Οι συνάδελφοι του «Active» ρωτούσαν από αέρος προχθές το βράδυ μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, την εκτίμησή μου στο ενδεχόμενο να κάνει υπέρβαση η Πινδάρου και να στηρίξει τον Μαυρογιάννη. Απάντησα πως δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Αν και επέμεναν θέτοντας το υποθετικά, ήμουν κάθετος πως δεν απαντώ επειδή είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχει η παραμικρή τέτοια πιθανότητα. Λίγο αργότερα, άκουγα τον Φαίδωνος να τάσσεται υπέρ της στήριξης Μαυρογιάννη. Ακολούθησε ο Πουργουρίδης και μερικοί άλλοι με έμμεσο τρόπο. Είναι κρίμα να εκτίθενται δημοσίως στελέχη του κυβερνώντος κόμματος προβάλλοντας τέτοιες γελοιότητες. Πρώτον, επειδή αποδεικνύουν ότι ποσώς γνωρίζουν το κόμμα τους και τον κόσμο του. Δεύτερον, διότι εμφανίζονται πολύ κοντόφθαλμοι ώστε να αδυνατούν να επιμετρήσουν το κόστος για τον ΔΗΣΥ σε βάθος χρόνου. Τρίτον, διότι στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν τον ευσεβοποθισμό ή το μένος τους, καταλήγουν σε επιχειρήματα που συγκρούονται με όσα οι ίδιοι επικαλούντο το προηγούμενο διάστημα.
Αν η Πινδάρου τολμούσε να αποφασίσει στήριξη του Μαυρογιάννη, θα ακύρωνε την ίδια στιγμή όλη τη διαχρονική πολιτική της και όσα διακήρυττε επί δεκαετίες για το ΑΚΕΛ. Στην οικονομία μέχρι προχθές, επικαλείτο την καταστροφή την οποία θα έφερνε η επιστροφή του ΑΚΕΛ στην εξουσία. Ο ισχυρισμός του Φαίδωνα και μερικών άλλων, ότι τον Μαυρογιάννη θα στηρίξουν, που είναι κεντροδεξιός, και όχι το ΑΚΕΛ μόνο γέλωτα προκαλεί. Διότι οι ίδιοι όλο το προηγούμενο διάστημα πρόβαλαν τον ισχυρισμό ότι «ψηφίζοντας Χριστοδουλίδη παίρνεις και Παπαδόπουλο, Σιζόπουλο, Καρογιάν και σία».
Με μια τέτοια απόφαση, η Πινδάρου θα παρέμενε σε πορεία σύγκρουσης με το 30% των ψηφοφόρων της που ψήφισαν Χριστοδουλίδη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μελλοντικές εκλογικές αναμετρήσεις. Παράλληλα, θα ερχόταν σε σύγκρουση και με μεγάλο ποσοστό του 65% των ψηφοφόρων της οι οποίοι ψήφισαν Αβέρωφ. Για καθαρά ιδεολογικούς λόγους. Εκείνους τους οποίους δημιούργησαν την πόλωση εδώ και δεκαετίες. Όσο για το Κυπριακό το οποίο κάποιοι επικαλούνται βρίσκεται στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων. Η τουρκική πλευρά έχει φροντίσει να το βγάλει από την ατζέντα των συζητήσεων.
Όποιος γνωρίζει καλά τον ΔΗΣΥ και τον κόσμο του, δύναται να αντιληφθεί ότι ουσιαστικά η Πινδάρου έχει ενώπιον της τρεις επιλογές, στις οποίες, όμως, δεν περιλαμβάνονται Μαυρογιάννης και ΑΚΕΛ. Πρώτον, να στηρίξει Χριστοδουλίδη συμμετέχοντας στο κυβερνητικό σχήμα. Δεύτερον, να στηρίξει Χριστοδουλίδη τονίζοντας τις διαφορές με το ΑΚΕΛ αλλά να παραμείνει σε θέση εποικοδομητικής αντιπολίτευσης. Τρίτον, να αποφασίσει ψήφο κατά συνείδηση.
Οι δύο πρώτες επιλογές δύνανται να κλείσουν το τεράστιο πρόβλημα το οποίο έχει προκληθεί με το 30% των ψηφοφόρων του κόμματος, που επέλεξαν Χριστοδουλίδη. Επιτρέπει να χαμηλώσουν οι τόνοι, να κλείσουν σε βάθος χρόνου οι πληγές και να παραμείνουν στις τάξεις του κόμματος. Παράλληλα, επιτρέπει στην Πινδάρου να κτίσει σχέσεις με τον κεντρώο χώρο. Να βγει από την απομόνωση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια. Να δει με πιο αισιόδοξο φακό τις προοπτικές της σε βάθος χρόνου. Η επιλογή συμμετοχής στο κυβερνητικό σχήμα υπό οποιανδήποτε μορφή, ωστόσο, θα εκθέσει τον ΔΗΣΥ. Θα στείλει ξεκάθαρο μήνυμα ξεπουλήματος και επιδίωξης οφικίων και αξιωμάτων. Βεβαίως, πρέπει να αναμένεται ότι πολλοί ψηφοφόροι του ΔΗΣΥ δεν πρόκειται να εισακούσουν μια τέτοια απόφαση και θα περάσουν στην αποχή ή και θα ψηφίσουν Μαυρογιάννη. Σίγουρα, όμως, δεν θα είναι η πλειοψηφία.
Η επιλογή της ψήφου κατά συνείδηση αποφεύγει τον εξευτελισμό που αναφέρεται πιο πάνω. Διατηρεί τα πλεονεκτήματα τα οποία έχουν προαναφερθεί. Προσφέρει χρόνο ώστε η Πινδάρου να ξεπεράσει τις ισχυρές μετασεισμικές δονήσεις και με καθαρό μυαλό να κοιτάξει το μέλλον του κόμματος. Στα αρνητικά, όμως, περνά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο κόμμα, που θέλει να εμφανίζεται σοβαρό, θα παρουσιαστεί άτολμο να πάρει ξεκάθαρη θέση σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως η επιλογή του καταλληλότερου για την Προεδρία.
Στην εξίσωση για την απόφαση της Πινδάρου πρέπει να υπολογιστούν και οι μαθηματικές προσθέσεις. Η διαφορά 10.000 ψήφων μεταξύ Χριστοδουλίδη και Μαυρογιάννη σίγουρα δεν προσφέρει σιγουριά στον πρώτο. Όμως, μια ανάλυση με καθαρό μυαλό, ασφαλώς και καταλήγει στο σαφέστατο προβάδισμα που έχει ο Χριστοδουλίδης. Διότι στις 10.000 ψήφους πρέπει να προστεθεί η πλειονότητα των 24.000 ψήφων του ΕΛΑΜ, που με ή χωρίς κατεύθυνση θα οδηγηθούν στον αντίπαλο του ΑΚΕΛ. Το ίδιο ισχύει και με την πλειονότητα των 5.287 ψηφοφόρων του Κολοκασίδη λόγω κυπριακού. Παράλληλα, πρέπει να επιμετρηθεί ότι στο 26,11% του Αβέρωφ περιλαμβάνεται 10% των ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ, 20% της ΔΗΠΑ και 13% της ΕΔΕΚ. Όλοι αυτοί το πιθανότερο είναι να κινηθούν προς Χριστοδουλίδη ή να απέχουν.
Η Πινδάρου για περισσότερο από ένα χρόνο ακολουθεί πορεία μεγάλων και διαδοχικών λαθών σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές. Γεγονός το οποίο την έφερε με την πλάτη στον τοίχο. Αν σήμερα λάβει μιαν απόφαση στη βάση οργής, συναισθηματικής αντίδρασης και εκδικητικότητας, θα είναι το αποκορύφωμα. Με τεράστιο κόστος σε βάθος χρόνου!
