Ο Κυριάκος μοίραζε επιδόματα και ο Αλέξης μοίραζε υποσχέσεις πώς να τα τους τα πάρει… Έτσι όχι μόνο δεν κερδίζεις εκλογές αλλά έρχεται η πανωλεθρία! Η «τσέπη», λοιπόν, αποτέλεσε και την πρώτη βασική αιτία της μεγαλειώδους νίκης της Νέας Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοίρασε €50 δις.(!) σε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους και επανεκλέγεται. Μετά από 13 χρόνια περικοπών για πρώτη φορά μια κυβέρνηση μοίρασε χρήμα ποικιλοτρόπως. Τώρα, αν όλα αυτά απογειώνουν το δημόσιο χρέος και μπορεί να έχει συνέπειες στο μέλλον, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και, κάτι θα σκεφτεί ο Κυριάκος.
Η πρώτη εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα, όπως ανέφερα και την περασμένη Κυριακή -πριν από την κάλπη- είχε προβλεπόμενο αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Καθαρή νίκη της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως αυτοδυναμία λόγω του συστήματος της απλής αναλογικής, όπως και έγινε. Όμως, η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλά καθαρή, αλλά, συντριπτική. Να θυμίσουμε ότι, στο σύνολό τους οι εταιρείες δημοσκοπήσεων λίγες μέρες πριν από την κάλπη, αλλά ακόμη και τα exit poll έδιναν καθαρό μεν προβάδισμα στη ΝΔ, με τη διαφορά δε να κυμαίνεται στο 4,5% έως 8%. Οι 20 και πλέον εκατοστιαίες μονάδες της διαφοράς που προέκυψε από την κάλπη, ήταν πέρα για πέρα από κάθε ευρηματική τους πρόβλεψη ρίχνοντας την αξιοπιστία τους στο καναβάτσο.
Εν ολίγοις, η τελική διαφορά αποδείχτηκε μια τεράστια κατραπακιά για δημοσκόπους και ΣΥΡΙΖΑ. Αναλύοντας το αποτέλεσμα, ο Αλέξης Τσίπρας ίσως καταγραφεί ιστορικά ως μια ιδιάζουσα μορφή Έλληνα πολιτικού. Η ξαφνική και αναδυόμενη πορεία του ήταν συγκυριακή. Μέσα από τα συντρίμμια μιας οικονομικής κρίσης στη χώρα που έφτασε στα όρια της πτώχευσης, έδωσε την πρόσκαιρη ελπίδα στον ελληνικό λαό. Μιας ελπίδας όμως που αποδείχτηκε φρούδα. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Την κοροϊδία και την οφθαλμοφανή υποτίμηση της νοημοσύνης του ελληνικού λαού; Τίποτα από τις βασικές υποσχέσεις και δεσμεύσεις του που τον έφεραν για αλλαγή στην εξουσία, δεν υλοποίησε. Το όχι στα μνημόνια και τα περί επανάστασης…; Στο δημοψήφισμα που έσυρε τον λαό και το «Όχι» έγινε «Ναι»; Ή, τις απεργίες κατά του εαυτού του; Και όταν παρέδωσε τη σκυτάλη στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως αντιπολίτευση ήταν αφανής. Επίσης, κατάφερε να δημιουργήσει σοβαρούς τριγμούς και στα εσωκομματικά, κόβοντας και τα δύο του χέρια, Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου. Όλα αυτά αποτέλεσαν την δεύτερη αιτία της κατάρρευσης του.
Η συγκομιδή του λοιπόν από τις εκλογές της περασμένης Κυριακής δεν είναι έκπληξη, αλλά, καθόλα αιτιολογημένη. Όπως λέει και η φράση η οποία αποδίδεται στον Αβραάμ Λίνκολν: «Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό».
Από την άλλη, η επόμενη μέρα βρίσκει το ΠΑΣΟΚ να ανακτά ένα ουσιαστικό μέρος της χαμένης του δύναμης, η οποία προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ πριν από μερικά χρόνια, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε την εκτόξευση των πυροτεχνημάτων του. Αν αυτή η άνοδος συνεχιστεί και το ΠΑΣΟΚ επανέλθει… ή αν ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάμψει με αλλαγή ρότας, θα διαφανεί λίαν συντόμως, αρχής γινομένης από τις επαναληπτικές εκλογές.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το ποσοστό που έλαβε και διατηρώντας ή ακόμη αυξάνοντάς το, ήταν λογική η επιλογή των επαναληπτικών εκλογών και με την ενισχυμένη αναλογική, να διεκδικήσει τη νίκη με αυτοδυναμία. Το στοίχημα που τίθεται από την πλευρά του, είναι η αυτοδυναμία να του εξασφαλίζει και τον μαγικό αριθμό των 180 εδρών, ώστε να μπορεί να αξιοποιήσει τη δυνατότητα που του παρέχει το Σύνταγμα, αλλαγής του εκλογικού συστήματος. Αυτό βέβαια μπορεί να το επιτύχει και με συνεργασία.
