Πολλοί μισούσαμε την απότομη μετάβαση από τον Χειμώνα στο Καλοκαίρι. Οπόταν οι βροχές της φετινής Άνοιξης δεν μας ενοχλούν, αν τις βλέπουμε απλά σαν ένα παροδικό φαινόμενο, σαν πρόσκαιρα καμώματα της φύσης. Είναι όμως αυτό;
Στην Ιταλία, Μάιο μήνα, ολόκληρες περιοχές καλύφθηκαν από νερό και λάσπη, δεκάδες άνθρωποι -κυρίως ηλικιωμένοι που εγκλωβίστηκαν στα σπίτια τους- έχασαν τη ζωή τους, χιλιάδες ξεσπιτώθηκαν και οι ζημιές ανέρχονται σε δισεκατομμύρια. Μέσα σε δύο εβδομάδες έπεσαν βροχές έξι μηνών. «Αυτή είναι η κλιματική κρίση», δηλώνουν επιστήμονες. Πριν από τις πλημμύρες, περιοχές της βόρειας Ιταλίας είχαν πληγεί από χρόνια ξηρασία που είχε ως αποτέλεσμα να στεγνώσει η γη, μειώνοντας έτσι την ικανότητα της να απορροφά νερό.
Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός, εκτιμά ότι τα επόμενα πέντε χρόνια, ο συνδυασμός της υπερθέρμανσης του πλανήτη με το φαινόμενο «Ελ Νίνιο», το οποίο ξεκινά από τον Ειρηνικό Ωκεανό, θα προκαλέσει εξαιρετική ζέστη με πιθανότητα η μέση θερμοκρασία μέσα στην πενταετία αυτή να είναι κατά 1,5 βαθμό υψηλότερη από τον μέσο όρο του 19ου αιώνα. Θα υπερβεί, δηλαδή, το ανώτατο όριο που ορίζει η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα.
Την ίδια στιγμή η Νέα Υόρκη «βυθίζεται» σιγά σιγά. Κάθε χρόνο υποχωρεί κατά 1-2 χιλιοστά κι οι ειδικοί εξηγούν πως αυτό συμβαίνει λόγω του βάρους της ίδιας της πόλης, αλλά και της κλιματικής κρίσης. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε ο Guardian, το βάρος των κτιρίων επιδεινώνει τις επιπτώσεις της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, η οποία επιταχύνεται με ρυθμό περίπου διπλάσιο του παγκόσμιου μέσου όρου, εξαιτίας της τήξης των παγετώνων και της διαστολής του θαλάσσιου νερού λόγω της παγκόσμιας θέρμανσης.
Αν και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η Νέα Υόρκη είναι οι ίδιοι που θα αντιμετωπίσουν πολλές παράκτιες πόλεις στον κόσμο, το τεράστιο βάρος των κτιρίων αυξάνει τον κίνδυνο. Το βάρος τους προσθέτει στο φαινόμενο βύθισης, που συμβαίνει ούτως ή άλλως με φυσικό τρόπο κατά μήκος του μεγαλύτερου μέρους της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ, καθώς η γη αντιδρά στην υποχώρηση των παγετώνων. «Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι κάθε φορά που χτίζεις, πιέζεις το έδαφος λίγο περισσότερο» εξήγησε στον Guardian, ο Τομ Πάρσονς, γεωφυσικός στο Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας. «Όσο πιο μαλακό είναι το έδαφος, τόσο μεγαλύτερη συμπίεση υπάρχει από τα κτίρια, ενώ από την έκθεση στο θαλασσινό νερό, μπορεί να διαβρωθεί ο χάλυβας και να αποσταθεροποιηθούν τα κτίρια». Τα παθήματα των άλλων θα μπορούσαν να γίνουν μαθήματα για μας. Αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το σήμερα.
