Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το… φάντασμα του Χίτλερ να πλανιέται πάνω από τη Γερμανία, βλέπουν πολλοί Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι, μετά τη σαρωτική νίκη του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στις πρόσφατες εκλογές του κρατιδίου Σαξονίας-Άνχαλτ, που έφερε για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα ακροδεξιό κόμμα, τόσο κοντά στην ανάληψη της διακυβέρνησης μιας ομοσπονδιακής περιοχής. Παρ’ όλο που ο Ούλριχ Ζίγκμουντ, επικεφαλής του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, απορρίπτει τέτοιες συσχετίσεις, εντούτοις, κατηγορείται από αντιπάλους του ότι οι θέσεις του σε κάποια ζητήματα, παραπέμπουν στη ναζιστική ρητορική.
Ξανά στη διεθνή επικαιρότητα, λοιπόν, ο ναζιστής δικτάτορας… και έτσι προσέτρεξα για άλλη μια φορά στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας», του Γερμανού κοινωνικού ψυχολόγου και ψυχαναλυτή, Έριχ Φρομ (Erich Fromm 1900-1980). Σε αυτή την αναλυτική, ψυχοβιογραφική μελέτη του Χίτλερ, ο Έριχ Φρομ επικαλείται τον Άλμπερτ Σπέερ (Albert Speer 1905-1981), τον αρχιτέκτονα και εθνικοσοσιαλιστή πολιτικό που ήταν κοντύτερα στον Χίτλερ από οποιοδήποτε άλλο στέλεχος των Ναζί, για να εξηγήσει ότι ο δικτάτορας, στην πραγματικότητα αγαπούσε την αρχιτεκτονική και όχι τη ζωγραφική, στην οποία έτσι κι αλλιώς, είχε ελάχιστο ταλέντο – μια άψυχη και νεκρή προέκταση της ψυχής του, ήταν τα ζωγραφικά του σχέδια, που σήμερα πωλούνται πανάκριβα σε ανώνυμους, πλούσιους συλλέκτες, για λόγους που υποθέτω μπορούν να εξηγηθούν, μόνο με ψυχαναλυτικούς όρους. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Έριχ Φρομ, «η βασική έλλειψη παιδείας του Χίτλερ, τον ωθούσε ν’ αποφεύγει συστηματικά να προσκαλεί στο γραφείο ή στο σπίτι του, ακαδημαϊκούς και άλλους μορφωμένους ανθρώπους, γιατί μια συζήτηση με πολύ καλλιεργημένα άτομα, θα απειλούσε ολόκληρο το οικοδόμημα της ρηχής γνώσης του. Η μόνη εξαίρεση σε αυτή τη στάση, ήταν η σχέση του Χίτλερ με τους αρχιτέκτονες, γιατί απλούστατα του άρεσε πολύ η αρχιτεκτονική, που φαίνεται να ήταν το μοναδικό, γνήσιο ενδιαφέρον στη ζωή του, έξω από τον εαυτό του, που δεν ήταν ναρκισσιστικό και δεν ήταν έκφραση καταστροφικότητας».
Δεν θα μπορούσα, βέβαια, να μην αναφερθώ στην ανάλυση της Χριστίνας Wieland, Ελληνοκύπριας ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπεύτριας στην Αγγλία, που περίγραψε το φαινόμενο του «εσωτερικού φασισμού». Είπε ότι «η έλλειψη εσωτερικού κόσμου και το εσωτερικό κενό στον Χίτλερ, σχολιάστηκε από πολλούς συγγραφείς συμπεριλαμβανομένων του Ian Kershaw που αναφέρεται σε αυτόν ως “μη-πρόσωπο”, του Sebastian Haffner που τον βλέπει ως ένα “άδειο άτομο” και του ψυχαναλυτή Walter Langer που περιγράφει τον εσωτερικό κόσμο του Χίτλερ ως κενό που γέμισε με τη Γερμανία, καθώς δεν ένιωθε αγάπη για κανέναν και δεν είχε ούτε φίλους, ούτε οικογένεια».
Σύμφωνα με τη δρα Wieland, «η επιθυμία να καταστραφεί όλος ο κόσμος και να ανοικοδομηθεί από το μηδέν, είναι σίγουρα μέρος της φασιστικής φιλοδοξίας».
