Το ναυάγιο, τα αυτονόητα και τα ξύλα της παπαθκιάς

Αν κάτι μου προκάλεσε έκπληξη στην τραγωδία με το καταμαράν, ήταν…η έκπληξη. Η έκπληξη που ένιωσαν κάποιοι διαβάζοντας τη μερίδα των σκατόψυχων σχολίων.

Πραγματικά είναι στιγμές που διερωτώμαι πού ζουν αυτοί οι άνθρωποι όταν εγώ, που δεν ζω στην Κύπρο πια, αλλά και οι πολλοί από όσους διαβάζετε αυτό το κείμενο, πήγα στα σχόλια γνωρίζοντας ακριβώς τι θα έβλεπα. Απλά για να το επιβεβαιώσω. 

Δεν ήταν μαζοχισμός, όχι. Περιέργεια ήταν. Για εμάς αναγκαία.

Ξέρετε, σ’ αυτή η δουλειά συχνά είναι σαν να είσαι γαστρεντερολόγος της κοινωνίας. Ξεκινάς τη μέρα σου με ένα ωραίο πρόγευμα και μία ώρα μετά σκαλίζεις μέσα στον πισινό του καθενός που μπορεί να μην ακολούθησε και την αγωγή σωστά πριν έρθει. 

Βασική διαφορά: οι γαστρεντερολόγοι βγάζουν καλά λεφτά. 

Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί κάθε φορά έχουμε αυτόν τον συγκλονισμό, συνήθως την ίδια μέρα που διαβάσαμε και ενδεχομένως να διαβάσουμε ύβρεις, «ευχές» για ψόφους, ιαχές για κρεμάλες για «διεφθαρμένους» τους οποίους το δίποδο συχνά δεν ξέρει καν;

Όσοι καταφεύγουν στα «πού φτάσαμε;», πέρα από το virtue signaling – ελληνιστί την επίδειξη αρετής των ημερών στα social media για να δειχτούν όπως λέμε στην κυπριακή – αυτοί λοιπόν έχουν και ένα θέμα αφέλειας ή μνήμης.

Δεν «φτάσαμε» πουθενά. Μάλιστα ίσως σήμερα να είναι και λιγότεροι οι αμπάλατοι. Όμως η απάθεια των υπολοίπων χτυπάει πλέον κόκκινο. Σήμερα αυτό το χυδαίο κομμάτι δεν έχεις την πολυτέλεια να μην το δεις. Αλωνίζει. Η δε σιωπή των πολλών δίνει την εντύπωση ότι αυτοί καθορίζουν, με αποτέλεσμα πολιτικοί και πολίτες να καταλήγουν να συμπεριφέρονται με αφετηρία το φόβο για αυτούς. Και τελικά, όντως αυτοί να καθορίζουν!

Υπάρχει και μια τρίτη ομάδα: Η α λα καρτ. Όμως, δεν γίνεται αυτά να τα θυμόμαστε μόνο όταν διαφωνούμε με την πολιτική άποψη, πίσω από τη όποια βάρβαρη χυδαιότητα, αυτήν την απουσία στοιχειώδους ντροπής όλων αυτών των χωρίς άλλη ζωή θλιβερών υπάρξεων. 

Κάτι που δεν έχει ειπωθεί λ.χ. είναι πως το 99% αυτών που χρησιμοποιούν τα καταμαράν από την Κερύνεια είναι έποικοι, από την περιοχή της Μερσίνης και των Αδάνων. Αν αυτό αλλάζει κάτι; 

Φυσικά και όχι. Γιατί εδώ μιλάμε για ανθρώπους. Αν είναι ευπρόσδεκτοι; Δεν είναι, όχι, εκτός εάν παντρεύτηκαν με Κύπριους/ες. Μεγάλη συζήτηση. 

Πολλοί όμως από αυτούς που αντέδρασαν στα σχόλια μίσου είναι στα άρματα και αναπαράγουν ό,τι, μα ό,τι, τους σερβίρει η ισλαμιστική προπαγάνδα φερειπείν για άλλους εποίκους – «τέρατα», όταν είναι Εβραίοι, οι οποίοι «σφάζουν στη Δυτική Όχθη».

 Όταν από την αρχή του χρόνου είχαμε 15 νεκρούς όχι από το 1 εκατομμύριο των Εβραίων εκεί, ακόμα και τους πλέον «αλλού» αλλά από ομάδες ακροδεξιών εγκληματιών.

Hilltop Youth ονομάζεται η οργάνωση οι οποίοι φυσικά και δεν αντιμετωπίζονται όπως θα έπρεπε από την κυβέρνηση στην Ιερουσαλήμ, διότι ψηφίζουν τα ακραία κόμματα που την συναποτελούν. Τόσο κυνικά και απλά.

Όταν λοιπόν κάποιος αρπάζει την ευκαιρία για να μαγαρίσει συλλήβδην τους Ισραηλινούς, ακόμα και τους εποίκους, την ώρα που κάνει τα στραβά μάτια για τα πραγματικά τέρατα της Χαμάς την οποία δηλώνει ότι υποστηρίζει -ακόμα!- η μισή Γάζα και η πλειονότητα στη Δυτική Όχθη, και θεωρεί cool το κάλεσμα για (πραγματική) γενοκτονία ενός λαού, «Από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα», αυτή/ός δεν μπορεί να θυμώνει με τον άλλον που διαολοστέλνει γυναικόπαιδα. Ενίοτε και πνιγμένα.

Όταν δεν έχει πρόβλημα με τον εποικισμό ή τη λαθρομετανάστευση στην Κύπρο, η οποία δεν είναι «ανάγκη» κανενός αλλά δράση κυκλωμάτων, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει το δικαίωμα ενός λαού να θέλει να ζήσει στη γη των προγόνων του την οποία ειρήσθω εν παρόδω το ίδιο το Κοράνι περιγράφει ως γη που ο Αλλάχ καθόρισε ως τη γη των Εβραίων. 

Και δεν μπορεί όταν και ο Παλαιστίνιος γαζώνει π.χ. μια έγκυο μέσα στο αυτοκίνητό της να του βρίσκει δικαιολογίες και να βλέπει «αγώνες» και «μαχητές» πίσω από ισλαμιστές – κτήνη, τα οποία βάζουν και τα δικά τους γυναικόπαιδα ως ανθρώπινες ασπίδες ή φανατίζουν ανόητους εκτός χρησιμοποιώντας fake news για «λιμούς» την ώρα που κλέβουν τα τρόφιμα αλλά οι ευαισθητούληδες έξω δεν ενοχλούνται. Ή μάλλον μπορεί. Αλλά δεν πείθει.

Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Τα άλλα είναι πολιτικά. Έτσι τα συζητάμε. Για αμάχους, όταν πεθαίνουν δεν πανηγυρίζουμε. Ποτέ. Είναι θέμα αγωγής, πολιτισμού, ευπρέπειας και αξιοπρέπειας. Συζήτηση καμία.