Στους αιώνες της ιστορικής μας ζωής μοιάζουμε αθύρματα των εκάστοτε ανθρωποφάγων που καραδοκούν να μας εξολοθρεύσουν. Τα γεγονότα της χιλιετίας μαρτυρούν τους επίβουλους εχθρούς που σχεδίαζαν τον αφανισμό μας. Από τον ενδέκατο αιώνα Άγγλοι, Φράγκοι, Τούρκοι, ρουφούσαν το αίμα μας. Και όλοι λειτουργούσαν με την ίδια κανιβαλική μανία, με την ίδια κακοβουλία. Έγραφαν την ιστορία με το αίμα μας. Κι εμείς αντιμετωπίζαμε τη μοίρα μας με την ίδια μαζοχιστική απραξία. Δεν αλλάζαμε τρόπο σκέψης και ενέργειας. Ειδικά στις περιπτώσεις των Άγγλων. Τους βλέπαμε να ξιφουλκούν με λαοφάγες προθέσεις το 1192, το 1878, το 1914, το 1931, το 1940, το 1955, το 1960.
Σ’ όλα αυτά τα χρόνια οι αιμάτινες προειδοποιήσεις στοιχειοθετούσαν τον χαλασμό μας. Το 1974 ολοφάνερα. Η εχθρότητά τους είναι αποδεδειγμένη εναργέστατα. Παρά ταύτα δεν σπεύσαμε να λάβουμε προφυλάξεις. Βλέπαμε την απειλή και κοιτούσαμε αλλού. Ακούαμε το βογγητό της τουρκικής θηριωδίας, ήταν εύκολο να καταλάβουμε τη βοή της λαίλαπας που επερχόταν και δεν αντιδρούσαμε. Κοιτούσαμε τους πολιτικούς μας να πηγαινοέρχονται στο Φόρεϊν Όφις και δεν τους σταματούσαμε. Ακόμα και σήμερα νιώθουμε την αιχμή του σπαθιού να εφάπτεται του λαιμού μας και κάνουμε τους Κινέζους. Δεν αισθανόμαστε την απειλή ή είμαστε πια αλυσοδεμένοι στην εξάρτηση των… προστατών μας; Γιορτάζει η βασίλισσά τους τα γενέθλιά της, ετοιμάζουμε ευχετήρια και δεν αντιδρούμε φωνάζοντας τις υπογραφές της στα εκτελεστήρια των 9 απαγχονισθέντων αγωνιστών της ΕΟΚΑ στις κρεμάλες των Κεντρικών Φυλακών.
Και βαριαναστενάζουν από τα μνήματά τους, εκεί στο προαύλιο του εφιαλτικού κοιμητηρίου. Και ο ιστορικός διερωτάται: Ρε είμαστε βλάκες ή μαζοχιστές; Όχι μόνο εμείς από τον Ελληνισμό. Και οι Ελλαδίτες. Και ο Κώστας Κόλμερ γράφει στις 16 Νοεμβρίου 2021: «Ενώ ο Στάλιν απεθάρρυνε τον ΕΛΑΣ να καταλάβει την Αθήνα το 1944, αν και ήλεγχε το 90% της Ελλάδας, οι Άγγλοι ετοιμάζονταν να καταλάβουν την Κρήτη, οι Τούρκοι το Αιγαίο, ο Τίτο τη Μακεδονία, οι Βούλγαροι τη Δυτική Θράκη». Και ναι μεν ο ΕΛΑΣ υπέγραφε το Σύμφωνο Μελισσοχωρίου στις 20 Σεπτεμβρίου 1944, με τους Αυγερινό, Στασινόπουλο, Φιλίπποβιτς, Γιούνωφ, Ηλία Δημάκη, Ευστάθιο Μπόγλη, Κάλτσεφ, η δε ολομέλεια της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε ζητούσε τριμερισμό της Μακεδονίας σε Ελληνική, Γιουγκοσλαβική και Βουλγαρική, αλλά ουδεμία προπαρασκευή έκαναν οι πολιτικοί, αφήνοντας τον Σκόμπυ να αλωνίζει και ακολούθως τους Αμερικάνους με τον Βαν Φλητ να δένει την πολιτική στα αμερικάνικα σχέδια. Τώρα; Οι ξένοι έπεισαν την Αθήνα να προσδεθεί στο άρμα των Δυτικών ενώ οι ίδιοι επαναγκαλίζονταν την Τουρκία που γυροφέρνει τους ελληνικούς ουρανούς με την αεροπορία της, σαν να πρόκειται για σουλτανικούς αιθέρες και το Ρωμαίικο συνεχίζει να εθελοτυφλεί. Και ας μη νομισθεί ότι εμπνεόμεθα από σταλινικές ή πουτινικές βλέψεις. Ότι πέσαμε στα προσοβιετικά δίκτυα. Απλά σκεφτόμαστε ελληνικά. Από τις συνομιλίες της Ουάσιγκτoν ακούμε θαυμασμούς αλλά αναμένουμε συγκεκριμένες αντιδράσεις ενώ η Άγκυρα μας τρίζει τα δόντια.
Και συμφωνούμε με τους κινδύνους περί πολέμου στην Ευρώπη που καταδεικνύει ο Γιοζέπ Μορέλ και ακόμα που προειδοποιούσε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο δε Βενιζέλος μαχόταν να αποτρέψει στη συμμαχική διάσκεψη του ’19, για να μη καταληφθεί το Έθνος λόγω τυφλών εικόνων “Tableaux vivents“ κατά τη μεταπολεμική φρασεολογία. Και το ερώτημα του Charles Bukowski επαναλαμβάνεται: «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι γεμάτοι αυτοπεποίθηση» και αν τούτο ισχύει με τους πολιτικούς μας.
Δεν αντιλαμβάνονται τις σκέψεις του Καποδίστρια πριν 184 χρόνια και του Βενιζέλου πριν από ένα αιώνα. Οι «φίλοι» υπόσχονταν, ορκίζονταν, αλλά «διαπτυχθέντες ώφθησαν κενοί», όπως ο Σοφοκλής φωνάζει από την «Αντιγόνη» (Αντ. 709). Φανερώθηκαν κενοί. Ψεύτες. Το 1941 βούλιαζαν τα καράβια προμηθειών τροφίμων στους λιμοκτονούντες Έλληνες κατ’ εντολή του… «φιλέλληνα» Τσιώρτσιλ και το 1942 βομβάρδιζαν τον Πειραιά «ίσως» σκοτώσουν Γερμανούς! Και το ΄74 κατεύθυναν τους Τούρκους. Διερωτήθηκαν οι έξυπνες ιδιοφυίες μας τι γύρευε ο Ετζεβίτ στο Λονδίνο αλλά και ο αντιπρόσωπος του Κρεμλίνου στα άδυτα της Άγκυρας, ενώ ο στόλος του επιδρομέα έπλεε προς την Κερύνεια; (Ουδείς γαρ αναμάρτητος στο ιστορικό κακούργημα)… Και δεν παραλείπεται η άρνηση του προκαθημένου και της πολιτικής να εισέλθει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ, που στην εξέλιξη του χρόνου θα απέτρεπε την εισβολή στο «εγγυημένο» και από την Αγγλία Νησί. Ήταν ζήτημα απλής λογικής πρόβλεψης. Και στη συνέχεια γατί δεν ανέλυαν την καταχθόνια δράση της βρετανικής διπλωματίας στις Βρυξέλες όπου αναπάντητα υπέσκαπτε τα δίκαια της Κύπρου και σκάρωνε ανθελληνικές συμπαιγνίες στην επικράτεια των εταίρων μας;
Και μεταδίδει στον αιώνα τους κινδύνους που εκπηγάζουν από τα γεγονότα και εγκυμονούν τους ολέθρους, αλλά επιβάλλουν ριζική αλλαγή πολιτικής έκφρασης, αναδιαμόρφωση διπλωματικών προγραμματισμών και σκοπών. Τόσα πάθη έπρεπε να οδηγούν τη σκέψη και την ενέργεια στη σοφία της άμυνας και στη σώφρονα τακτική που θα απάλλασσε τους Έλληνες από τους ογκόλιθους της αβεβαιότητας όπου προσκρούουν και βυθίζονται τα συμφέροντα του Έθνους επί δύο αιώνες.
*Πρόεδρος των Συνδέσμων των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
