Γράφει στο τελευταίο βιβλίο του «Τα Φυλακισμένα Γράμματα» ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος δρ Μιχάλης Παπαδόπουλος, ότι το υποκειμενικό βίωμα των λειτουργικά αναλφάβητων μαθητών Γυμνασίου, όπως αναδύεται από την ανάγνωση των κειμένων τους, μας διδάσκει τους τρεις κυρίαρχους πυλώνες της μαθησιακής διαδικασίας, δηλαδή την παιδαγωγική σχέση και τους πυλώνες «παιδί» και «οικογένεια». Μερικές φράσεις από τα κείμενα: «Ο κύριος Δημήτρης, μας κάνει τρεις ώρες, αλλά είναι χρήσιμες για μας. Νιώθω χαρά και οι συμμαθητές μου είναι και αυτοί ευτυχισμένοι όπως εγώ». «Έμαθα γράμματα και έμαθα να διαβάζω το βιβλίο και να γράφω στο τετράδιο». «Οι γονείς μου με αγαπούνε που έμαθα γράμματα».
Η φιλόλογος Αθηνά Κλεάνθους που το 1993-95 συμμετείχε στην ομάδα αλφαβητισμού του Γυμνασίου Αγλαντζιάς, αναφέρει στη βιωματική της περιγραφή που περιλαμβάνεται στο βιβλίο μαζί με κείμενα και άλλων εκπαιδευτικών αλφαβητισμού: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τόσο απλό «μπράβο» που είπα για πρώτη φορά σε κάποιο από τα παιδιά της ομάδας. Του ‘δωσε φτερά. Το προσωπάκι του φωτίστηκε, τα μάτια του ακτινοβολούσαν. Αλήθεια πόση ευτυχία ένιωθε! Επέδρασε στον ψυχισμό του σαν μια τονωτική ένεση, που εμψυχώνει, αναζωογονεί τις μεγάλες, ωραίες, δημιουργικές προσπάθειες και στηρίζει την εμπιστοσύνη μας στους άλλους και στον εαυτό μας. Από τότε το λέω συχνά στα παιδιά, ιδιαίτερα σε αυτά που έχουν κάποιο πρόβλημα, γιατί συνέχεια έχω στον νου μου, ότι ένας έπαινος είναι σαν μια σταγόνα λιπαντικό στον μηχανισμό της ζωής. Θα έπρεπε όμως να θυμόμαστε ότι ένα τριαντάφυλλο που προσφέρεται σε κάποιον όσο ζει, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα σωρό στεφάνια μετά τον θάνατό του»…
