Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
«Ανάμεσα στις σοβαρές ψυχικές παθήσεις, η ψύχωση αποτελεί ίσως μία από τις βαρύτερες μορφές ψυχικής οδύνης», γράφει σήμερα για τη στήλη η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια, Γιώτα Ευσταθίου, ενόψει της αυριανής Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας που είναι η 10η Οκτωβρίου. «Το άτομο», πρόσθεσε, «δεν μπορεί να προφυλάξει τον εαυτό του από μια εσωτερική πραγματικότητα που γίνεται αφόρητη. Βιώνει έντονο φόβο διάλυσης ή κατακερματισμού του εαυτού, με μια αίσθηση σαν να κουβαλά μέσα του το ίδιο το “τέλος του κόσμου”. Το παραλήρημα, ή ακόμη και η καταστροφικότητα, μπορούν να ιδωθούν και ως τρόποι άμυνας, απέναντι σε μια ψυχική πραγματικότητα που γίνεται αβάσταχτη».
Υπογραμμίζω στο σημείο αυτό ότι η Γιώτα Ευσταθίου είναι η ιδρύτρια και πρώην διευθύντρια της «Αριάδνης», ξενώνα στη Λευκωσία, για αποκατάσταση ατόμων με ψυχικές δυσκολίες, που προέρχονται από το ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας. Προσθέτει τα εξής στο σημείωμα της για τη στήλη: «Δεκαοκτώ χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής, συνδέθηκαν με τη δημιουργία και τη λειτουργία του ξενώνα “Αριάδνη”. Όταν τον δημιούργησα το 2001, το όραμά μου ήταν ένας ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο ψυχιατρείο και την κοινότητα, προστατευμένος και σταθερός, που να μπορεί να εμπεριέχει τους φόβους, το άγχος και τη ψυχική αποδιοργάνωση αυτών των ανθρώπων, χωρίς να τους αποκόπτει από τη ζωή. Η εμπειρία αυτών των χρόνων, με δίδαξε πόσο θεραπευτική είναι η σταθερότητα ενός πλαισίου. Η εμπερίεξη, η σταθερότητα και η συνέχεια, μπορούν σταδιακά να λειτουργήσουν ως ένα βοηθητικό “εγώ”, μέχρι να μπορέσει το άτομο να αποκαταστήσει κάποιους από τους δεσμούς με τον εαυτό του και με τους άλλους. Γι’ αυτό θεωρούσα πάντα σημαντικό, η “Αριάδνη” να βρίσκεται μέσα στην πόλη.
Οι άνθρωποι με ψύχωση, χρειάζεται να περπατούν στους ίδιους δρόμους με εμάς, να ψωνίζουν, να εργάζονται όταν μπορούν, να σχετίζονται, να ανήκουν. Η κοινωνική επανένταξη δεν μπορεί να σημαίνει απλώς έξοδο από το ψυχιατρείο. Θυμάμαι ακόμη έναν σχισμένο καμβά ζωγραφικής από έκθεση εικαστικής θεραπείας των ενοίκων. Για μένα συμβόλιζε ακριβώς αυτό: Ένας ψυχισμός μπορεί να έχει υποστεί βαθιές ρωγμές και όμως να εξακολουθεί να υπάρχει δυνατότητα σχέσης, δημιουργίας και ζωής. Η Πολιτεία οφείλει να δημιουργεί εξειδικευμένες κοινοτικές δομές, ενδιάμεσους χώρους, προστατευμένη διαβίωση και πραγματικές δυνατότητες αποκατάστασης. Διαφορετικά, η αποϊδρυματοποίηση κινδυνεύει να γίνει απλώς μεταφορά του αποκλεισμού από το ψυχιατρείο, στο κοινωνικό περιθώριο. Ο άνθρωπος με ψύχωση, δεν είναι η διάγνωσή του. Ο τρόπος που μια κοινωνία μπορεί να τον κρατήσει μέσα στην κοινότητα, δείχνει τελικά πόσο μπορεί να αντέξει το διαφορετικό, το εύθραυστο και το ανοίκειο, χωρίς να το αποβάλλει».
