα. Μόνο για σούπα!».

Όλα αυτά, σε έναν κόσμο χορτασμένο. Με τους μισούς ουρανοξύστες να φτάνουν στον Αλλάχ και οι άλλοι μισοί στον Βούδα, αναρωτιέμαι πως στην ευχή θα «συναντηθούμε» επιτέλους; Θα μας προσγειώσουν στις ταράτσες, και θα κάνουμε διαπραγματεύσεις από εκεί, ατενίζοντας όλο το νησί;

Λέγοντας ο ένας στον άλλον «μα τι όμορφος είναι ο νότος», και «κι ο βορράς….». Έπεσε το πρώτο δάκρυ, όταν άπλωσε το δεξί του χέρι δείχνοντας…

Τι; Αναρωτήθηκε ο άλλος. Έτοιμος να τον καθησυχάσει.

Το σπίτι μου, είπε.

Αγκαλιάστηκαν, κατέβηκαν 40 ορόφους με ένα σούπερ ασανσέρ και έφυγα σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Επίμετρο: Προσπάθησα να το κάνω πολύ μελό, για να διαταράξω τα σωματίδια του βολέματος, του παρατημένου. Να ιδώ πως θα ανταποκριθεί, όχι το DNA της λύπησης ή και του θυμού. Αλλά πως ο κάθε ένας από τους δύο θα βρει τον δρόμο για το κανονικό του σπίτι. Εκείνο, στο οποίο γεννήθηκε!…

— Τι θα κάνεις απόψε;

— Θα δω ποδόσφαιρο.

— Με ποιους θα είσαι;

— Μ’ εκείνους που θα παίζουν ωραία και καθαρά!