Όντας στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, πριν με προλάβουν τα άγρια νιάτα των 80s, αποφάσισα να μάθω κλασική κιθάρα. Όμως, λίγο γιατί ήμουν (είμαι) αριστερόχειρας, λίγο γιατί όταν δεήσαμε να αντιστρέψουμε τις χορδές μπερδεύτηκα παραπάνω, μα και κάμποσο επειδή ήμουν τεμπέλης, το υπόλοιπο της ζωής της η κιθάρα το πέρασε παρέα με τη σκόνη στην ντουλάπα.
Αφού βγήκα ζωντανός από την έξαλλη δεκαετία του ’80 – κι αυτό από μόνο του είναι θαύμα, μια άλλη πονεμένη σειρά κωμικοτραγικών διηγήσεων – έχοντας (τάχαμου) κατασταλάξει στη ζωή, στα πρώτα βήματα του πρώτου γάμου, αποφάσισα να ξαναβρώ τον μουσόφιλο παιδικό μου εαυτό, πιάνοντας αυτή τη φορά βιολί στο χέρι μου. Βρήκα δάσκαλο, άρχισα πριβέ μαθήματα – μη γίνω ρεζίλι μπροστά σε νιάνιαρα – και δώστου το δοξάρι. Πώς το λέει ο ποιητής; «Σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι, λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι». Με την ίδια ένταση αναζητούσα κι εγώ τις νότες αλλά φευ, το μαρκούτσι δεν μου έκανε τη χάρη, η τεμπελιά μου δεν είχε… κούχου κούχου… κανένα ρόλο στη νέα πανωλεθρία, ούτε το αριστερό μου χέρι.
Όλα αυτά, πάντως, με έκαναν να αγαπήσω την κλασική μουσική, τη μουσική των αγγέλων, δεν το συζητώ. Τσαντισμένος μαρσάρω χέβι μέταλ, κουρασμένος ανεβάζω ένταση στην κλασική. Ξέρω, τρέλα. Με τον καιρό, ένας συνθέτης έβγαινε πάντα πρώτος στο… πεντάγραμμό μου, γνωστός και ως Μπετόβεν, τον οποίο λάτρεψα και λατρεύω μέχρι σήμερα σε σημείο εμμονής. Σχεδόν δεν περνάει μέρα που να μην ακούσω έστω πέντε λεπτά ένα κομμάτι του. Στην κόντρα Μπετόβεν – Μότσαρντ, όπως λέμε ΑΠΟΕΛ – Ομόνοια, Χειμώνας – Καλοκαίρι, εγώ διάλεξα πλευρά προ πολλού, παρόλο που η διαφορά βρίσκεται στον πόντο.
Η 9η συμφωνία, η Ωδή στη Χαρά, αυτό το αριστούργημα που έγραψε όντας πια κωφός, είναι εξωκοσμική. Η 5η… τα τα τα ταααα! Μεγαλείο! Η 3η η Ηρωική, η 6η η Ποιμενική, απλά θεϊκές. Όμως η αγαπημένη μου είναι η «αβάπτιστη» 7η που ταυτόχρονα με ανεβάζει ψυχολογικά και με ξεκουράζει σωματικά. Η 4η και η 8η… μπα. Τι να πούμε για το υπόλοιπο έργο του: Fidelio, Κοσνέρτο για βιολί, Für Elise, η Σονάτα του Σεληνόφωτος και τόσα άλλα «κοσμήματα» που δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει κανείς ότι γράφτηκαν από ανθρώπινο χέρι.
Το παράδοξο είναι πως όλα αυτά γεννήθηκαν στο μυαλό μιας ιδιοφυίας που κάθε άλλο παρά ευγενική και αγγελικά πλασμένη ήταν. Οξύθυμος, αγενής, γυναικάς, τσιλιμπούρδης, πότης, μονόχνοτος, ζηλόφθονος, αλαζόνας, ανατρεπτικός, εκκεντρικός, επαρμένος, οδήγησε τον ίδιο του τον ανιψιό σε απόπειρα αυτοκτονίας πριν πεθάνει ο ίδιος στα 56 του χρόνια όντας κωφός. «Στον Παράδεισο θα ακούω», είπε λίγο πριν πεθάνει.
Για όλα τα πιο πάνω, μου κίνησε έντονα την περιέργεια η είδηση πως έγινε ανάλυση DNA σε τούφες των μαλλιών του φιλάσθενου Μπετόβεν, οι οποίες φυλάγονται σε ιδιωτικές συλλογές. Περιληπτικά, πιθανόν να πέθανε από κάποια ηπατική λοίμωξη από ηπατίτιδα Β, παράγοντες που συνδέονται με τη χρόνια κατανάλωση αλκοόλ. Δυστυχώς, οι επιστήμονες δεν έδωσαν απάντηση στο βασικό ερώτημα, την απώλεια ακοής του.
Τελικό (και αυθαίρετο) συμπέρασμα; Εκτός από το ότι δεν πρέπει να πιάσω ξανά όργανο στα χέρια μου, αν επικρατούσε τότε η σημερινή μάστιγα της πολιτικής ορθότητας κι αν υπήρχαν τότε social media, η Ωδή στη Χαρά θα ήταν σήμερα κανένα ελαφρολαϊκό ξεχασμένο σουξεδάκι, αντί η κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας. Τρίχες, δηλαδή.
Ιδού και η απόδειξη
