…Και έτσι τώρα, όπως ήταν αναμενόμενο και απολύτως προβλεπτό, ήρθε η ώρα των «βολικών δικαιολογιών» για να επιλέξεις «εμένα και όχι τον άλλον». Οι δύο, τέτοιες δικαιολογίες που ξεχωρίζω είναι «ψηφίζοντας Μαυρογιάννη ξαναβγάζεις το ΑΚΕΛ» και «ψηφίζοντας Χριστοδουλίδη νομιμοποιείς τη διαφθορά και τη μη λύση του Κυπριακού».
Αυτά τα απλουστευτικά διλήμματα, ακόμα και αν έχουν μία πολιτική γωνία που μπορούμε και πρέπει ελεύθερα κοιτάξουμε και να συζητήσουμε, (π.χ. τι μου λέει και πόσο με πείθει ο ένας και ο άλλος για το Κυπριακό, το μεταναστευτικό, την κάθαρση, την κλιματική κρίση, την πράσινη ανάπτυξη, τις γεωστρατηγικές μας επιλογές και άλλα πολλά) αυτά τα χαζο-διλήμματα, όπως τα αναβαθμίζω τώρα από «βολικά», δεν έχουν καμία θέση σε μια κοινωνία αρχών, πολιτισμού και αδιασάλευτων θεσμικών αξιών.
Τα πρόσωπα και τα κόμματα, σε όλη την πολιτισμένη και πολιτικά απείρως πιο ώριμη και προηγμένη δυτική Ευρώπη, όταν η ανάγκη (δηλαδή η δημοκρατική ψήφος των πολιτών) τους «αναγκάζει» να τα βρουν, δεν ψάχνουν αφορμές για τα σπάσουν, ούτε και ωραιοποιούν καταστάσεις με μελίρρυτες παπαριές του παρελθόντος, του τύπου «εμείς είμαστε από την ίδια πολιτική μήτρα», που επίσης άκουσα αυτές τις μέρες και μου ’πεσε ο καφές από τα χέρια. Εκκρεμεί χρόνια, παρεμπιπτόντως, συζήτηση για ίδια τα κόμματα…
Παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες τις φωνές από φίλους και φίλες που πολύ εκτιμώ, από τον χώρο της «πληγωμένης Δεξιάς». Τουλάχιστον αυτοί μιλούν.
Παρατηρώ, επίσης, τη σιωπή που απλώνεται στον άλλον χώρο, της Αριστεράς, που δεν έχει ακόμα καταφέρει να απαλλαγεί από τα ενοχικά της σύνδρομα – πολύ απλά γιατί δεν τα «δούλεψε» ακόμα. Με ενοχλεί που, απέναντι στο «αν ψηφίσεις Μαυρογιάννη, ψηφίζεις ΑΚΕΛ», φοβούνται να απαντήσουν ανοικτά, να πουν τι νοιώθουν, υπάρχει μια άκομψη προσπάθεια «μη ενθουσιασμού» – αν με καταλαβαίνετε!
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, θαρρώ πως αδικεί και «μπλοκάρει» τους δύο βασικούς υποψηφίους που διεκδικούν την Προεδρία, όπως και εκείνον που έμεινε έξω. Πιο πολύ «παίχτηκε» σε αυτήν την προεκλογική εκστρατεία το ποιος είναι πίσω από ποιον (το κατεστημένο, το σύστημα, το κόμμα, τα κόμματα, οι επιχειρηματίες, οι εργολάβοι, οι Ρώσοι, οι παπάδες, κ.λπ., κ.λπ.), παρά να σφυροκοπηθούν από τα μέσα ενημέρωσης, όπως γίνεται σε κάθε σύγχρονη δυτική Δημοκρατία, οι θέσεις καθενός. Πολλές αοριστίες ακούσαμε – κάτι που «βοήθησε» πιο πολύ εκείνον, τον Χριστοδουλίδη συγκεκριμένα, που επέλεξε μια σύγχρονη, τάχα, επικοινωνιακή καμπάνια, φτιαγμένη όμως από απίστευτα πολλά, μπαγιάτικα υλικά, το βασικό από τα οποία ήταν η …δημιουργική και καλά αμπαλαρισμένη ασάφεια.
Βάζω όμως, μια «άνω τελεία» εδώ. Γιατί οι μέρες, είναι αδέσποτες και πονηρές. Έχουν μπροστά πολύ ψωμί, οσμίζομαι. Κλείνω λοιπόν με κάτι τρισχαριτωμένο από τα δικά μας χαΐρια, εδώ στην Ελλάδα, όπου επίσης μπήκαμε σε προεκλογική τροχιά:
Το πρόσωπο. Πόπη Τσαπανίδου, δημοσιογράφος και τώρα εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από λίγες μέρες, σε κομματική και προεκλογική πια εκδήλωση του κόμματος, καλώντας τον Αλέξη Τσίπρα να ανέβει στην σκηνή για να εκφωνήσει τον λόγο, κατελήφθη από αμόκ ενθουσιασμού, φωνάζοντας «Πρόεδρε έλα! Έλα με φόρα!».
Ευτυχώς που διαχρονικά σε αυτή τη χώρα, πάντα επεμβαίνει σωτήρια σε τέτοια ακραία καιρικά φαινόμενα η καλή σάτιρα και βάζει κάπως τα πράγματα στη θέση τους. Εν προκειμένω, ο ευφυής ραδιοφωνικός παραγωγός του Σκάι, Μάνος Βουλαρίνος, στη χθεσινή εκπομπή του «Ό,τι να ’ναι!…», προσπάθησε να της εξηγήσει της κοπέλας ότι αυτό το «έλα με φόρα, Πόπη μου, στην Ελλάδα δεν το λέμε για καλό». Και, για να μην μπει σε πιο πολλές λεπτομέρειες, την ενημέρωσε ότι αντίστοιχο με αυτό, το «έλα με φόρα, Πρόεδρε», είναι και το λαϊκό «φάε λάδι και έλα βράδυ», που προφανώς δεν καλεί κάποιον ή κάποιαν να ανέβει σε μια σκηνή και να βγάλει προεκλογικό λόγο, αλλά μάλλον να βγάλει κάτι άλλο. Αντίστοιχης …εμβέλειας είναι και το, επίσης, αισχρό «έλα όπως είσαι».
Όπως διαπιστώνετε λοιπόν, στην Ελλάδα δεν βαριέσαι με τίποτα!…
