Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή την συζήτηση που γίνεται στην επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Βουλή περί αφαίρεσης του πατρώνυμου και του μητρώνυμου απο τις πολιτικές ταυτότητες.
Συζήτηση η οποία τοποθετεί τον ισχυρισμό αυτόν αποκλειστικά στην βάση του ό,τι δεν υπάρχει κάποια πρακτική χρησιμότητα για την αναγραφή των ονομάτων των γονέων και είναι δυνατόν να δημιουργήσει έστω και σε ελάχιστο αριθμό παιδιών, πρόβλημα δυσμενούς διάκρισης.
Με τον ίδιο συλλογισμό ακριβώς θα έπρεπε να καταργήσουμε την Ελληνική γλώσσα απο τα σχολεία μας και να χρησιμοποιούμε greeklish που είναι πιο πρακτική γραφή και θα προστάτευε τα δυσλεκτικά και ανορθόγραφα παιδιά απο το πρόβλημα δυσμενούς διάκρισης.
Με τον ίδιο συλλογισμό να καταργήσουμε την ιστορία του Αυξεντίου και του Παλληκαρίδη γιατί δεν θα τις χρησιμοποιήσει κανένα παιδί πρακτικά σε καμία δουλειά και ωστόσο μέσα στις τάξεις μπορεί να υπάρχουν παιδιά με ρίζες απο την Αγγλία και υπάρχει περίπτωση δυσμενούς διάκρισης αυτών των παιδιών.
Παρέθεσα τους παραπάνω συλλογισμούς για να καταδείξω πως το θέμα δεν είναι πρακτικό αλλα ούτε δυσμενούς διάκρισης των παιδιών αλλά θέμα πολύ βαθιά θεσμικό.
Στη Κύπρο στη προσπάθεια μας να συμβαδίσουμε με την φρενίτιδα της αλλαγής των καιρών και να φορέσουμε το ευρωπαϊκό κουστούμι άλλων χωρών θέτουμε εν αμφιβόλω την ύπαρξή και την συνέχεια μας. Ξεχνώντας ό,τι η Ευρώπη έγινε απο ανθρώπους πραγματικά πατριώτες με σκοπό να διαφυλάξουν την ειρήνη στην περιοχή και να θωρακίσουν τους δικούς τους θεσμούς.
Το επιχείρημα ό,τι οι υπόλοιπες χωρες το έχουν κάνει δεν ευσταθεί γιατί πολυ απλά αυτές έχουν μια Ιστορία που εμείς δεν έχουμε.Το μέλλον ενός λαού προμηνύεται λαμπρόν όχι φυσικά όταν πιθικίζει τους άλλους αλλα όταν αντλεί εκείνα τα χαρακτηριστικά απο τις υπόλοιπες χώρες που εναρμονίζονται με την ιστορία του και εμπλουτίζουν το σήμερα για να θρέψουν το αύριο.
Η λέξη θεσμός έχει την ρίζα της στο ρήμα τίθημι που σημαίνει θέτω. Θεσμός δηλαδή είναι εκείνος ο κανόνας δικαίου που εχει χαραχτεί στην συνείδηση ενός λαού και θέτει εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα και τον λόγω ύπαρξης του.
Οι θεσμοί είναι αυτοί που κρατούν άρρηκτη την συνεκτικότητα ενός λαού και του δίνουν συγκεκριμένη μορφή.
Χωρίς αυτούς το κοινωνικό σύνολο θα αποτελούσε μια άτακτη, αχαρακτηριστη και εύθραυστη μάζα που το μόνο κοινό της κάθε μονάδας θα ήταν ο ίδιος ουρανός.
Οι θεσμοί ήταν αυτοί που σε χαλεπούς καιρούς ο Κυπριακός λαός ακούμπησε να ξαπωστάσει και πιάστηκε για να σωθεί.
Ένας τέτοιος θεσμός είναι και η οικογένεια και οφείλουμε όχι απλά να το διαφυλάξουμε με καθε τρόπο αλλά να τον ενδυναμώσουμε και να το χαλυβδώσουμε με τις πολιτικές μας.
Έγνοια του κάθε Ελληνοκύπριου πολιτικού είναι να στέκεται αντάξιος της ιστορίας και της παράδοσης του τόπου του και να πολιτεύεται με αποκλειστικό γνώμονα την διαφύλαξη εκείνων των θεσμών που μας καθιστούν μοναδικούς δηλαδή μας δίνουν λόγω ύπαρξης και συνέχειας.
*Μέλος Ανωτάτου Συμβουλίου ΝΕΔΗΣΥ
