Αντί η προεκλογική διαμάχη να αλωνίζει την Κύπρο και να μετατρέπει τα αναγκαία μέτωπα του απελευθερωτικού αγώνα σε πεδία κομματικής αντιπαράταξης, απείρως φρονιμότερο θα ήταν να υψώνει τη σημαία της αντίστασης και να απαιτεί από την Πολιτεία να συμπεριφερθεί ανάλογα με τις υπαγορεύσεις της λογικής που οι συνθήκες προβάλλουν επιτακτικά για τη διάσωση της ανθρώπινης ελληνικής ύπαρξης σ’ αυτό το μοιρόγραφτο σταυροδρόμι του κόσμου, όπως το αποκάλεσε ο Νίκος Καζαντζάκης στον πρόλογο του «Καπετάν Μιχάλη». Αντιμετωπίζουμε ολόπλευρη πολεμική πρόκληση. Την επαναλαμβάνουν και τη διασπείρουν σ’ όλο τον κόσμο οι Τούρκοι αρχηγοί, υπαρχηγοί, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, ληστές όπως τους κουβαλητούς από την Ανατολία εποίκους, τους πολιτικούς τυχοδιώκτες, τους εκατομμυριούχους, τους αδέκαρους αλήτες των τουρκομαχαλλάδων, τους λεηλάτες, τους βιαστές, τους σφαγείς των επιδρομικών επελάσεων. Η πιο μεγάλη αλήθεια των συγκυριών είναι ο επερχόμενος πόλεμος. Τη βαριά σκιά του διαισθάνεται κάθε νουνεχής άνθρωπος. Το αιμοσταγές σπαθί του επισείει αδιάκοπα πάνω από τα κεφάλια μας ο Ερντογάν και η συνοπαρτζιά του. Ακόμα και οι κομματικοί εχθροί του διατυμπανίζουν με την ίδια φωνή τις πολεμοχαρείς ορέξεις του σουλτάνου τους.
Κι εμείς, σαν άνοα κατασκευάσματα, σερνόμαστε όπως τα μηχανικά ρομπότ στις διόδους προς τα τουρκοκρατούμενα χώματά μας, τρώμε, πίνουμε, συναγελαζόμαστε με τους κλέφτες των περιουσιών μας, ανταλλάζουμε χειραψίες με αιμοσταγή χέρια που έσφαξαν τα παιδιά μας και χορτάτοι απλώνουμε στα κρεβάτια των κλεμμένων ξενοδοχείων μας και βυθιζόμαστε στον ύμνο των θυμάτων, με την ονειρική ελπίδα ότι οι «φίλοι» θα μας προστατεύσουν αν προκύψουν κίνδυνοι.
Η αφέλειά μας είναι παροιμιώδης όπως πριν 48 χρόνια που ο σοφός ηγέτης μας βεβαίωνε ότι δεν συντρέχουν κίνδυνοι εισβολής κι ύστερα το έβαλε στα πόδια για να σωθεί από τους συνεργούς του εγκλήματος. Οι άνθρωποι θα μας θεωρούν παραδείγματα προς αποφυγήν, με δείγματα ηλιθιότητας που υπερέβη τα όρια της ανοχής. Μας έχουν στρωμένους στο σανίδι της καρμανιόλας και ζητάμε πάπλωμα για να μην κρυολογήσουμε…
Η κατάσταση περιέρχεται στα σύνορα της ανοησίας. Ο εφιάλτης μας κυνηγά και αρνούμαστε να τον δούμε. Κάθε άνθρωπος με κοινή λογική το αντιλαμβάνεται και αντιδρά φυσιολογικά. Φωνάζει, ζητά βοήθεια, αναζητεί τρόπους αποφυγής του θανάτου κι εμείς τρέχουμε στη φωλιά του λύκου που φυσιολογικά θα μας φάει. Μόνοι πέφτουμε στην αγκαλιά του εχθρού που λήστεψε τις ζωές μας. Του δίνουμε εκατομμύρια, τον συντηρούμε, του δίνουμε υπόσταση στην Κοινή Γνώμη, δικαιολογούμε την κατοχή του. Τρώμε στα τραπέζια του, πίνουμε και μεθάμε από το κρασί του και κυλιόμαστε στην ακολασία που μας παραθέτει με υποκλίσεις και κολακείες. Τροχίζει το μαχαίρι που θα μας σφάξει στην πέτρα που του δίνει ο χασάπης κι εμείς ακούμε το τρόχισμα σαν μουσική βιολιού! Και μένουμε αδιάφοροι ακόμα κι όταν βλέπουμε τις πόλεις μας να μαυρίζουν από τις ορδές που μας στέλνει η Άγκυρα, όταν τους βλέπουμε να μαχαιρώνονται μπροστά στα μάτια μας και να πορνεύονται καλώντας να συμμετάσχουμε απολαυστικά στην προσφερόμενη πορνεία που εμπορεύονται. Τελικά δίνουμε την εντύπωση των σαλιγκαριών που βράζουν στο νερό και λέμε ότι τραγουδούν…
Οι συμβιβασμοί μας έχουν καταντήσει αφύσικους και σχεδόν παρείσακτους στο ιστορικό γίγνεσθαι. Σαν ανθρώπους που δεν συλλογίζονται τη ζωή όπως τρέχει. Δεν υπολογίζουν την ύπαρξή τους στον χρόνο που τους προσπερνά. Δεν σκέφτονται τον χαμό που είναι συνέπεια της απερισκεψίας τους. Της νωχέλειας και της τεμπελιάς του νου τους. Ουρλιάζει ο εχθρός ότι προπαρασκευάζεται για νέα σφαγή κι εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα. Ακούμε τον Αμερικανό πρόεδρο και τον Άγγλο πρωθυπουργό να εξοπλίζουν τον Τούρκο που αποκαλούν φίλο τους και δεν τους θυμίζουμε πως αυτός ήταν που τους εξόντωσε στην Καλλίπολη και πως είναι ο «φίλος» που δήθεν ουδέτερος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμαχούσε μυστικά με τον Χίτλερ και ζητούσε τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο και νησιά του Αιγαίου με αντάλλαγμα να επιτρέψει τη διέλευση της Χιτλερικής Βέρμαχτ προς το Ιράκ όπου στασίαζε ο Ρασίτ! Αυτά επί πρεσβείας Φον Πάπεν και επί κατασκοπείας «Κικέρωνα» που διοχέτευε τα μυστικά της Βρετανικής πρεσβείας Κωνσταντινουπόλεως στους Γερμανούς.
Και ενώ λήγει η προεδρική θητεία στην Κύπρο και οι υποψήφιοι νυμφίοι βάζουν χέρι στη πολύφερνη νύμφη βρίσκεται σε εξέλιξη η ιλαροτραγωδία με τους κομπάρσους και τους μνηστήρες της εξουσίας. Με βιολιά και λαγούτα στήνουν χορωδίες και καρτσιλαμάδες αλλά λέξη δεν βγάζουν για τις εν χορώ απειλές και τις φοβέρες των Τούρκων. Ούτε νοιάζεται κανείς για την απόλεμη πατρίδα που αντί να εξοπλίζεται προς αντιμετώπιση του εχθρού δαπανά δισεκατομμύρια για κατασκευές δρόμων και λεωφόρων που να γειτονεύουν με χωράφια πολιτικών ή φίλων! Ακούσατε κανένα μνηστήρα να καταπιάνεται στα σοβαρά με την άμυνα; Να νοιάζεται για τη ζωή που στέκεται στο απόσπασμα;
Οι μυαλωμένοι άνθρωποι που θέλουν να θυμούνται δείχνουν στο παρελθόν, στην κακή τη μοίρα γένεση της κουτσοδημοκρατίας και μας λένε να κοιτάμε αναλυτικά τα συμβάντα προ δεκαετιών. Η ίδια αδιαφορία, η ίδια απάθεια με τη σίγουρη κατάληξη της συμφοράς. Ας ελπίσουμε πως ο κόσμος θα κτυπήσει τις καμπάνες της εγρήγορσης πριν κτυπήσει η καμπάνα της αυλαίας, οπότε θα σημάνει το τέλος του δράματος. Ας πάμε στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας με τους τάφους των νεκρών της εισβολής. Ίσως η σιωπή των ζωντανών να σπάσει από την κραυγή των νεκρών…
* Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
