Προχωρούν οι διαδικασίες και ξεκαθαρίζουν οι υποψήφιοι, με την εμφάνιση και άλλου ανεξάρτητου, αλλά και δεύτερου Αρχηγού κόμματος να διεκδικούν το αξίωμα του Προέδρου. Συνεπώς πέραν από τις δηλώσεις, εξαγγελίες και τηλεοπτικές συζητήσεις (όλα χρήσιμα), υπάρχει και είναι εξαιρετικά ουσιώδης, ο προβληματισμός του απλού πολίτη, που θέλει να συμμετέχει αποφασιστικά με τη ψήφο του παρά την απογοήτευση και τα αδιέξοδα που η ακολουθητέα πολιτική αλλά και οι ίδιοι οι πολιτικοί, του έχουν σταδιακά επιφέρει. Οι αιμάτινες θυσίες, η προσφυγιά, το άδικο που προκάλεσε η στρατιωτικά ισχυρή Τουρκία και η ιστορική μνήμη, οδηγούν σε μια σειρά απλών διαπιστώσεων.
Είναι καθήκον και ο ρόλος κάθε κόμματος να διεκδικεί με τον Αρχηγό του την Προεδρία. Δεν είναι αρχηγός μόνο για να μη χρειάζεται σταυρό προτίμησης στις Βουλευτικές εκλογές. Πρέπει να επιθυμεί να ανανεώσει την αποδοχή του από την κοινωνία και να μετρήσει τη δύναμη του Κόμματος του έναντι άλλων κομμάτων και ή ανεξάρτητων υποψηφίων. Αντί τούτου προτιμούν να «ράβουν το κουστούμι» του Προέδρου ή να είναι ο «ρυθμιστής» της δεύτερης Κυριακής.
Αντίθετα, ο κάθε πολίτης μπορεί και πρέπει να είναι υποψήφιος για τις θέσεις του και όχι γιατί είναι έτοιμος να «φορέσει» ένα κουστούμι ραμμένο από τις κομματικές αντιλήψεις και ο ίδιος να μετατραπεί σε «σφραγίδα» επικύρωσης των κομματικών απόψεων. Οι υποψηφιότητες ανεξάρτητων χωρίς υπέρ τους ενίσχυση από κόμμα, πρέπει να εκτιμηθούν ως δικαίωμα και θέληση, για προσφορά και πίστη στις δημοκρατικές αρχές. Για την ώρα μάλιστα κατά τρόπο ανεπίτρεπτο, δεν έχουν οι απόψεις τους επαρκή τηλεοπτική κάλυψη.
. Η ισχύς της Αντιπολίτευσης επιβάλλει τη συνένωση της, υπέβαλε η ΔΗΠΑ, χωρίς να βρίσκει ανταπόκριση στην πρόταση της. Θα μπορούσε όμως να είχε διαζευκτικά υπόδειξη, μερική συνένωση δυνάμεων της Αντιπολίτευσης που θα επέτρεπαν και την επανασύνδεση πρώην συναγωνιστών του ΔΗΚΟ. Υπόδειξη που αν εγίνετο θα μπορούσε να στραφεί και να επηρέαζε θετικά και τις εσωκομματικές καταστάσεις στην ΕΔΕΚ.
Το ΑΚΕΛ συνομίλησε και ενθάρρυνε τον Αχιλλέα Δημητριάδη, αλλά τελικά προέκυψε η πρόθεση του Α. Μαυρογιάννη. Ήταν ως ανακοινώθηκε μια δύσκολη μεν επιλογή, άλλα έγινε ουσιαστικά έχοντας κατά νου τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών, οπότε η υποψηφιότητα Α. Μαυρογιάννη θα μπορούσε, νοουμένου ότι θα περάσει για την τελική εκλογή, να συγκεντρώσει υπέρ του και ψήφους από άλλους χώρους (κομματικούς ή και ανένταχτους).
Παρέμεινε στη διαδικασία ο Αχιλλέας Δημητριάδης, ως νέος στην πολιτική, όμως καλά γνωστός ως Δικηγόρος, διεκδικητής με επιτυχία, ατομικών δικαιωμάτων ενώπιον του ΕΔΑΔ. Η αναφορά του κατά του Μαυρογιάννη μετά την αρχική επιλογή του ΑΚΕΛ, καταδείχνει έλλειψη πείρας για πολιτική ελιγμών. Την ίδια ώρα το «όραμα» που παρουσίασε ο κ. Χριστοδουλίδης δεν απέδιδε τα όσα ο ίδιος πίστευε, ενώ ήταν μάλιστα αντιγραφή ανάλογου οράματος που εμφανίστηκε τότε και τώρα από τον ίδιο επικοινωνιολόγο και εξαγγέλθηκε προεκλογικά τότε, από άλλον υποψήφιο!
Η υποψηφιότητα Γ. Κολοκασίδη πρώην Αναπληρωτή Προέδρου του ΔΗΚΟ δεν φαίνεται να συγκίνησε το ΔΗΚΟ παρά το γεγονός ότι ως υποψήφιος παραμένει με την άποψη που έχουμε πολλοί, ότι, η διζωνική δικοινοτική λύση έχοντας ακόμη και το πλέον καλό περιεχόμενο, αποτελεί (εάν ποτέ θα τη δεχθεί η Τουρκία), ένα ακόμη βήμα κατά την επιθυμία της Τουρκίας να καταστεί επικυρίαρχος σ’ όλο το νησί.
Κατά τα άλλα η Κερύνεια διαγράφηκε από κάθε δίκαιη διεκδίκηση. Μάλιστα φαίνεται η έλλειψη διεκδίκησης να επεκτείνεται και για τη Μόρφου και για το Βαρώσι. Συνεπώς δεν χωρεί πλέον η όποια αδιαφορία ή εσκεμμένη αποχή διαμαρτυρίας από την ψήφο, ως απαρέσκεια και αντίδραση προς τους πολιτικούς. Φτάνει πλέον η κομματική πελατειακή σχέση με αναβάθμιση μάλιστα της διαπλοκής, αντί του σεβασμού και της διατήρησης της ιστορικής μνήμης.
*Δικηγόρος – Πρώην Βουλευτής
