Με τον Αντρέα Μαυρογιάννη είμαστε φίλοι από αρχαιοτάτων χρόνων. Περιλαμβανόταν στο… συμβόλαιο του γάμου μου ως ο πιο πιστός φίλος από 12 χρόνων και εντεύθεν. Μια σχέση δύο αντρών, άρρηκτη στον χρόνο που αμέσως έγινε και δική μου σχέση. Δεν γινόταν αλλιώς κι αυτό νομίζω το καθορίζει η οικογένεια Μαυρογιάννη. Μια οικογένεια που λειτουργεί ως μια ανοικτή αγκαλιά για κάθε νεοεισερχόμενο μέλος – «επίσημο», «εξ αγχιστείας» ή «κατόπιν υιοθεσίας».
Σ’ όλα αυτά τα χρόνια μοιραστήκαμε και βιώσαμε, όπως όλοι οι άνθρωποι, πολλά. Τη γέννηση των παιδιών μας σε παράλληλους χρόνους, αγωνίες, χαρές, σκέψεις, προβληματισμούς, μικρές καθημερινές στιγμές, ταξίδια, μουσική, σοβαρές ασθένειες, απώλειες… Με την απώλεια της Πόπης να μας δένει ακόμα περισσότερο και το αίσθημα πως ανήκουμε στην ίδια οικογένεια να μεταβιβάζεται στα παιδιά μας.
Προφανώς και έχουμε την ίδια οπτική γωνία για πολλά ζητήματα, την ίδια -όσο γίνεται- στάση ζωής όσον αφορά αρχές και αξίες, μπορούμε να καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο καθένας όταν μιλά για εντιμότητα, όταν μιλά για ειλικρίνεια, όταν μιλά για διαπλοκή, για διαφθορά, για αλλαγή, για αγάπη προς τον τόπο, για εκσυγχρονισμό και ανάγκη επανατοποθέτησης μας στον χάρτη… Ωστόσο, αν και αντικειμενικότητα δεν μπορεί να υπάρχει, θα ήταν ανέντιμο τούτες τις μέρες να γράφω υπέρ του ενός υποψηφίου και κατά του άλλου.
Η αντικειμενικότητα μου ως δημοσιογράφου δεν ακυρώθηκε με την στήριξη ενός υποψηφίου, που έτσι κι αλλιώς, ήταν δεδομένη. Θα ακυρωνόταν αν σήκωνα τούτες τις μέρες παντιέρα στα κείμενα μου υπέρ του, εκθειάζοντας τον χωρίς καν να ομολογώ τη σχέση ή αν επέκρινα εργολαβικά και άνευ λόγου τους υπόλοιπους. Έχω θέση και άποψη και δεν είναι απλά συναισθηματική. Ωστόσο, δεν θα κάνω κατάχρηση της στήλης. Για αυτό και η εξομολόγηση ως εξήγηση του περί άλλων τυρβάζω.
Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες. Πολλοί θα εκφράσουν την άποψη τους υπέρ ή κατά του άλλου, θα κάνουν παραινέσεις στον ΔΗΣΥ που βρέθηκε να παίζει τον ρόλο του ρυθμιστή, θα κρίνουν, θα επικρίνουν, θα κινδυνολογήσουν, θα δαιμονοποιήσουν… Και την Κυριακή θα βρεθούμε ξανά στην κάλπη για να μιλήσουμε οι πολίτες, κατευθυνόμενοι όχι από δημοσκοπήσεις ή ακόμα και κόμματα, αλλά βάσει του τι πιστεύουμε οι ίδιοι και ποιο είναι το ζητούμενο για μας. Βάσει της δικής μας ιεράρχησης αξιών. Βάσει μιας πυξίδας που μας οδηγεί προς όποια κατεύθυνση. Της πυξίδας που καθορίζει την στάση ζωής του καθενός μας.
