Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος παραπέμφθηκε στην Δικαιοσύνη δύο φορές, αλλά δεν τον άγγιξε καν η ντροπή, κατηγορήθηκε την περασμένη Πέμπτη για ποινικά αδικήματα που σχετίζονται με την καταβολή «σιωπηλών χρημάτων» σε μία πρρνοστάρ προκειμένου να κρατήσει το στόμα της κλειστό.
Όπως γράφει ο Ντέϊβιντ Ρέμνικ σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στο New Yorker με τίτλο «Μια Αμερικανική Τραγωδία, Πράξη ΙΙΙ», υπήρξε στην ιστορία της χώρας μια εποχή – αδύνατον να την θυμηθείς τώρα – που μια τέτοιο υπόθεση, μια τέτοια πλοκή, θα ήταν πέρα από κάθε μας φαντασία. Να που συμβαίνει όμως, και μάλιστα εδώ και πολύ καιρό.
Στις αρχές του 2016, η άνοδος ενός τέτοιου δημαγωγού κλόουν, ενός άθλιου κτηματομεσίτη που μόλις είχε αρχίσει να αποκαλύπτει όλο το βάθος της μεγαλομανίας και των αυταρχικών του παρορμήσεων, ήταν ένα σκέτο ανέκδοτο. Επισημαίνει ο Ρέμνικ.
Και συνεχίζει, φέρνοντας στη μνήμη του μια συνέντευξη που έδωσε τότε ο Μπαράκ Ομπάμα, λίγο μετά την εκφώνηση της τελευταίας του ομιλίας «Για την Κατάσταση της Ένωσης» στον Ματ Λάουερ, του NBC. Είχε αυτοπεποίθηση, θυμάται. Και ήταν απολύτως αισιόδοξος ότι η «συντριπτική πλειοψηφία» του εκλογικού σώματος θα έβλεπε τις «απλουστευτικές λύσεις και την μανία του Τραμπ να επιρρίπτει όλον το φταίξομο για κακώς κείμενα σε άλλους», και θα εξέλεγε την Χίλαρι Κλίντον.
Ο Λάουερ πίεσε τον Ομπάμα στην συνέντευξη: «Μα ειλικρινά: δεν περνά από κανένα σημείο του μυαλού και του εγκεφάλου σας ότι θάρθει μέρα που ο Τραμπ θα εκφωνεί, ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, αυτήν ακριβώς την σημαντική Ομιλία που μόλις εκφωνήσατε και εσείς;».
Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ το βρήκε αστείο. «Λοιπόν», είπε στον δημοσιογράφο χασκογελώντας, «μπορώ να το φανταστώ αυτό μόνο σε ένα σκετς σε χιουμοριστική εκπομπή ενός Σαββατόβραδου».
ä Διαβάζοντάς το αυτό, συνειδητοποιώ για μία ακόμη φορά πόσους τέτοιους αστείους προέδρους έχουμε ψηφίσει και εμείς…
Ο πλανήτης μας, και εξαιτίας του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία, βιώνει μια άνευ προηγουμένου επισιτιστική κρίση.
Οι τιμές των τροφίμων αυξάνονται παντού. Και εάν αυτό «πονάει» εμάς, απαιτώντας από τις κυβερνήσεις μας επιδοτήσεις και «καλάθια των νοικοκυριών», ας στρέψουμε λίγο το βλέμμα αλλού. Εκεί όπου και οι πιο βασικές τροφές δεν φτάνουν ποτέ στο πιάτο των πιο ευάλωτων ανθρώπων:
Σομαλία, Αφγανιστάν, Αιθιοπία και Υεμένη – για να αναφέρουμε μόνο μερικές χώρες, όπου κυριολεκτικά, κάθε μέρα, μικρά παιδιά πεθαίνουν από πείνα, αλλά και οι γονείς τους, και οι πιο μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, δυσκολεύονται να επιζήσουν. Είναι αδύναμοι, είναι κατάκοιτοι, ούτε να δουλέψουν μπορούν.
Εκατομμύρια οικογένειες οδηγούνται σε κατάσταση ακραίας πείνας, αν δεν δράσουμε τώρα. Δυο απλά πράγματα μπορούμε να κάνουμε.
Πρώτον, μια εισφορά στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων της UNICEF. (Ο σύνδεσμος είναι εδώ: https://donatenow.wfp.org/wfp/~my-donation). Η πιο μικρή εισφορά, €14.54 τον μήνα, ούτε 50 σεντς την ημερα, μπορεί να ταΐσει περίπου 35 πεινασμένους ανθρώπους κάθε μέρα!
Και δεύτερον: Να σταματήσουμε να αναρτούμε στα σόσιαλ μίντια τα φαγητά που τρώμε, στο σπίτι ή και έξω. (Ο γράφων το έκανε μέχρι πρόσφατα, και το σταματά –αφήνοντας ανοικτό μόνο ένα παράθυρο εξαίρεσης, που μπορεί να έχει να κάνει με υγιεινή διατροφή, όχι γκουρμέ, ή δήθεν γκουρμέ πιάτα, σπιτικά ή και εστιατορίων).
Απόσπασμα συνέντευξης στην εφημερίδα «Καθημερινή» της Κυριακής, των Αθηνών, του Χάουαρντ Γκάρντνερ, Καθηγητή Αναπτυξιακής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ΗΠΑ:
Ερ.: Πως η τεχνητή νοημοσύνη προκαλεί τα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας ;
Απάντηση: Είναι πολύ νωρίς για να προσδιοριστεί αν η τεχνητή νοημοσύνη θα περιορίσει ή θα ενισχύσει την ανθρώπινη δημιουργικότητα. Εάν η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργήσει όμορφη νέα μουσική, τότε θα μπορούσε είτε να απογοητεύσει τους επίδοξους σύνθετες είτε να τους τονώσει ώστε να ανταγωνιστούν και ίσως να ξεπεράσουν την τεχνητή. Το γεγονός ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παίζει. μουσική δεν με εμποδίζει να παίζω πιάνο κάθε μέρα.
Δεν ανταγωνίζομαι την τεχνολογία ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου.
ä Ας κρατήσουμε, ως πολύτιμο πετράδι σκέψης, την τελευταία αυτή πρόταση.
