Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Το ’χω καημό να έρθω μια φορά στην προεκλογική Κύπρο και να μην ακούσω συζητήσεις για το ποιος θα συμβαδίσει με το ΕΛΑΜ.

Επίσης, γιατί έχω μόνιμα την αίσθηση ότι η φιλοδοξία του πάλαι ποτέ κραταιού ΔΗΚΟ, εξαντλείται με κάτι βολικά ρουσφέτια «απλώς για να υπάρχει»;

Στη Βρετανία, λίγα χρόνια πριν τις γενικές εκλογές, όλα τα κόμματα εκδίδουν το Μανιφέστο τους, να το διαβάσουν οι ψηφοφόροι ώστε να κρίνουν και να συγκρίνουν.

Καλύπτει όλες τις πτυχές των πολιτών και του κράτους.

Η καταγραφή του τι θα κάνουν από εδώ και μπρος, δεν είναι ένα «γράφημα» της τελευταίας στιγμής, ούτε με ποιον θα συμμαχήσουν για να φανεί το μπόι που δεν έχουν.

Η συνεργασία πολιτικών δυνάμεων είναι ένδειξη υπευθυνότητας για όσα θέλουν και πρέπει να γίνουν στη χώρα. Το να «πιντώσουμε» λίγο από αυτούς, και λίγο από τους άλλους, δεν είναι καν στο πλαίσιο μιας σοβαρής συνεργασίας.

Μοιρασιά υπουργείων, απόσπαση σε κάποια πρεσβεία μας στο εξωτερικό. Η Αθήνα είναι πάντα, πρώτο τραπέζι πίστα για πολιτικούς που ξαφνικά το παίζουν και διπλωμάτες. Πολλά τα benefits! Ελάχιστος –και μόνο τυπικός– ο συγκεκριμένος διορισμός.

Μετά φόβου και πάθους, απλώνω το ερώτημα εάν ο ψηφοφόρους γνωρίζει τι πρεσβεύει κάθε κόμμα; Ποια η πολιτική του, για την διαχείριση του έρποντος προβλήματός μας;

Την αναζήτηση νέων ιδεών, για να «αναστηθούν» όσοι έχουν μαραθεί.

Ξέρουμε, αλήθεια, πόσοι μαραμένοι κυκλοφορούν στον τόπο μας χωρίς να κάνουν τίποτα; Μαθαίνω ότι δεν είναι λίγοι. Αλλά την άποψή τους π.χ. για τις παραγωγικές δυνατότητες σε άπειρους τομείς που, χρόνια τώρα, είναι στη λίστα αναμονής για λίφτινγκ, θα την πουν βρέξει-χιονίσει.

Τι κρίμα. Τι μαρασμός.

Δεν βλέπουν γύρω τους να δουν πόσοι νέοι άνθρωποι εδώ θέλουν και μπορούν να κάνουν πολλά. Είμαι σίγουρος ότι σε αυτήν την «συνοικία», έχουμε λαμπρά μυαλά και ήθος απροσμέτρητο.

Από τον περασμένο Ιούνιο που ήρθα στη Κύπρο, εντοπίστηκε πρόβλημα στην υγεία μου και το παλεύω.

Μένω, όμως, σε διαμέρισμα με θέα τη θάλασσα. Καλύτερη θεραπεία από αυτήν, δεν υπάρχει.

Αρκεί να μη δύσει ο ήλιος! Τότε ξεχύνονται στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο κάτι «πειραγμένοι» ραλίστες, με τούρμπο αυτοκίνητα, και μεγάλου κυβισμού μοτόρες με τρυπημένα εξόστ!

Δεν ασχολούμαι πλέον με την απάθεια της Αστυνομίας. Και τους δήθεν «Φερστάπεν, «Ράσελ», «Αντονέλι», «Χάμιλτον», κ.ά. των «Γκραν Πρι Λίμασολ». Καθένας κάνει ό,τι θέλει. Αν τυχόν τον πιάσουν, θα πληρώσει ο μπαμπάς!

ΥΓ: Ένα κείμενο του φίλου Σταύρου Θεοδωράκη για την επέτειο της εξέγερσης των φοιτητών και χιλιάδων νέων ανθρώπων, σαν σήμερα 17 Νοεμβρίου:

«Πράγματι στο Πολυτεχνείο είχε συμβεί απροσδόκητα το ποθούμενο, το μακρινό όραμα κάθε κοινωνικού επαναστάτη: Η εξέγερση!

Με μια, όμως, διαφορά.

Αυτή η εξέγερση δεν ήταν το αποτέλεσμα της οργανωμένης δράσης των αντιδικτατορικών, πλειοψηφικών ή μειοψηφικών, επιτελείων, είχε προκληθεί και καθοδηγηθεί από “άλλους” – τους νέους».

Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ιστορικός («Ελευθεροτυπία» το 1993, στην 20η επέτειο του Πολυτεχνείου).
«Να πάψουν, λοιπόν, να πανηγυρίζουν και να καπηλεύονται την επέτειο της 17 Νοέμβρη κάθε είδους κομματικοί μηχανισμοί, καθοδηγητές, σέχτες και παρατάξεις. Το Πολυτεχνείο δεν είναι δικό τους δημιούργημα. Είναι η μεγάλη στιγμή των “άλλων”. Δηλαδή, των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΝΕΩΝ!».