Ο Έλλην πρωθυπουργός μίλησε. Με γλώσσα διπλωματική, αλλά σαφή. Εν μέρει μίλησε χωρίς περιστροφές. Για ορισμένα πολύ σημαντικά τήρησε σιωπή. Η ομιλία του είχε μια μεθοδολογία την οποία ορισμένοι αναλυτές περιέγραψαν ως περιέχουσα πολιτική αισθητική. Άλλοι μίλησαν για πολιτική κουλτούρα, ακόμα και για πολιτικό πολιτισμό. Στην αντίπερα όχθη κάποιοι έκαναν λόγο για ιστορική ασέβεια και άλλοι απεκάλεσαν τον πρωθυπουργό βιαστή της ιστορίας. Βουλευτής, από το βήμα του ελληνικού κοινοβουλίου, τον παρομοίασε με ορτινάντζα.
Δύο κριτήρια —κατά τεκμήριο μη ελληνικά— (για τούτο και πιο αντικειμενικά) δίνουν την απάντηση στο ερώτημα, που μαζοχιστικά βασανίζει τους Έλληνες, αν ήταν ή όχι η επίσκεψη επιτυχής. Το ένα βρίσκεται στην χολέρα, που από κοινού διαχέουν με τις δηλώσεις τους τα φερέφωνα του ερντογανικού κύκλου και τα άρθρα του κίτρινου τουρκικού τύπου και το άλλο στις δηλώσεις και εκδηλώσεις των Αμερικανών επισήμων. Επισημαίνω ως ενδεικτικό των αισθημάτων των Αμερικανών το πηγαίο χαμόγελο των δυο κυριών της ανώτατης πυραμίδας των ΗΠΑ που ως μόνιμο κάδρο κοσμούσε το φόντο της ομιλίας του Έλληνα πρωθυπουργού, χαμόγελο που με δυσκολία μπορεί κανείς να παρερμηνεύσει.
Σε τι συνίσταται δε η χαρά τους; Πρώτα απ’ όλα, το αβίαστο όντως χαμόγελο τους, όπως και όλων των βουλευτών, ακολουθεί την ευτυχία του αφεντικού. Ο Μπάιντεν έχει κάθε λόγο να αισθάνεται την χαρά του Καίσαρος. Πέτυχε σε λιγότερο από λίγες μέρες να υποτάξει πλήρως την Ευρώπη· πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά. Εν μια νυκτί, όχι μόνο αποδόμησε την πολιτική μιας εικοσαετίας της κας Μέρκελ και της Ε.Ε γενικότερα, αλλά υποχρέωσε την άλλοτε αφοπλισμένη (;) υπεύθυνη για το μακελειό του Β´ Π.Π, να προβεί σε αγορές από την ίδια όπλων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, και το φοβερό πισώπλατο χτύπημα που μαζί με τον δεύτερο τη τάξη πολεμοχαρή Βρετανό Μπόρις πέτυχε ο Μπάϊντεν κατά της Γαλλίας σχετικά με τα υποβρύχια της Αυστραλίας λίγο πριν ξεσπάσει η ουκρανική κρίση. Όλα δείχνουν καθαρά πόσο καλοσχεδιασμένη ήταν από τα γεράκια της διοίκησης Μπάιντεν η σημερινή ζοφερή ευρωπαϊκή υποδούλωση.
Τους πακτωλούς χρημάτων που έχουν δώσει στην έτσι κι αλλιώς χαμένη Ουκρανία, παρασύροντας και την ΕΕ στην κούρσα αυτή, οι ΗΠΑ την εξαργυρώνουν ήδη στο πολλαπλάσιο. Αστρονομικά είναι τα ποσά που κερδίζει και θα εξακολουθεί να κερδίζει για πολλά ακόμα χρόνια εις βάρος της Ε.Ε. Και να ήταν μονάχα τα όπλα και το γκάζι! Εδώ τίθεται ζήτημα σιτισμού και δη υποσιτισμού της Ευρώπης και όχι μόνο. Εκτιμήσεις ειδικών λένε πως η Ευρώπη οσονούπω εισέρχεται σε καθεστώς πείνας ίδιου μεγέθους με τα χρόνια του Β´ Π.Π. Η πανέξυπνη ηγεσία της, που αυτοπυροβολείται αλαλάζοντας κατά του «σατανικού» Πούτιν, όσα μέτρα έχει λάβει μέχρι στιγμής δείχνουν χωρίς καμία μαθηματική αμφιβολία, τονίζω μαθηματική, ότι σε οικονομικό επίπεδο, εντελώς χαμένη είναι η Ε.Ε και οι κερδισμένοι ο Πούτιν, ο Ερντογάν και οι ΗΠΑ. Οι τελευταίες με διαφορά πρόσκαιρα, ενώ η Ρωσία μεσοπρόθεσμα. Στη χείριστη θέση θα βρεθεί η Τουρκία. Αυτή κι αν είναι αναλώσιμη. Αν δεν την διαλύσει η Ρωσία, θα το κάνουν οι ΗΠΑ. Το ανισοζύγιο, που προκαλείται, προκαλεί με την σειρά του όχι μόνο ανατριχίλα, αλλά τον εφιαλτικότερο τρόμο που έζησαν ποτέ μαζικά οι κάτοικοι της Ευρώπης. Σε καθεστώς δουλοπαροικίας εισέρχεται η Ε.Ε. Αν παραμείνει, βέβαια, ενωμένη κάτω από τις νοοτροπίες της σημερινής ανίκανης και αφασικης της ηγεσίας. Γιατί υπάρχει και το πολύ ισχυρό ενδεχόμενο να ξυπνήσουν οι λαοί της, όπως τόσες και τόσες φορές το έχουν κάνει, κυρίως σαν χάσουν την ευημερία και τις καλές τους συνήθειες. Οψόμεθα.
Επιστρέφω στην ομιλία, λέγοντας πως ο Πρωθυπουργός μίλησε με την γλώσσα του ακροατηρίου του, όπως έπρεπε να κάνει. Όσοι πιστεύουν πως έπρεπε να αντιγράψει στο ύφος τον κατάπτυστο νεοσουλτάνο γείτονά μας κάνουν λάθος. Όλα έχουν τη σημασία τους, κολακευτικά και απαξιωτικά. Η αλήθεια όμως κατά κανόνα κινείται σε μέσους όρους, οι οποίοι, μάλιστα, ποτέ δεν συμπίπτουν με ισηγορία. Η χρυσή τομή δεν κείται σε ίσες αποστάσεις από τα άκρα. Το ότι μίλησε την γλώσσα του ακροατηρίου του έχει σημασία. Γιατί στόχος της ομιλίας ενός Έλληνα ηγέτη στο Κογκρέσο, επί τη επετείω της Παλιγγενεσίας, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το να κερδίσει τη συμπάθεια, αν όχι τον θαυμασμό. Σίγουρα το ανάστημα του Μητσοτάκη δεν θα μπορούσε να επιτύχει το δεύτερο. Πέτυχε όμως να συνεγείρει θαυμαστά το ακροατήριο του, το οποίο όρθιο σχεδόν κατά το μέγα μέρος της ομιλίας και χειροκροτώντας τον άκουσε. Και είπε όχι μόνο ό,τι ήθελαν να ακούσουν τα εὐήκουα ώτα των οι ακροατών του εντός της αιθούσης αλλά και κάποιοι εκείθεν του Αιγαίου.
Άρα, από την άποψη του τρόπου κέρδισε. Η ομιλία του σχολιάζεται διθυραμβικώς απ’ όλες τις παρατάξεις του Κογκρέσου και της βουλής των ΗΠΑ, που στη προκειμένη περίπτωση είχαν μαζευτεί από κοινού για το γεγονός. Αυτό και μόνο, το ότι δηλαδή σύσσωμη η αμερικανική νομοθετική ηγεμονία θερμά χειροκρότησε πολλάκις τον Πρωθυπουργό, συντελεί γεγονός υψίστης σημασίας.
Το κλίμα όμως της αχαλίνωτης ευδαιμονίας δεν θα μπορούσε να εμποδίσει βέβαια την αμετροέπεια που συντάχτηκε πολύ πριν την φιέστα. Ασύμμετρος και σκανδαλώδης ήταν σε ορισμένα σημεία ο λόγος του. Υπήρξε δυστυχώς ασεβής προς την ιστορία και το ήθος των Ελλήνων, χωρίς να προσθέσει τίποτε στα κέρδη, όταν με τον άτυχο συσχετισμό της ηρωϊκής και ανεπανάληπτης εξόδου του Μεσολογγίου με τους κρυμμένους εδώ και ένα μήνα στα έγκατα της Μαριούπολης ταγματασφαλίτες του Αζόφ, ισοπέδωσε τα ανόμοια. Σίγουρα δεν πήγε να διδάξει ιστορία, ως πολιτικός μίλησε. Θα τον δικαιολογούσα, αν για τα όσο άτοπα αλλά και σωστά είπε είχαμε ένα χειροπιαστό κέρδος και όχι έπεα πτερόεντα. Κρατάω, λοιπόν, την επιφύλαξη. Όταν αναγνωρίσουμε τι πήραμε από την λαμπρή επίσκεψη, γιατί το τι δώσαμε είναι πια εν πολλοίς γνωστό.
Δεν συμφωνώ με όσους λένε ότι δεν πήραμε τίποτα. Πήραμε. Ίσως να έχουμε πάρει περισσότερα ακόμα κι από όσα νομίζουν οι ευρωλάγνοι και δυτικολάτρεις. Το ζητούμενο είναι αλλού. Στον βαθμό ελευθερίας που επιτρέπουν αυτά που λάβαμε. Εκεί είναι το κρίσιμο. Η κυριαρχία μας, ο βαθμός αυτοβουλίας μας. Ουδείς ανεξάρτητος θα πει κάποιος και θα συμφωνήσω πλήρως. Ακόμα και οι υπερδυνάμεις είναι εξαρτημένες ως ένα βαθμό. Από την κοινή γνώμη των λαών τους, από το μέγεθος της αλαζονείας τους, ακόμα και από μικρά και αδύνατα κατά κανόνα κράτη που βρίσκονται κάτω από την ηγεμονία τους. Ως εκ τούτου η προσοχή και διάκριση μας δεν πρέπει να εξαντλείται σε ακραίες και αποδομητικές κριτικές ολοκληρωτικού τύπου, αλλά στην αναζήτηση μιας ισορροπίας, που, ενώ δεν θα περιέχει εφησυχασμό, θα αποκλείει επίσης και παράλογες φοβίες.
Σπεύδω να δηλώσω, πριν κάποιοι βγουν από τα βραχάκια, χαλάλι, για όσες θυσίες χρειαστούν, φτάνει να έχει η φοβερή αυτή νέα εξάρτηση ένα και μόνο αντισταθμιστικό όρο. Τόσο σαφή και καθαρό όσο οι έννοιες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ. Ελευθερία της Κύπρου και εδαφική (και θαλάσσια προφανώς) ακεραιότητα της ελληνικής και κυπριακής επικράτειας. Τίποτε δηλαδή λιγότερο απ’ όσα κραυγαλέα υπόσχονται και δεσμεύονται οι ΗΠΑ και η Ε.Ε σε σχέση με την ρωσική εισβολή, κατοχή και απειλή. Οι απειλές της αρκούδας ωχριούν μπροστά στο λυσσασμένο γκρίζο λύκο.
Υ.Γ.
Με ενοχλεί κάτι και θα το πω. Η στάση ορισμένων στην αντιπολίτευση. Που είναι και το δείχνουν με τον πιο άθλιο τρόπο (δεν υπάρχει πιο κομψός τρόπος να το πω) περισσότερο ή το ίδιο χολωμένοι με τους Τούρκους. Μάλιστα ορισμένοι χρησιμοποιούν την ίδια ορολογία και τα ίδια σημαίνοντα. Αισχύνη τους πρέπει.
Θα πει κάποιος: το τι συμφωνήθηκε έχει σημασία. Συμφωνώ. Όμως να μη συγχέουμε τα καθέκαστα. Η ομιλία στο Κογκρέσο έγινε στο πλαίσιο μιας ετεροχρονισμένης εορταστικής εκδήλωσης. Και από αυτή τη σκοπιά θεωρημένη υπήρξε καθόλα επιτυχής. Περιθώρια κριτικής έχει όχι η επιτυχία της, αλλά ορισμένα σημεία του περιεχομένου της. Τα σημεία αυτά, φρονώ, δεν βρίσκονται στις καθαρώς εθνικές θέσεις που έθεσε ο Πρωθυπουργός αλλά στις πέραν αυτών, όπου δηλαδή εξέφρασε ιδεολογήματα προσωπικά. Η συζήτηση ετούτη, όμως, οφείλει να γίνει μετά την παραδοχή της μεγάλης σημασίας που είχε και κυρίως του πολύ θετικού momentum, που έχτισε όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις αλλά και πολλά άλλα, όπως για παράδειγμα το ενισχυθέν status του ελληνικού λόμπι και άλλων μειονοτήτων που είναι τόσο αναγκαίες για τον αγώνα του Ελληνισμού κατά της οθωμανικής απειλής.
Εκ των υστέρων βλέποντας τα πράγματα θα έλεγα πως η παράλειψη αναφοράς και υπεράσπισης του East Met κρύβει όχι μόνο μεγάλους κινδύνους, αλλά και την υποτακτική στάση που βαρύνει τις πλειοψηφούσες ελληνικές ηγεσίες. Δυστυχώς το φοβικό σύνδρομο που διακατέχει το θυμικό πολλών εξ ημών δεν περιορίζεται σε ορισμένους αφασικού τύπου ακαδημαϊκούς, αλλά ενυπάρχει και σε πολιτικούς κύκλους με ανάλογες αυταπάτες.
Έτσι, το πιο σημαντικό, από την άποψη των αρνητικών θέσεων που φανέρωσε ο κος Μητσοτάκης στο Κογκρέσο, είναι ότι το όραμα του δεν είναι μια ελεύθερη (δεν λέω ανεξάρτητη) Ελλάδα, αλλά μια Ελλάδα δορυφόρος, μια Ελλάδα μεταπράτης για την μεταφορά των ακριβών αμερικάνικων ενεργειακών ορυκτών στην Ε.Ε. Η παράλειψη αναφοράς στον ελληνικό και κυπριακό ορυκτό πλούτο από την μια και στον κομβικό ρόλο του East Met για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα από την άλλη, δεν ήταν τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα των δεσμεύσεων, που ήδη έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση έναντι του αμερικανικού imperium. Εδώ κάποιος θα μου πει, προς δικαιολογία, κοτζαμ Γερμανία, Ιταλία, ακόμη και Γαλλία έσκυψαν τον αυχένα, η μικρή και αδύνατη Ελλάδα τι θα μπορούσε περισσότερο να κάνει; Είναι μια άποψη, δεν λέω. Όμως άλλο είναι να θέτεις τα ζητήματα και άλλο να τα κερδίζεις. Διότι αν δεν τα θέτεις καν, πως θα πετύχεις την προώθησή τους. Πρέπει να πιστέψεις πρώτα εσύ ο ίδιος. Διότι η νίκη προϋποθέτει δυο βασικά. Την πρόθεση και τη δυνατότητα. Αν υπάρχει δυνατότητα, μηδενίζεται, όταν δεν υπάρχει πρόθεση και όταν υπάρχει η τελευταία και ελλείπει η πρώτη τότε μπαίνει κανείς σε συνθήκες κυβείας.
Αναφέρω επί παραδείγματι το ΝΑΤΟ. Έστω πως οι κυβερνήσεις Κύπρου-Ελλάδος πιστεύουν πως η ένταξη μας θα θωρακίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Έστω επίσης πως η Τουρκία θα θέσει βέτο (πιθανό και άλλες χώρες). Το λογικό, το πρέπον και πολιτικώς ορθό θα ήταν να γίνει η προσπάθεια, σε συνδυασμό με άλλες κινήσεις, βέβαια, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής διεκδίκησης με σκοπό όχι μόνο να κερδίσει, αλλά και να προβάλει απαιτήσεις. Η εκ των προτέρων παραίτηση, ως προς την τιμή και τα συμφέροντα του έθνους, έχουν ολέθριο πρόσημο. Το δόγμα «η Ελλάς δεν ζητά τίποτε» είναι φρικώδες, είναι αυτοκτονικό. Η παραίτηση από διεκδικήσεις μας έφερε ως εδώ. Παραίτηση από διεκδικήσεις αναφορικά με τον εκτός της ελληνικής επικράτειας Ελληνισμό, εγκατάλειψη του απόδημου Ελληνισμού, παντελής έλλειψη ενιαίου σχεδίου για ό,τι ονομάζεται οικουμενικός ελληνισμός, άφεση της Ίμβρου και Τενέδου στη βουλιμία του ισλαμοφασιστικού κράτους των Τούρκων, φόβος επέκτασης της θαλάσσιας ζώνης στα δώδεκα μίλια, φόβος ορισμού της μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ΑΟΖ, αναβολή ελληνικών διατρήσεων για σκοπούς εντοπισμού και αξιοποίησης ορυκτού πλούτου, αδράνεια στην διακήρυξη, οργάνωση και εφαρμογή ενιαίου πολεμικού δόγματος και ενιαίας στρατηγικής σε ό,τι αφορά τον ανατολικό εχθρό, παράλυση προσπαθειών ανύψωσης εθνικού φρονήματος, και άλλα.
Είναι καιρός ο Ελληνισμός να ορθώσει ανάστημα, να επανακτήσει αξιοπρέπεια, να θεραπεύσει τις εγγενείς ασθένειες του, οι οποίες οδηγούν στο φυλετικό μίσος, στον υπερφίαλο βερμπαλισμό, στο κυνήγι μαγισσών, στην δαιμονοποίηση του εσωτερικού αντιπάλου, στην φθονοφόρα αντιπαράθεση, στο αλληλοφάγωμα. Οι καιροί είναι μεν χαλεποί, αλλά και εξόχως απαιτητικοί. Τώρα είναι η ώρα του Ελληνισμού, γιατί αν η τρέχουσα ιστορική ευκαιρία χαθεί, η επιστροφή της δεν είναι νοητή. Εν σαν τον λον τ’ αδρώπου που εν’ σαν την σιπεθκιάν, άμα σου φύει εν έρκεται πίσω.
