Αυξημένους μισθούς έλαβε προ ημέρων αριθμός εργαζόμενων, κυρίως αυτοί του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, εξαιτίας της ενσωμάτωσης της αναθεωρημένης για το ’23 ΑΤΑ. Παρά τη συμφωνία του 2017, με την οποία η ΑΤΑ καταβάλλεται κουτσουρεμένη, δηλαδή μόνο το 50%, φέτος το ποσό που έλαβαν αρκετοί εργαζόμενοι είναι σημαντικό, λόγω του πολύ ψηλού πληθωρισμού μέσα στο 2022.
Οι δικαιούχοι είχαν αύξηση στους μισθούς τους 4.36%, δηλαδή για κάθε €1.000 ακάθαρτο μισθό η αύξηση ήταν €43. Πρόκειται για ένα ποσό το οποίο θα καλύψει κάπως τις τρύπες που προκαλούν στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς οι αυξήσεις που παρατηρούνται σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και θα διευκολύνει σε κάποιο βαθμό τους πολίτες οι οποίοι έχουν γονατίσει από την ακρίβεια.
Δυστυχώς, η ΑΤΑ δεν φτάνει σε όλους τους δικαιούχους-εργαζόμενους και ειδικά στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ακόμα και στις περιπτώσεις που η παραχώρησή της προβλέπεται στις συλλογικές τους συμβάσεις. Τον περασμένο μήνα είδαμε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ενωμένο το συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο βγήκε στους δρόμους διεκδικώντας την καταβολή της ΑΤΑ στο 100%, στη βάση χρονοδιαγράμματος, ωστόσο, κανένας δεν σκέφτηκε πως κάποιοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό δεν θα πάρουν ούτε το 50%. Και πολλοί από αυτούς δεν πήραν ποτέ ΑΤΑ. Σε αυτές τις περιπτώσεις τι κάνουν οι συντεχνίες;
Όπως φαίνεται, οι κινητοποιήσεις έγιναν για να λάβουν μηνύματα τόσο οι νυν κυβερνώντες όσο και οι επόμενοι. Κατά τη δημόσια συζήτηση του θέματος, εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα μάς ρώτησε «γιατί γίνεται τόση φασαρία αφού μόνο το 40% του εργατικού δυναμικού της χώρας λαμβάνει την ΑΤΑ;». Διερωτήθηκε τι γίνεται με το 60% των ιδιωτικών υπαλλήλων που δεν τους παραχωρείται ΑΤΑ; Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι δεν έχουν επηρεαστεί από τον πληθωρισμό, διερωτήθηκε επίσης, αφού ως γνωστό η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή αποτελεί τον μηχανισμό που αναπληρώνει στους μισθούς την απώλεια αγοραστικής δύναμης που υφίστανται λόγω των γενικών αυξήσεων των τιμών, δηλαδή του πληθωρισμού. Μας παρέθεσε και το γνωστό παράδειγμα που επικαλούνται οι συντεχνίες, σύμφωνα με το οποίο, εάν ένας εργαζόμενος λαμβάνει μισθό €1.000 και με αυτόν αγοράζει 500 κουτιά γάλα προς €2 το ένα, με την αύξηση της τιμής του αυτό θα φτάσει τα € 2.20, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράζει την ίδια ποσότητα του προϊόντος.
Ο συγκεκριμένος εργαζόμενος, που δεν έλαβε ΑΤΑ, δεν θα μπορεί να έχει την ίδια κατανάλωση καθώς ο μισθός του δεν θα αυξηθεί. Συνεπώς, με αυτά τα δεδομένα, οι εργαζόμενοι που δεν παίρνουν ΑΤΑ θα μειώσουν τις δαπάνες τους , κάτι που θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην κατανάλωση, από την οποία επωφελείται το κράτος, εισπράττοντας φόρους. Δηλαδή, όσα περισσότερα ξοδεύουν οι πολίτες στην αγορά, τόσο περισσότερα χρήματα καταλήγουν στα ταμεία του κράτους.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα κακά παραδείγματα του παρελθόντος. Πριν από δέκα χρόνια, κατά την περίοδο της εφαρμογής του μνημονίου δημοσιονομικής εξυγίανσης, όταν κουρεύτηκαν οι μισθοί στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, υπήρξε σοβαρός αντίκτυπος στα κρατικά έσοδα, τα οποία είχαν μειωθεί, καθώς οι πολίτες, αφού αμείβονταν λιγότερα δαπανούσαν και λιγότερα . Όταν επαναρχίσουν οι συζητήσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και της νέας πλέον Κυβέρνησης, θα πρέπει να εξευρεθεί τρόπος η ΑΤΑ να παραχωρείται σε όλους τους εργαζόμενους και παράλληλα θα πρέπει να δοθούν κάποια άλλα κίνητρα στους εργοδότες για να εξισορροπήσουν κάπως την αύξηση του λειτουργικού τους κόστους. Μόνο με σωστή και ισορροπημένη διευθέτηση θα επιλυθεί δίκαια το πρόβλημα.
