Άρχισε η περασμένη εβδομάδα και έκλεισε με μεγάλο θέμα συζήτησης εκείνο της βίας σε αθλητικούς χώρους, εντός και εκτός, με αφορμή τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα, τα οποία εκτυλίχθηκαν συλλαμβάνοντάς μας και πάλι εντελώς «αδιάβαστους». Την Παρασκευή μάλιστα ανακοινώθηκε και συμφωνία Μνημονίου Συναντίληψης, ύστερα από ευρεία σύσκεψη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Μάλιστα, σύμφωνα με την αρμόδια υπουργό, το Μνημόνιο θα είναι δεσμευτικό για όλες τις πλευρές. Μάς είπε ακόμα ότι θα περιλαμβάνει σχέδιο δράσης με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και καταμερισμό ευθυνών. Μακάρι, βέβαια, να βρήκαμε επιτέλους τη ρίζα του κακού και να μην βρεθούμε ξανά ενώπιον τόσο τραγελαφικών καταστάσεων, όπως εκείνων που βιώσαμε πρόσφατα, αλλά και με τόσο μεγάλη συχνότητα στο παρελθόν.
Κατ’ αρχήν αν κάποιος καταφύγει σε αρχειακό υλικό θα διαπιστώσει αβίαστα ότι οι παρόμοιου εκτοπίσματος και σημασίας συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν στο πρόσφατο και στο πιο μακρινό παρελθόν, με αφορμή βία και σοβαρά επεισόδια σε αθλητικούς χώρους, με ανάλογες ανακοινώσεις και κυρίως με τη διαβεβαίωση ότι θα ήταν η τελευταία φορά, υπολογίζονται όχι σε δεκάδες αλλά σε εκατοντάδες. Φαίνεται ότι οι συσκέψεις και παρασυσκέψεις διά πάσαν νόσο ευδοκιμούν σ’ αυτό τον τόπο, πλην όμως αποδεικνύονται στις πλείστες όσες περιπτώσεις άνευ νοήματος και περιεχομένου. Μάλιστα όσες φορές επιχειρούσαμε να είμαστε τόσο πειστικοί, με όλα εκείνα τα κατ’ επανάληψη υπεσχημένα «περί μηδενικής ανοχής», «άμεσης πάταξης» και «ανάληψης ευθυνών», άλλο τόσο «πριν αλέκτορα φωνήσαι» η διάψευση από την ίδια την πραγματικότητα βοούσε τόσο εκκωφαντικά. Ωστόσο, θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτή την φορά υπάρχουν και δόσεις ειλικρίνειας αλλά και διάθεσης για κάτι διαφορετικό. Το τρισευχόμαστε αλλά η ίδια η πράξη θα το δείξει.
Ούτως ή άλλως, μεγάλη ήταν η «σοφία» που έρεε αυτές τις μέρες, από επαΐοντες και μη, για το τι δέον γενέσθαι. Υπερβάλλοντας και πάλι ο ζήλος. Δεν παραγνωρίζεται σε καμιά περίπτωση και από κανένα ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που καταφάσκεται ως φλέγον, λόγω της πολυπλοκότητάς του. Κι ας επιμένουν κάποιοι ότι είναι τόσο απλό. Είναι γι’ αυτό που στην περίπτωσή του χρειάζεται ένα πλέγμα συνδυασμένων και συντονισμένων δράσεων και σε πολλαπλά επίπεδα για την ανάσχεσή του και όχι εν πάση περιπτώσει εκείνα τα σπασμωδικά, με τα οποία μάς συνήθισαν μέχρι τώρα. Η σοβαρή, ακόμα και επιστημονική ανάλυση του φαινομένου, αποβαίνει σημαντικός παράγοντας για μια στοχευμένη αντιμετώπισή του και μέσω της πρόληψης κυρίως, αλλά και της ανάπτυξης τεχνικών αποκλιμάκωσης των εντάσεων και της απόκτησης της απαιτούμενης γνώσης από διεθνείς εμπειρίες, προσαρμοσμένης στις δικές μας ιδιαιτερότητες και απαιτήσεις. Το πρόβλημα, ακόμα των χούλιγκαν και της δράσης τους, δεν είναι τόσο η εκπαίδευση καθ’ εαυτή, δηλαδή το αν έχει κάποιος μόρφωση ή όχι αλλά το ευρύτερο ζήτημα της παιδείας, το οποίο δεν επιτρέπει στον οποιοδήποτε, είτε είναι εκπαιδευτικός, είτε είναι γονέας, είτε είναι παράγοντας της κοινωνίας, είτε ακόμα πολιτικός, να αποποιείται των όποιων ευθυνών του αναλογούν.
Είναι ακόμα και η μάστιγα της διαφθοράς που απλώθηκε τόσο ξεδιάντροπα και στον αθλητισμό. Δεν μπορεί όλα να φαντάζουν τόσο βρώμικα, στημένα και προσυνεννοημένα σε όλους σχεδόν τους χώρους και να επιχειρούμε με τόση υποκρισία να βάλουμε δήθεν «νυστέρια», να «πατάξουμε» και να «καταστείλουμε». Πρόκειται για άλλου είδους βιασμό… που επιχειρούμε με τέτοιες αρρωστημένες νοοτροπίες και κυρίως αδιόρθωτα μυαλά.
