Εάν είναι κάτι το οποίο διδάσκει η πολιτική είναι ότι έπαρση και αλαζονεία δεν χωράνε όταν πολιτεύεσαι και δη, όταν διεκδικείς ένα καθολικό αξίωμα. Κι αυτό διότι, ως γνωστόν, σε μια τέτοια εκλογική αναμέτρηση όλα τα σενάρια είναι πιθανά και η κάλπη πολλές φορές δεν… έχει την ίδια αντίληψη με σένα και με τον περίγυρο των φίλων και υποστηρικτών σου. Άστε δε, που όσο πιο πολύ πορεύεσαι με έπαρση μηδενίζοντας τους απέναντι σου, χρησιμοποιώντας μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις και σκληρούς χαρακτηρισμούς, το λιγότερο κακό που θα εύχεσαι να πάθεις είναι η ανώμαλη προσγείωση. Και σημειώνω τη φράση «το λιγότερο κακό» γιατί η επόμενη μέρα έχει και… χειρότερα. Όπως για παράδειγμα, να γλύψεις εκεί που μέχρι χθες έφτυνες. Και κάπου εδώ αρχίζουν οι προσπάθειες για να τετραγωνιστεί ο κύκλος.
Δεν φτάνει η απογοήτευση και η στεναχώρια του αποτελέσματος, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις έχει και εσωκομματικές προεκτάσεις, πρέπει να βάλεις και την ουρά στα σκέλια και να ρίξεις γέφυρες για συνεργασία.
Εν ολίγοις, στα ξαφνικά κάποιος από τους απέναντι –τον οποίο εννοείται πώς δεν έμεινε χαρακτηρισμός που δεν είπες στο μακρύ και δύσκολο δρόμο της προεκλογικής– έγινε συμπαθής, έντιμος και ηθικός (λες και η εντιμότητα και η ηθική γεννιούνται μέσα σε μερικά 24ωρα), έγινε συνεργάτης από πολιτικός αντίπαλος και άνθρωπος που εκφράζει ξάφνου μια πολιτική που έχει περισσότερα στοιχεία που σας ενώνουν, από αυτά που σας χωρίζουν. Κι όλα αυτά για την… ενότητα. Ναι! Αυτήν που ξαφνικά θυμήθηκες την επόμενη μέρα μιας πολιτικής σου ήττας. Ανεξάρτητα εάν έκανες τα πάντα για να τη διαλύσεις μήνες τώρα.
Όπως και να’ χει, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας την επομένη του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, ανεξαρτήτως του ποιος υποψήφιος μένει εκτός δεύτερης Κυριακής, σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει την παροιμία «το σχοινί του χωριάτη μονό δεν φτάνει και διπλό περισσεύει». Φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση του ηττημένου του πρώτου γύρου των εκλογών αλλά και των μονομάχων οι οποίοι μένουν για να ριχτούν στη νέα μάχη της επόμενης Κυριακής. Έχουν ανάγκη τις ψήφους των χαμένων για να αυξηθούν τα δικά τους ποσοστά, ελπίζοντας ότι η ψαλίδα από τον ανθυποψήφιο θα ανοίξει διασφαλίζοντάς τους τη νίκη.
Στην περίπτωση, λοιπόν, αυτών των προεδρικών εκλογών είδαμε πώς έχει διαμορφωθεί το σκηνικό. Και φυσικά, είδαμε και τις κωλοτούμπες κάποιων, κιόλας από την Κυριακή το βράδυ. Πριν καλά-καλά σταθεροποιηθεί το αποτέλεσμα και η καταμέτρηση των ψήφων φτάσει το 100%. Ξαφνικά, από πλευράς ΑΚΕΛ θυμήθηκαν ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι «αποστάτης» του Συναγερμού (τώρα, πότε και από πού ως πού τους έπιασε ο πόνος για τα εσωκομματικά του ΔΗΣΥ δεν γνωρίζω) κι από πλευράς ΔΗΣΥ (κάποιων στελεχών και απλών ψηφοφόρων τουλάχιστον) έπεσε έγινε αντικείμενο συζήτησης η εντιμότητα και η σοβαρότητα του Ανδρέα Μαυρογιάννη (τώρα γιατί δεν… είδαν αυτές τις αρετές του προηγουμένως και πάλι δεν γνωρίζω). Μάλιστα, του Ανδρέα Μαυρογιάννη, τον οποίο ενδεχομένως οι ίδιοι μέχρι τη μέρα των εκλογών αντιμετώπιζαν για δικούς τους λόγους εξίσου ως «αποστάτη» και «αγκάθι» για το δικό τους πολιτικό χώρο, καθώς ήταν διαπραγματευτής για το Κυπριακό και επί διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη.
