Ας φανταστούμε τον εαυτό μας χωρίς ηλεκτρισμό. Σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι θα παραλύσουν. Μπροστά σε μια οθόνη που θα μαυρίσει, μια ταμειακή μηχανή που δεν θα λειτουργεί, μια ιατρική επέμβαση που δεν θα μπορεί να γίνει υπό το φως των κεριών και χωρίς μηχανική υποστήριξη… Κάτοικοι και επισκέπτες δεν θα μπορούν να διακινηθούν από και προς τον 6ο ή 20ό όροφο ενός κτηρίου εκτός αν είναι σε τέτοια φυσική κατάσταση που μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν με τα πόδια. Πόρτες θα παραμείνουν ανοικτές ή κλειστές αφού είναι πλέον ηλεκτρικές. Άνθρωποι δεν θα μπορούν να ψήσουν ούτε ένα αυγό, δεδομένου ότι οι πλείστες συσκευές κουζίνας λειτουργούν με ηλεκτρισμό. Οι θερμάνσεις δεν θα μπορούν να ανάψουν, ασθενείς που δέχονται οξυγόνο στο σπίτι δεν θα μπορούν να αναπνεύσουν…
Οι εργαζόμενοι στην ΑΗΚ μπορεί να έχουν όλα τα δίκαια με το μέρος τους. Μία απεργία τους ωστόσο, δεν τιμωρεί τους εργοδότες τους –την κυβέρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση και το διοικητικό συμβούλιο της Αρχής. Τιμωρεί όλους τους πολίτες, των οποίων η ζωή και η καθημερινότητα είναι απόλυτα εξαρτημένη από την ηλεκτρική ενέργεια. Κι όταν θα έχουν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της απεργίας δεν θα σκεφτούν πως «οι εργαζόμενοι έχουν δίκαιο και πρέπει να τους συμπαρασταθούμε διακόπτοντας κάθε δραστηριότητα, ψάχνοντας κεριά και σόμπες πετρελαίου, σταματώντας ακόμα και να χορηγούμε οξυγόνο σε ασθενείς». Το αντίθετο θα συμβεί: Οι εργαζόμενοι θα χάσουν το δίκαιο τους.
Αν απεργήσουν οι δημοσιογράφοι για μια βδομάδα, μικρό το κόστος στη ζωή των πολιτών. Απλά στέλνεται ένα μήνυμα. Το κόστος το πληρώνουν εργοδότες που χάνουν από τις διαφημίσεις και τις πωλήσεις. Αν απεργήσουν οι οδηγοί ταξί, κάποιοι θα ταλαιπωρηθούν αλλά δεν θα παραλύσει ο τόπος κι ούτε θα τεθεί σε κίνδυνο η ζωή οποιουδήποτε. Αν απεργήσουν οι δάσκαλοι δημιουργείται μια γενική αναστάτωση στην κοινωνία αλλά αντιμετωπίζεται με την επιστράτευση γιαγιάδων και παππούδων για φύλαξη των παιδιών που είναι το μεγάλο πρόβλημα κι όχι τόσο η διακοπή της γνώσης για λίγες ή πολλές μέρες. Με τους εργαζόμενους στην ΑΗΚ, όπως και σε άλλες ουσιώδεις υπηρεσίες, δεν είναι το ίδιο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι καταδικασμένοι να μην μπορούν να διεκδικήσουν τα δίκαια τους. Μπορούν κατ’ αρχήν να κοινοποιήσουν σε τέτοιο βαθμό τα αιτήματα τους ώστε να πετύχουν να έχουν στο πλευρό τους όλους τους υπόλοιπους, οργανωμένα σύνολα και πολίτες, που συμφωνούν σε καίρια ζητήματα. Που δεν είναι απλά θέσεις εργασίας και μισθοί, αλλά μια νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργείται με άλλοθι τις εναλλακτικές πηγές ενέργειες.
