Είδα το βίντεο με το απερίγραπτο χαμόγελο του μικρού παιδιού έξω από το σχολείο του και παρέμεινα ενεός. Το έβαλα ξανά και ξανά και ξανά… Το προσωπάκι του επτάχρονου Κωνσταντίνου έλαμπε. Έλεγε όσα δεν μπορεί να πει με το στόμα του. Πήγαινε ξανά σχολείο μετά από 13 εβδομάδες! Τόσο χρόνο βρέθηκε το παιδί εγκλωβισμένο στο σπίτι του. Θύμα ενός υποτυπώδους κράτους. Με θεσμούς δυσλειτουργικούς. Με διαδικασίες δαιδαλώδης και γελοίες. Με «αρμοδίους» άβουλους, άτολμους έως και ανεπαρκείς. Οι αναγνώστες της στήλης, προφανώς, θα έχουν καταλάβει ότι αναφερόμαστε στον 7χρονο Κωνσταντίνο. Το παιδί εκείνο, που ξαφνικά, για οικονομικούς λόγους, του απέκοψαν την συνοδό που ήταν καταρτισμένη για τα ειδικά προβλήματα του (δεν μιλά και έχει μόλις 6% όραση) επιδεικνύοντας πρωτοφανή αναλγησία. Αυτό είναι το τέταρτο σχετικό δημοσίευμα της στήλης. Ευτυχώς, όμως, το πρώτο με θετικό περιεχόμενο. Διότι το βίντεο στο οποίο αναφερόμαστε αφορά την ημέρα της επιστροφής του Κωνσταντίνου στο σχολείο του, την περασμένη Παρασκευή.
Στελέχη της Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων (ΠΟΑΑ) είχαν από ώρα βρεθεί έξω από το σχολείο και ανέμεναν με δωράκια και ζεστές αγκαλιές τον Κωνσταντίνο. Ήθελαν να μοιραστούν τη χαρά τους μαζί του. Βλέπετε, μιλάμε για μια χούφτα ανθρώπους, που για περισσότερο από τρεις μήνες πάλευαν με αυτό το αγκυλωμένο σύστημα. Αγωνίζονταν με αντίπαλο την στενοκεφαλιά μερικών «αρμοδίων», οι οποίοι περιχαρακωμένοι πίσω από αναποτελεσματικές διαδικασίες αδυνατούν να ενεργήσουν με τη λογική. Έτσι ώστε τάχιστα να δώσουν τη μοναδική ορθή λύση που υπάρχει και να μην κάνουν ένα παιδάκι με ειδικές αναπηρίες δυστυχισμένο για τόσους μήνες. Να μην χρειαστεί οι γονείς του να βρεθούν χαμένοι στον κρατικό λαβύρινθο.
Υπενθυμίζουμε ποιο ήταν το βασικό πρόβλημα το οποίο θυματοποίησε το παιδί. Λόγω κονδυλίων, υποχρέωσαν την σχολική εφορεία Κολοσσίου να μειώσει τις συνοδούς. Λόγω της απόφασης, έπρεπε ο Κωνσταντίνος να μοιράζεται τη συνοδό του με άλλα δύο παιδιά. Επρόκειτο, όμως, για μια αλόγιστη απόφαση σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του. Καίριο σημείο, το γεγονός ότι η συνοδός που είχε και απέλυσαν ήταν ειδικά εκπαιδευμένη και καταρτισμένη (δίπλωμα νοηματικής γλώσσας, γραφής και ανάγνωσης τυφλών).
Αποφασίστηκε ο Κωνσταντίνος να μετακινηθεί στο νηπιαγωγείο Ύψωνα. Στη λίστα, όμως, των συνοδών της σχολικής εφορείας δεν υπήρχε καταρτισμένη. Εδώ άρχισε η δεύτερη μάχη των γονέων με την στήριξη της ΠΟΑΑ. Ζητούσαν το αυτονόητο. Την προηγούμενη συνοδό ή κάποιαν άλλη με ανάλογα προσόντα, αφού μόνο έτσι θα μπορούσε το παιδί να παρακολουθεί την εκπαίδευση.
Μάταια όμως. Οι εξόφθαλμα λογικότατοι λόγοι που πρότασσαν γονείς και ΠΟΑΑ, απευθύνονταν σε ώτα μη ακουόντων. Η Επίτροπος Διοικήσεως υποχρεώθηκε να στείλει τρεις (!) επιστολές στο υπουργείο Παιδείας για να εξηγήσει ότι δεν έχει νόημα να δώσουν μιαν οποιαδήποτε συνοδό στο παιδί αν δεν διαθέτει τα ειδικά προσόντα που απαιτούνταν. Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Προεδρικό. Τελικά, δόθηκε γραπτώς στην αρμόδια σχολική εφορεία εντολή να προκηρύξει ξανά τη θέση για τον Κωνσταντίνο και να βρεθεί συνοδός προσοντούχα.
Ο Θεός έβαλε το χέρι του. Μια προσοντούχος κοπέλα είχε δει τα δημοσιεύματα για τον Κωνσταντίνο και επικοινώνησε με τη μητέρα του. Της είπε ότι θα παραιτηθεί από την εργασία της για να αποταθεί για τη θέση για να βοηθήσει το παιδί. Όπως και έγινε και προσλήφθηκε. Έτσι ο μικρός βρέθηκε από την περασμένη Παρασκευή πίσω στο σχολείο.
Εδώ προκύπτει η τεράστια απορία. Γιατί έπρεπε το παιδί να περάσει Οδύσσεια 13 εβδομάδων, για μια λύση η οποία ήταν λογικότατη από την αρχή; Γιατί έπρεπε ένα τσούρμο «αρμόδιοι» στο υπουργείο Παιδείας να απαντούν με ανοητολογίες και να επιρρίπτουν την ευθύνη στους γονείς (που απλώς ζητούσαν το στοιχειώδες για το παιδί τους) όταν η λύση ήταν τόσο απλή; Γιατί έπρεπε ο μικρός να χάσει το χαμόγελο του για τρεις μήνες;
Η στήλη οφείλει να επισημάνει και κάτι άλλο. Πολύ σπουδαίο. Που πρέπει να βρει μιμητές. Έτσι ώστε ο κάθε Κωνσταντίνος να μην θυματοποιείται. Ο ρόλος μιας χούφτας ανθρώπων στην ΠΟΑΑ. Ο επίμονος αγώνας τους ήταν εκείνος που δεν άφησε το παιδί να μείνει εγκλωβισμένο. Με οδηγό την ενσυναίσθηση και όπλο την ελπίδα πάλεψαν. Και κατάφεραν να λάμψει το φως στο προσωπάκι του παιδιού. Κατάφεραν να ξαναζωντανέψουν το γλυκό χαμόγελό του. Κατάφεραν να αποδείξουν ότι μόνο με αγώνα έρχεται η δικαίωση.
Η στήλη υποκλίνεται και στους γονείς και στους ανθρώπους της ΠΟΑΑ!
